Life is one big goodbye party

Soms voelt het leven als één groot afscheidsfeest. Vandaag zijn twee van de vrijwilligers vertrokken,de Chinese optometriste uit Australië en het Duitse meisje. Zwaai, aai, mis you, hope to see you again,blessings...allemaal zo gemeend, maar tegelijk soms zo onwerkelijk. Je ontmoet mensen, leert ze kennen, deelt een deel van je leven met ze (maar 3 weken in dit geval, maar wel een van de belangrijkste 3 weken van m'n leven ongetwijfeld), and they leave again. Back to their homes, families, (boy)friends. En da's goed, zo hoort het te zijn, maar t is toch altijd even slikken. Ook voor de achterblijvers. En weggaan zonder tranen van Tshepo Ya Bana is een onmogelijkheid, dus ja, we hadden weer een reden om te huilen:P haha, nee hoor, zo erg was het niet. Het mooie is dat je (vaak) weet: one day we will meet again!

Zondagavond gingen we ‘ter ere van' het afscheid met de vrijwilligers uit eten bij Derek. Hij heeft een lodge vrij dichtbij hier in de game reserve en er wordt heerlijk eten aan keigoedkope prijzen verkocht! Dat was genietenJ

Gisteren heb ik zoiets GAAAFS gedaan, heb gevlogen in een microlight! Wauwie, heb nog nooit zoiets heerlijks gedaan! Up above a bird so high, like a diamont in the sky! (you know that kids'song?). We vlogen 100m boven de grond en konden zoveel dieren zien! Zebra's, impala's, nijlpaarden, een giraf, kudu's, blissbokken, wrattenzwijnen en een nijlpaard. Wat een vrijheidsgevoel daar in de lucht! Zalig! En t is veel leuker dan een echt vliegtuig, want daar zie je niet zoveel en zit je gewoon binnen; terwijl in een microlight vlieg je met je haren in de wind, bril op, microfoon en koptelefoon op zodat je kunt praten met de piloot. En die piloot praat alleen maar over Jezus! Haha! Heerlijk, kon op dat halfuur twee van m'n grote liefdes delen met deze man: Jezus en de natuur!

Dit bevrijdende uitje op mn vrije dag gisteren was ontzettend welkom. De afgelopen dagen kan ik met kort maar krachtig benoemen: erg zwaar. Denk dat ik misschien een beetje heimwee gekregen heb, niet dat ik terug naar huis wil hoor, zeker niet, maar na 3 weken ga je het vertrouwde aan mensen en omgeving missen. En dat wordt versterkt door de vermoeidheid. Heb extra vrij gekregen eergister omdat ik het gewoon niet meer trok. De ontdekking dat ik gewoon ik blijf ook aan de andere kant van de wereld is soms lastig en tegelijk zo te verwachten. En in the end is het ook helemaal niet erg, zolang je dat maar kunt accepteren en dat leer ik nu. Beetje bij beetje. T Is zo'n ontzettende leerschool, na 3 weken al! Maar ik wist dat het niet makkelijk zou worden, maar dat wilde ik ook, want anders had ik wel voor een strandvakantie naar Hawaii gekozen. Maar op de een of andere manier ligt daar mijn hart niet zo:P En hier wel. De kinderen, Afrika, de natuur. En het is zegen om op de plek te zijn waar je wilt zijn, ook al is het soms moeilijk. God maakte me gisteren echt duidelijk dat Hij me al zo ver gebracht had, en dat er geen enkele reden voor me is om nu ineens te gaan twijfelen dat Hij me niet verder zal brengen. Hij belooft mij, iedereen!, te zullen brengen op de plek waar je hoort, thuishoor. En dat is bij Hem, dicht aan Zijn hart. Voorlopig hier op deze wereld, voor het moment in Afrika, maar in de toekomst in heaven. Heerlijk! We know where we are going! Haha, k vroeg gister aan een van de kids: 'do you know who lives in Heaven?' en hij zei: 'yeah, Microlight!' Heerlijk!!

Vrijdagavond vierden we de verjaardag van Violinda, de 15-jarige dochter van mama Joy. We hebben een klein feestje georganiseerd; al de kinderen die geen toddler meer zijn mochten komen. We hadden een kampvuur gemaakt en pizza voor alle kids en de rest en we hadden een heerlijke avond. Hebben heel veel gezongen met de gitaar, was echt heerlijk zo met z'n allen. En toch een hoera voor Hillsong want doordat hun nummers internationaal bekend zijn konden we allemaal meezingen! Of je nu uit ZuidAfrika, Engeland, Zimbabwe, Australie, Duitsland, Belgie of Nederland komt; doen't matter, everyone knows hillsong! De afrikaanse kids hebben er trouwens wel typische afrikaanse stukjes tussenin gestopt haha, k kan het niet nadoen, maar ze zingen dan iets in het Tswana.

Hoe de komende dagen eruit zullen zien? Ik heb geen idee. Het is altijd een verassing hier. Alleja, je weet dat je moet werken, maar er kan zomaar van alles veranderen. Vandaag of morgen (maar het kan ook een maand zijn...das Afrika) worden 3 kinderen naar een pleeggezin gebracht omdat het (half)brusjes zijn (maar dat weten ze niet van elkaar...). Eergisteren hebben we een 18-jarige jongen die normaal bij mama Catherine verblijft gekregen om hier een poosje te verblijven. Ja, 18 jaar. Best raar, normaal gebeurt dat ook niet. Maar er waren ‘familiale omstandigheden' waardoor dit de meest wenselijke oplossing was. T Is een heel rustige jongen, een beetje té als je t mij vraagt, en hij gaat z'n gang wel hier. Hij eet mee met de volwassenen.

Gisteren werd ik nog maar weer eens bepaald bij de grote verschillen tussen arm en rijk hier. Naar Afrikaanse begrippen is Tshepo Ya Bana steenrijk. Naar Europese begrippen niet zoJ Maar toen ik gisteren met Mama Mina, een 62-jarige zwarte vrouw die hier elke dag hard werkt met de baby's en in de huishouding, sprak over de microlight en ik terloops vroeg of ze al eens zoiets gedaan had, vertelde ze me dat haar man van 65 doodziek is en alleen maar op bed kan liggen. En dat zij (op haar leeftijd!) degene is die het geld moet verdienen om hen te onderhouden want zoiets als sociale zekerheid bestaat hier niet, en zeker niet voor deze bevolkingsgroep. Dus terwijl de een decadent zit te zijn in een microlight vliegtuigje om van de surroundings te genieten (naar onze westerse maatstaven was het goedkoop hoor) verdient deze zwarte vrouw het geld omdat het niet anders kan. Het is een hard bestaan voor deze vrouw. Toch is ze vol liefde en vrolijkheid en komt ze me elke ochtend dansend een hug geven: 'Hello Auntie!' En haar hele uitstraling schijnt te zeggen: 'Jesus is alive!'

Het zijn veel gelovige mensen hier, dat is zo mooi. Zondag in de Afrikaanse kerk vertelde mama Joy dat tijdens haar doopdienst er een man ook gedoopt ging worden maar vlak voordat het zover was rende hij weg. Even later kwam hij terug gerend, met zijn portemonnee in zijn hand. Hij was m vergeten. Maar hij wilde met portemonnee en al gedoopt worden, want zei Hij; 'ik geef ALLES aan Jezus, heel mijn leven en dus ook mijn geld!' wauwie he; ook zijn geld zou een symbolisch nieuw leven in gaan (haha en ik vermoed dat de centen die hij daadwerkelijk op zak had letterlijk een nieuw leven ingingen:P). Daar krijg je toch even kippenvel van, want zó is het! Je geeft alles aan Jezus, niet alleen dat stukje dat je kwijt wilt, maar alles. It's eternal life or no life at all! En het is aan ons om een keuze te maken. En waarbij niet kiezen evengoed een keuze is...

Maargoed, dat blijft een keiharde leerschool voor iedereen, elke dag opnieuw. Maar t is mooi er maar weer eens bij bepaald te worden hoe het echt allemaal zit!

Ben een beetje plannen aan het maken voor mn week vakantie in oktober. Planning is om te gaan backpacken in het oosten. Liefst zou ik naar Kaapstap gaan, maar daar is een week eigenlijk te kort voor en het Oosten schijnt ook echt prachtig te zijn, dus Kaapstap bewaar ik maar voor een volgende keerJ Want die komt er absoluut. De wereld is zo mooi, en ik zou er zo graag nog zoveel meer van willen zien!

Met de zogenaamde 'BAZbus' reis je als backpacker heel veilig en word je opgehaald en gebracht van hostel naar hostel dus das heel safe. Ik hoop via Johannesburg naar Durban te reizen en dan door Swaziland naar het Kruger en hopelijk nog een dag de grens over met Mozambique en dan terug naar Pretoria. Maargoed, das allemaal nog ver weg hoor en misschien veranderen de plannen nog wel.

Als je wilt mogen jullie bidden voor energie en geduld voor mij, dat ik het volhoud en echt kan blijven genieten van het werk dat ik doe. En de lieve kindjes kunnen ook altijd gebed gebruiken; dat heeft een grote uitwerking, veel groter dan je denkt, op hun jonge leventjes. Tijdens de YoY-zomerkampen heb ik dat echt geleerd en ik zie het hier ook. En ook al denken sommigen dat de microlight in de hemel woont in plaats van God, diep in hun hartjes ligt de waarheid verborgen!

Ah btw, paar dagen geleden stonden er giraffen achter het hek! We hebben gauw alle kids die in de buurt waren opgetrommeld en meengenomen naar het hek. Onvoorstelbaar, staan er ineens een half dozijn giraffen voor je snufferd. What a life!

En gister, o ik blijf schrijven maar dat komt omdat ik de verhalen van te voren op mn laptop typ omdat ik anders te lang op internet ben en zo schrijf ik er elke dag weer wat nieuws bij haha. Oja, gister dusJ Wel, ik wilde gaan wandelen maar mocht niet alleen gaan van Mark omdat er wat onrust was in de game reserve. Mensen hebben geprobeert de auto van Derek (hij woont op de property verderop en heeft een restaurant en lodge waar we soms met vrijwilligers heen gaan om ff wat te drinken of te eten en t is heerlijk eten voor heel weinig geld) te stelen en daarna waren we op een andere farm ook ongure figuren. Maar Dennis, een 50-jarige Indier uit Engeland die elk jaar een paar weken komt klussen hier was mijn wandelcompagnon. T Werd geen normale wandeling, want we kwamen Derek in z'n safari auto tegen omdat ie aan het rondrijden was om te zien of hij iets zag wat niet hoorde. Uiteindelijk hadden we gewoon een gamedrive! Heb een heel mooi stuk natuur weer gezien en zebra's, impala's, struisvogels, blessbokken etc.

En for those who can appreciate hymns, ik las zo'n prachtige eergisteren in al mijn verwardheid:

Be still, my soul! The Lord is on thy side;

Bear patiently the cross of grief and pain;

Leave to thy God to order and provide;

In every change He faithful will remain.

Be still,my soul! Thy best, thy heavenly Friend

Through thorny ways leads to a joyful end.

Be still, my soul! Thy God doth undertake

To guide the future as He has the past.

Thy hope, thy confidence let nothing shake;

All now mysterious shall be bright at last.

Be still, my soul! The waves and winds still know

His voice who ruled the while He dwelt below.

Be still, my soul! The hout is hastening on

When we shall be forever with the Lord,

When disappointment, grief, and fear are gone,

Sorrow forgot, love's purest joys restored

Be still, my soul! When change and tears are past,

All safe and blessed we shall meet at last.

(Katharina Amalia Von Schlegel)

Afgelopen week enzo

Hey allemaal!

inmiddels hebben jullie het vast allemaal al gezien, eindelijk heb ik wat foto's kunnen oploaden, een paar dubbele zag ik, maar heb een snelle selectie gemaakt want het gaat allemaal erg traag hier dus als je ff snel internet hebt moet je er als de kippen bij zijn:) Paps was zo lief om het allemaal erop te zetten.

Afgelopen week was erg hectisch. Een van de eenjarige peuters is naar een pleeggezin gegaan, Tswara. O en dat meisje had zo'n hemelse glimlach! Heb nog nooit een baby zo prachtig zien lachen. Haar moeder en een tante kwamen haar ophalen. Een triest verhaal; de mama is nog maar 17 en is verkracht geweest. Ze kon Tswara niet onderhouden en daardoor kwam ze bij ons terecht. Maar nu wil ze toch erg graag, samen met haar tante, voor haar zorgen. Ik noem haar een ' genade-kindje' . Omdat uit een afschuwelijke daad zo'n prachtig meisje komt, en dat niet omdat de mensen zo goed zijn (ze zijn soms zelfs verschrikkelijk slecht...), maar omdat God zo goed is en boven alle immoraliteit en zonde van de wereld staat.

Zondagavond hebben we een nieuwe zwaar ondervoed jongetje binnengekregen. We schatten dat hij zeker over een jaar moet zijn, maar hij is zo afschuwelijk mager! Vel over been. Heb nog nooit zo'n uitgemergeld kindje gezien (gelukkig). Hij lag weg te teren in het ziekenhuis waar hij welliswaar 3 maaltijden per dag voorgeschoteld kreeg, maar omdat er veel te veel kinderen in 1 kamer lagen en er gewoon tekort is aan personeel krijgen de kinderen die zichzelf niet kunnen voeden niets binnen. Zo ook dit jongetje, hij kan zichzelf niet voeden want kan geen lepel vasthouden. Eerst hadden ze hem naar het kindertehuis van mama Catherine gebracht, maar zij zei zelf al dat ze absoluut niet de voorzieningen noch het eten heeft om dit kindje te verzorgen dus heeft Chris het zondag opgehaald om bij ons te komen. We gaven m babyvoeding, maar daar had ie al gauw genoeg van. Hij wilde echt eten! Drie borden spagetti gingen erin! En nu elke dag nog krijgt hij minstens twee keer een bordje warm eten, z'n hele lichaampje schijnt te schreeuwen: 'groeien, ik wil groeien!' En dat moet ie ook echt, k vond het in het begin gewoon eng om m vast te houden, straks breek ik iets! Inmiddels kan hij echt huilen; de eerste dagen had hij daar gewoon de kracht niet voor en was het een zacht gekreun.

Zoals sommigen van jullie terecht opmerken lijkt het op de foto's allemaal best modern. En dat is gewoon weer zo typisch; die mega tegenstellingen in Zuid-Afrika. Het is natuurlijk zo dat Mark en Chris ontzettend veel connecties in Europa hebben en daardoor veel giften krijgen, daardoor kunnen de kinderen naar school en is er geld om wippertjes en kinderstoelen te kopen. Als je op enige foto Zwitsal producten o.id. ziet staan; dat wordt allemaal door Nederlandse vrijwilligers meegenomen:)

Ik voel me nog steeds goed, en iedereen is hier weer beter, dus ik geloof dat ik de dans ontsprongen heb en niet ziek ga worden, halleluja! Heb wel erg last van mn rug gehad van het vele optillen van de kids. Heb het dan ook twee dagen simpelweg niet kunnen doen, maar nu gaat het weer. Soms ben ik wel echt ontzettend moe, t is best afmattend soms. Je bent hele dagen druk met die kindertjes en je loopt, tilt, bukt, praat, troost, roept, speelt, verschoont, baddert, wordt boos, wijst terecht....continu! Moet dus beetje om mezelf denken soms, want merk dat ik anders een beetje labiel wordt. Alleja, das wel een erg groot woord, maar als ik moe ben ga ik gewoon snel huilen. Om kleine dingen. Ach, en aan de andere kant is het heerlijk en kan ik me dan even zo vereenzelvigen met de toddlers. Toe maar, huil maar, het komt allemaal wel weer goed. En zo is het ook.

O, ik kan boeken schrijven over wat die kids allemaal doen en hoe ze zijn. Ze zijn zo intens grappig!! haha, echt waar, het zijn net kleine leeuwtjes. Ze spelen, proberen alles uit, zijn stout, dagen je uit. Als de een de ander prikt met z'n vinger, is die volledig overstuur. Met de armpjes omhoog loopt het naar een van de auntie's (ik benAuntie Elise, of 'lise) toe en je sust het wereldleed en dan kunnen ze weer verder met hun leventjes. Het lijkt een saai bestaan wat die toddlers leiden, sommigen zullen ze zien als rondwandelende poepluiers (wat ze soms ook zijn...), maar ze hebben echt een zwaar leven hoor! haha! 's Ochtends om 6 uur begint het, dan gillen of huilen ze elkaar wakker. Eentje begint een van de andere kidste roepen, rechtop in z'n ledikant: 'Tshepang!!! Tshepang!!' En voor je het weet liggen ze allemaal iets te gillen. Meestal de namen van de andere kids of 'auntie, auntie'. En dan de rest van de dag door gebeuren er continu afschuwelijke dingen die hen emotioneel erg uit balans brengen:P Je valt van een schommel, een ander laat z'n tuitbeker op je hoofd vallen, je krijgt zand in je ogen (wat je zelf omhoog gooide), je brood valt op de grond (wat je meestal ook zelf doet), een ander loopt je gewoon in de weg terwijl jij, als 2 jarige, een wandelingetje aan het maken bent. Het is allemaal dik en droef. Als ze dan voor een middagdutje gaan, zijn ze vaak uitgeteld (en ik ook!).

Ik heb blijkbaar echt m'n eigen manier om hen terecht te wijzen en ze dingen duidelijk te maken, want twee van de kinderen doen me na! haha! Zo grappig! Als ik boos op ze ben, dan loop ik naar het specifieke kind toe en ga pas als ik er tegenover zit met m spreken, of als ik te ver weg ben dan wijs ik naar ze zodat ze weten dat ik ze bedoel. En nu zie ik Lerato, een van de toddlers, telkens mijn rol vervullen. Als ze ziet dat een van de kids iets doen wat niet mag, stuift ze er op af, wijst naar hem en zegt: 'don't do that!' t Is echt fantastisch om te zien. De andere kant zie ik ook in ze terug; als ze verdrietig zijn dan aai ik een poosje over hun ruggetjes of bolletjes (de pedagoog in mij weet dat lichaamscontact snelle troost brengt omdat oxitocine vrijkomt dan) en dan worden ze rustig en daardoor weten ze ook dat je een veilige plek bent om heen te gaan in ' nood' . Dus nu zie ik de toddlers onderling het zelfde doen! Ze aaien en wrijven elkaar als er een huilt; niet al te zachtzinnig soms dus dan moet ik er alsnog bij komen, maar t is leuk om te zien.

Ach, ik kan zoveel meer vertellen maar t is zo wel goed:) Heb vandaag btw een vrije dag, na 7 dagen werken. Even uitblazen. Bijkomen. En ben met Chris meegeweest om boodschappen te doen in Pretoria. Heb een bijbel in het Afrikaans aangeschaft. t Kost toch nix hier:) Even voor een impressie daarvan, Genesis1: 'in die begin het God die ganse heelal gemaak, die hemel daarbo en die aarde hieronder. Maar die aarde was 'n vormlose, onbewoonbare massa, en die diep waters was toegevou in duisternis. Tog het die kragtige, skeppende Gees van God oor die oppervlakte van die water gesweef. Toe beveel God: ' laat daar lig wees!' en dit was so. Die lig was vir God goed. Daarop het God die lig en die donkerte van mekaar geskei. God het die lig ' dag' genoem en die donkerte ' nag'. Dit alles het op die eerste ag gebeur.

Voila! Nice he! k Lees nu zelfs boeken in t Afrikaans, t is niet lastig om te lezen. Maar wel om te verstaan, want ze spreken vaak snel. In de winkels spreken de blanke mensen me in t Afrikaans aan, omdat ze denken dat ik vandaar ben. Maar dan maak ik maar duidelijk dat ik nog niet zo gevorderd ben:P

Big hug, bedankt voor jullie bemoedigingen. God is goed, voel me heel erg op de juiste plaats hier, werkend met deze kinderen en ze loads of love te geven. They need it, that's for sure. Puleng, de 4 jarige die lange tijd opgesloten heeft gezeten in een kamer onder verschrikkelijke omstandigheden en nog niet echt kan praten maar ik leer hem nu wat woorden uitspreken, is een voorbeeld. Vaak is ie ondeugend en stout. Maar als ik in z'n ogen kijk, die zwarte ogen, zie ik een zieltje die hunkert naar liefde en bevestiging. Als hij verdriet heeft of moe is komt hij vaak eerst gewoon naast me staan, en als ik hem dan oppak gaat ie tegen me aanliggen en maakt zich een nestje van mijn armen en schoot. Love is (still) a worthy cause!! (lyric, Sara Groves)

O, heb gisteren ook heeel veel giraffen gezien! Prachtig! En een paar aapjes! O, ik wist niet dat ik zo van dieren hield, maar ik ben er echt helemaal gek van! Het zijn allemaal zulke mooie dieren, neem de giraffe. Ik geloof dat het het mooiste dier is wat ik ooit gezien heb, zo'n prachtige vorm. Kan er uren naar kijken. Hoop in mn week vakantie in oktober een backpackerstour te maken en daarbij o.a. in het Krugerpark te gaan verblijven.

Trouwens, dit is echt het laatste, er leeft een leguaan boven het plafond van mn slaapkamer. Een hele grote van zo'n 50cm, en hij maakt vaak snachts een hels kabaal! Als ik m vandaag of morgen tegenkom, ga ik eens een hartig woordje met m spreken!:)

Er zijn nieuwe foto\'s!

Beestenboel!

Luxe, luxe! Ik kan alweer op internet! Normaal zou ik dat niet meteen doen, maar heb toch alweer een en ander te vertellen, en aangezien deze weblog stukken beter en sneller werkt dan mn hotmail kan ik het beter zo vertellen:) Het doet me zo goed om jullie berichtjes te lezen, echt waar. Ookal is het leven hier druk en heb ik absoluut geen tijd om te vervelen, mis ik gewoon de gesprekken en de knuffels met jullie. Hier is het ook echt super gezellig met de vrijwilligers en iedereen heeft veel voor elkaar over, maar zo goed kennen we elkaar natuurlijk nog niet. Anderzijds is het wel zo dat je elkaar ontzettend goed leert kennen en vooral erg snel omdat je de hele dag onder elkaar bent en samenwerkt om (te proberen) het gezag te voeren over de toddlers en baby's:) Ik bedoel, er zijn er dus 2 ziek, anderen zijn soms moe, of huilen. Dat laatste, that's me. Gisteren was t even zwaar, de twee vier-jarigen waren echt onmogelijk en deden alles wat niet mocht, vooral de kleintjes van de bank gooien of speelgoed doorheen de playground, en net toen kwam Chris binnen om iets te zeggen over de deken op de bank...Ze deed of zei niets fout, maar ik kon gewoon ff niet meer. Toch de vermoeidheid van het werk, de lange dagen, weinig slaap, de ziekenboeg en alle indrukken. Geeft niet, lekker huilen hoort er ook bij:)

Maargoed, wat ik echt wilde vertellen, gisteren ben ik met Mark en de Chinese optometriste Miriam op een game drive geweest!! WAAUUWIE!! We zagen een giraffe, bizar groot, op 20 m van onze combi. Maar dat was maar het jonkie zei Mark, dus wij op zoek naar de moeder. En ja, die vonden we ook, een stukje verderop. Normaal gezien lopen ze in groepen van 8 of 9 maar die hebben we niet kunnen zien. Ook een hele grote groep impala's gezien, en gnoe's en heel veel soort van grote steenbokken met een witte neus. Ah, en een struisvogel! En aangezien dat alles zich gewoon rondom ons huis begeeft, ben ik vanmiddag gaan wandelen. Het is echt niet gevaarlijk, want de beesten zijn bang voor jou. Hoewel Carolien zei dat ze vorig jaar met de toddlers gingen wandelen en er toen een zebra op een meter afstand stond. Helemaal niet bang. Maar toen een van de kleintjes naar m toe rende m m een knuffel te geven, toen vluchtte ie weg. haha, zou ik ook doen als ik zebra was:P Maarja, dat ben ik niet hihi. Nuja, vanmiddag wilde ik ook graag zebra's gaan zien, was wel beetje bang want straks staat er inderdaad een voor je neus. Zebra's zag ik niet. Maar wel weer een struisvogel een stukje verderop op de weg waar ik liep. Dr zat nog wel 50 meter tussen hoor, want had niet echt zin in een face-to-face meeting met een struisvogel:P Maar misschien durf ik de volgende keer dichterbij. Ok, ik beloof ze niet te zullen aaien ofzo:P Het enige waar ik een beetje voor moet oppassen zeiden Mark en Chris zijn de neushoorns. Ja echt, ze lopen hier gewoon rond en soms schijn je ze echt te kunnen zien vanuit het huis. O, ik wil zo graag neushoorns zien! O, ik wil zo graag alles zien! haha! Ben echt niet te stuiten soms geloof ik, maar de natuur is zo prachtig en die beesten! Wauw! God is echt creatief mensen!

Samen met een of twee vrijwilligers hopen we volgende week of de week erop een micro flight te gaan maken, dan kunnen we de dieren en de natuur van bovenaf zien. Lijkt me heel gaaf! Wel eng, maarja, ben nu al zo ver gekomen...!

Omdat het hier ontzettend droog is op de moment en het hard waait is er erg veel kans op bosbranden. Normaal zijn er in deze tijd van het jaar maar 1 per week, maar deze week al 3. Mark en de buurman hebben zelf een soort mini brandblusserauto ofzo, zodat ze zodra er een bosbrand is deze kunnen isoleren de echte brandweer, die hier niet zo snel kan zijn, komt het dan blussen. Vandaag is er ook weer een. Best eng eigenlijk, want het is allemaal echt vlakbij ons huis en met die droogte verspreid vuur zich erg snel. t Stomme is dat een stukje glas al een brand kan doen ontstaan, dus echt vermijden kun je het niet. Toch ben ik ook wel weer zo'n ramptoerist dat ik hoop de volgende keer als Mark naar een brand gaat mee mag rijden:) De andere vrijwilliger heeft het ook al gedaan.

Had ik al vertelt over de kerk zondag? Wel, t was leuk maar erg westers. Vooral blanken en vond het erg conservatief. Dus de volgende keer naar een wat Afrikaanser kerk waar ik met mn heupen kan swingen:P Ben al aan het oefenen met de kids haha. Ja, dat viel erg op bij het kindertehuis van mama catherine waar de kids dus geen speelgoed hebben, de kinderen zijn geweldig ritmisch, muzikaal en danserig. Echt super! Ik had ze de macarena geleerd, en al die kids swingden (swongen?) er op los! Echt heerlijk! En ze kennen veel liedjes. De kids hier in Tshepo Ya Bana lijken wat minder muzikaal, maar ik zing bijna dagelijks met (vooral voor ze) en ze kunnen al ' in de maaneschijn'! haha ze hebben geen idee wat ze zingen maar dat geeft niet.

Vandaag nog 2 kids extra ook bof-verschijnselen, maar waarschijnlijk is het toch iets anders want dit gaat veel te snel voor de bof vanwege de incubatietijd die 4 weken schijnt te zijn. O, en de vrijwilligers zijn gestopt met kotsen:) Dank de Heer, want we hebben elkaar echt hard nodig want het is best energievretend werk soms (wanneer bijvoorbeeld de tomatensaus door de lucht heen vliegt omdat een van de toddlers besluit dat ie ' klaar' is met eten... Of wanneer ze allemaal tegelijk een uuuur in de wind stinken! Joehoe, Lies loves dirty nappies!). Met de duitse vrijwilliger die ook een christen is hebben we er een geestelijke verklaring voor bedacht; misschien worden we wel soort van 'aangevallen' door het kwade omdat we goed werk doen. t Zou kunnen. Dus we bidden maar hard.

Ok, Mark komt net zeggen dat er 2 struisvogels naast ons huis lopen dus ga even kijken:)

Oh, nog iets. Ben gister ook naar de Superspar in Hammanskraal geweest. Nooit zo'n drukke winkel gezien! Kon over de koppen lopen, en iedereen duwt elkaar met winkelkarretjes of min of meer met de baby's die ze op de rug dragen. Het zag er letterlijk zwart van de mensen:) Hele ervaring, maar voelde me wel een klein beetje onprettig omdat ik echt de enige blanke blonde was en je wordt echt nagekeken.Ah. mn zuidafrikaanse nr is: 0736028224. En ik geloof dat het netnummer 0027 is.

Big hug en veel liefde! (das wel super fijn hier, als je een hug nodig hebt, zijn er alijd kids die je die ongevraagd geven, al dan niet met het nodige kwijl erbij haha. En ook de zwarte mama's die hier werken zijn zo vriendelijk en knuffelig. )

cactussen, bof en poepluiers

De titel pretty much covers itJ Heb gisteren een wandeling gemaakt in de buurt van het huis over de zandweggetjes enzo in de hoop wat wilde dieren te zien, zoals ik wellicht al gezegd heb zitten we hier echt middenin de game reserve, maar heb behalve zebrapoep en heeel grote cactussen niet veel gezien. Bizar, 's nachts word ik vaak wakker van een ongelofelijk gekrijs, dat zijn jakhalzen. Binnenkort, ik geloof in een paar maanden, komen hier ook leeuwen dus dan is het niet zo slim om een wandelingetje te maken. Maar nu kan het nog. O, heb trouwens toen we met de combi een buurtmeisje wegbrachten wel een beest gezien dat ik maar een gigantische eland zal noemen. En er zitten hier overal blauwborstjes, je weet wel in plaats van en rode hebben ze een echt gifkleurig-blauwe buik.

Iets minder chill is dat twee van de vrijwilligers ziek zijn geworden. Kotsen enzo... het schijnt eigenlijk vrij normaal te zijn en 9 van de 10 vrijwilligers krijgt het in de eerste weken dat ze hier zijn. Chris zegt dat het komt doordat hier allemaal nieuwe bacterien enzo zijn, en daar zijn wij nog niet immuun voor. Dus ergens verwacht ik de komende dagen/weken ook boven de wc te hangen...maar we zullen zien. Ik zal nu alvast veel fruit beginnen eten, wie weet kan ik daarmee iets voorkomen:P

Een van de toddlers, Lerato, heeft de bof gekregen, geen idee waar ze het heeft opgepikt, maar inmiddels heeft een van de oudere kids het ook. Alleja, vooralsnog gaan we ervan uit dat het de bof is want het lijkt er sterk op. Opgezwollen wangen/klieren, koorts, niet eten en overgeven. Maar dat kunnen wij dan weer niet krijgen, want we zijn ervoor ingeënt. GelukkigJ t Is voor de meisjes sowieso niet echt gevaarlijk, maar t kajn de jongetjes onvruchtbaar maken dus we moeten wel een beetje opletten bij hen. Maar vooralsnog hebben enkel 2 kids het dus.

Gister zijn de adoptiefouders van een van de toddlers, Kamugela, uit luxemburg gekomen. Ze blijven hier 4 dagen in het guesthouse en nemen haar dan mee. Ik ben hier nog te kort om dat echt heel moeilijk te vinden, hoewel ik ergens al wel een beetje zoiets heb van: moet dat nou? Maarja, t hoort erbij. Het social work system werkt niet echt naar behoren, want eigenlijk zouden deze toddlers al eerder, liefst als baby's geadopteerd moeten worden. Want we zitten nu met een relatief groot aandeel toddlers. Maar ze zijn echt grappig. Beetje naughty soms, maar vooral echt grappig. Zo klungelig, en soms gewoon zo stom haha. Duwt er eentje een ander omver die vervolgens gaat huilen, en vervolgens barst de duwer zelf ook in een onstuitbare huilbui uit en zitten ze daar samen een potje verdriet te hebben. Haha, een groot deel van de dag ben ik dan ook bezig met troosten. Kids op schoot nemen, soms 4 tegelijk, aaien, lieve dingen tegen ze zeggen, ondertussen andere kinderen terechtwijzen en ze proberen iets van sociale vaardigheden bij te brengen. Maar probeer dat maar eens! Menslieve, er is amper een beginnen aan. Ze moeten ‘please' zeggen als ze iets willen; mogen niet op de kast springen, mogen elkaar niet duwen, etc. Oh gister hadden ze een ‘babyhoop' gemaakt. Op de een of andere manier vinden zommigen het leuk om bovenop een ander kind te gaan liggen, maar de rest zag dat, dus lagen ze met z'n vieren op de kleinste toddler, of eigenlijk nog een baby, van 1 jaar! Stel je voor. Entja, ongelukken gebeuren ook. Gister viel en andere eenjarige achterover van de bank met z'n koppie op de vloer. Auwie!!! Troosten, oplappen, aaien, je leeft nog en we spelen weer verder.

Tja, favorietjes onder de kindjes hebben is niet zo goed en als het al zo is moet je het alleszins niet laten merken. Maar toch springen er twee echt uit voor mij, gewoon om hun karaktertjes. Koketso, het pikzwarte jongetje dat erg lijkt op een bejaarde,ik noem hem 'my old man'. Hij is echt fantastisch! Super eigenzinnig ook, als ie geen zin in je heeft loopt ie je gewoon voorbij terwijl ie je keiserieus in de ogen kijkt. Hij lacht wel soms, dan lacht hij ook echt, maar dan moet je wel echt iets grappigs hebben haha want hij lacht niet zomaar om domme dingen. Bizar, t kind is (waarschijnlijk) pas 2,5!

Nog kort iets over het weer, want mn shift begint weer, het is hier winter. Overdag is het best lekker en kan best wel eens in t-shirt lopen, maar s nachts is het echt koud! Veel dekens dus en warme pyama's. Maar het warmt snel op, in de voorbije kleine week heb ik het al gemerkt dat het warmer wordt.

Ok, dat is het voor nu. He, nu heb ik weer mn zuidafrikaanse nr niet bij de hand...nuja, next time. Waarschijnlijk kan ik in mn volgende break mee naar een supermarkt. Hope so! Need chocolate!

liefsss

PS. bid voor gezondheid, we need it!:)

I'm really in South Africa!

Lieve allemaal,

een eerste berichtje vanuit Zuid-Afrika, Hammanskraal. Het is erg leuk hier! Woensdagavond veilig geland op Johannesburg (met gitaar!) en daar stond Mark Harding, de mannelijke helft van het eigenaarskoppel van het weeshuis (eigenlijk eerder een childrens home, want een drietal kids heeft nog ouders maar zij hebben om financiele, sociale of onbekende redenen hun kids achtergelaten) mij op te wachten met mijn naam op z'n hoofd. Dus ik had hem snel herkend:) Na een uur rijden waren we bij Tshepo Ya Bana aangekomen, hebben een kopje thee gehad van de vrouw van Mark, Chris, en toen maar gelijk slapen in het volunteers cottage want het was laat en vliegen toch wel vermoeiend. Maar heb het vliegen echt ontzettend leuk gevonden! Soms beetje spannend, was bijvoorbeeld vergeten dat zo'n vliegtuig ook wel eens een ' bochtje' maakt en dan hang je dus beetje schuin:P haha Nuja, voor alles een eerste keer he.

Hier zijn nog een Belgische (uit Antwerpen zelfs) volunteer en een Duitse. En nog een achterneef van Chris uit Engeland en een Chinees meisje uit Australie. Ze is hier niet als volunteer om met de kids te werken, maar gaat de kinderen (gratis) brillen aanmeten als ze die nodig hebben want ze is een optometrist (?).

Dit is mn tweede dag echt werken, en t is leuk. Ik werk vooral met de kleintjes, van 6 maanden tot 3,5 jaar en ze zijn stuk voor stuk echt erg lief en hebben echt een eigen karaktertje dat na 2 dagen al zo duidelijk naar voren komt. Pfff, maar die namen! Ben er nog dag en nacht op aan het oefenen:) Kamakelo, Nngklakla, Tetelo, Botsnale, etc. Echt namen om je tong over te breken! En in het begin kon ik al de donkere koppie echt niet uit elkaar houden, ze leken allemaal hetzelfde. Net als met chinezen, heb nog steeds het idee dat China volzit met klonen:P

Gisteren mocht ik meteen al mee naar een township, even de ' echte'Zuid-Afrikaanse wereld in en dat is toch wel een pijnlijke realiteit. Tshepo Ya Bana is zo westers in verhouding met wat ik gezien heb. In de township wonen mensen in ' huizen' niet groter dan onze koken die gemaakt zijn van het goedkoopste dakbedekkingsmateriaal dat je pij de Praxis koopt voor je schuurtje.. En tijdens de rit erheen en in de township zelf uiteraard heb ik echt alleen maar zwarte mensen gezien. IK voelde me een beetje out of place.. We zijn bij een ander kindertehuis wezen kijken in het township, mama Catherine is de vrouw die dat heeft opgezet en ze is de enige die werkzaam is daar. De omstandigheden zijn er verschrikkelijk! Als alle kids terug uit school zijn, zijn er 250 kids en enkel deze vrouw om voor ze te zorgen. Er is de helft aan ruimte dan we hier hebben, en wij hebben maar 20 kids. Er is geen speelgoed voor de kinderen, en de kids dragen vuile en grotendeels kapotte kleren. Ze hebben stoeltjes, een stuk of 30, een speelplaats die levensgevaarlijk is met overal scherpe ijzeren uitsteeksels en veel stof en zand.. Er is geen geld, dus de kids krijgen 2 maaltijden op een dag. De eerste maaltijd krijgen ze om 11uur, om geld uit te sparen want dan kunnen ze breakfast en lunch tesamen pakken.Verschrikkelijk! '' Onze' kids krijgen gewoon drie maaltijden, t is misschien niet het meest exclusieve eten waar ze hebben het verschrikkelijk goed naar ZuidAfrikaanse begrippen. Wat niet wegneemt dat de kindjes hier bij ons ook echt treurige achtergronden hebben. Zo hebben we op het moment een babytje binnengekregen waarvan de moeder geestelijk gestoord is; ze hoorde een stem die haar zei dat ze het kind op straat moest achterlaten, dus dat heeft ze gedaan... Er is ook een jongetje, dat echt pikzwart is en daarom waarschijnlijk niet eens uit ZuidAfrika komt, waarvan we de leeftijd niet weten. Hij is ergens in 2008 geboren...

Het schijnt dat de grote wilde dieren hier echt op loopafstand te zien zijn, maar heb ze nog niet echt kunnen spotten omdat ik erg druk ben met nappies verschonen, kids in bad stoppen, vele toddler-fights op te lossen. Echt, wat heb je toch een zwaar leven als toddler! Je kunt overal van overstuur raken! En nog terecht ook. want soms gunnen ze elkaar het daglicht niet! Vandaag bewerkte er eentje een ander kind met een houten spatel... Maargoed, andere keren, bijvoorbeeld wanneer ik gitaar met ze speel en zing, dan liggen ze als tamme wolfjes vredig naast elkaar:)

De kinderen hebben vooral erg veel liefde nodig, gewoon liefde. En aandacht. Een ander jongetje van 3 is gevonden in een kamer waar hij samen met zijn brusjes vanaf zijn geboorte de grootste tijd van z'n leven had doorgebracht. Hij was dan ook een half dier toen hij hier dit jaar kwam en hij kon nog niet praten. Nu nog steeds niet, maar hij begint klanken te vormen en je ziet gewoon hoe hij steeds meer humaniseerd (is dat een nederlands woord?).

Ah, ik heb wel al wat klein gedierte gezien. Een kleine slang en een aantal dieren die verdacht veel weg hadden van kleine hagedissen. Jammie! haha, maar ik moet zeggen dat ik vooral ontzettend nieuwsgierig ben naar alles! Ik wil alles weten, zien, leren; over de kids, het land, de cultuur, de mensen, de natuur... o, drie maanden gaat te kort zijn! :P En heel veel time off heb ik natuurlijk niet, maar dat geeft niet, want ik ben hier in de eerste plaats voor de kids! En ze zijn echt je energie en liefde waard!!

Ok, ik houd het hierbij:) Een beetje een los-vast verhaal en ik heb niet de tijd om het nog echt over te lezen want internet is erg traag hier en ook erg duur.

Bedankt voor al jullie lieve berichtjes, doet me erg goed. Helaas kan ik dus niet vaak op internet, maar mn gsm staat wel aan (om smsjes te ontvangen, want als ik de telefoon opneem voor enkele minuten ben ik vele euro's kwijt ontdekte ik gister). Maar ik heb een zuidafrikaans nummer, maar heb ik nu niet bij de hand, komt de volgende keer.

Bid maar voor deze lieve kids, van Tshepo Ya Bana, maar ook van Mama Caterine. En dat ik en de andere volunteers de energie en geduld voor de kids mogen behouden, ook als we moe zijn:) Juist dan:)

Veel liefs!

Elise op Schiphol naar SA !

Deze keer een berichtje van haar vader, Elise zelf zit op dit moment nog in het vliegtuig (20:55 u 28-7-10) en verwacht om 21.25 u aan te komen in Johannesburg.

Vandaag hebben we Elise naar Schiphol gebracht. Vroeg er uit (4.00 u), vroeg in de auto (5.00 u) en vroeg op Schiphol (6.55 u). Maar daardoor genoeg tijd om alles wat er te regelen was rustig te kunnen doen en ook nog even wat te kunnen en drinken met elkaar.

Elise heeft er erg veel zin in en wij genieten met haar mee. Heel benieuwd hoe ze straks weer terugkomt....Kijk ook even naar de foto's.

Groetjes, Derk

Nog 36 uur te gaan en dan.... !!

(for English, see below)

Tijd voor een laatste (het woord ''kort' vermijd ik maar:P) bericht vanuit Nederland. Over een kleine 36 uur zit ik in het vliegtuig naar Johannesburg. Het is allemaal nog heel erg onwerkelijk en ergens ben ik zelfs een beetje bang dat er straks ineens iets gaat gebeuren waardoor het niet door kan gaan...nog een aswolk bijvoorbeeld, of ik breek mn been bij een val van mn fiets ofzo...achja, een mens gaat gekke dingen denken he wanneer er spannende dingen staan te gebeuren:)

De verhuizing naar Leiden, bijna een maand terug, is ook helemaal goed gegaan en de kamer is al helemaal ingericht. Het is echt een heerlijk plekkie en voel me er op de een of andere manier meteen al zo thuis. Tuurlijk kende ik de stad alwel een kleine beetje, dat scheelt, maar het is misschien ergens ook gewoon een beetje thuiskomen in Nederland ofzo. Ach ik weet het ook niet, weet alleen dat ik erg blij ben met deze keuze hoewel de heimwee naar Antwerpen soms ook toeslaat maar gelukkig zijn er dan lieve mensen die mn geweeklaag dan even willen aanhoren haha en daarna ziet alles er weer heel rooskleurig uit. Leiden is gewoon een prachtige stad met veel geschiedenis en het is ontzettend gezellig met alle terrasjes, bootjes en grachtjes en de oude binnenstad en de vele parkjes waar je lekker op een picknickkleedje een boek kunt gaan lezen. Echt het idyllische Holland!

Terug naar de reis:) Heb er toch vooral gewoon ontzettend, verschrikkelijk, onvoorstelbaar veel zin in! Echt waar, kan niet ophouden erover te spreken, erover na te denken en zelfs er 's nachts over te dromen! haha, maar in mn droom maak ik er soms wel héél bizarre verhalen van moet ik zeggen; ik zal jullie de details besparen.

De gitaar kan mee! Das heel goed nieuws. Hij komt wel binnen de 20 kg bagage die ik mee mag nemen, en aangezien die gitaar alleen al 7 kilo weegt en de koffer bijna 3 kilo, heb ik feitelijk maar 10 kilo over...dus dat wordt helaas niet mijn halve garderobe meesjouwen. Ach, maar beter ook eigenlijk. Ik ontdek ineens veel praktische kanten aan mezelf zo haha. Ik bedoel, waarom zou ik roze en bruine gympen meenemen als ik werkelijk genoeg heb aan één paar goed te combineren bruine? Voilá! En haarconditioner heeft een mens nou niet echt broodnodig, shampoo alleen is wel genoeg:) Makeup ben ik nooit zo fan van geweest, dus dat blijft sowieso thuis. Alleen zou ik graag nog wat meer boeken meenemen...maarja, die zal ik dan maar daar moeten kopen. En het zou zomaar kunnen dat ik er ook niet bijster veel tijd voor zal gaan hebben:P

Overigens mag ik nog wel 12 kg handbagage meenemen, is best wat maar je verkijkt je erop. Mn laptop neemt al 3,5 kg in, de tas zelf al 2,5, een gitaar boek 1,5 kg, etc, etc. Het komt allemaal heel nauw. Ik ben nog net niet zo erg dat ik net als mister Bean mn tandenborstel afbreek om ruimte te besparen of mn beer onthoofd. Ah, mn beer! Die moet toch echt wel mee, al is het alleen maar om te kunnen zeggen dat ie in Zuid-Afrika is geweest:P

Ben vandaag bezig geweest met liedjes voor de kinderen uit te zoeken en een beetje te vertalen, gaat best vlot eigenlijk. En de rest zal ik in het vliegtuig wel doen. Van de eigenaar van het weeshuis kreeg ik een super enthousiaste reactie toen ik zei dat ik mn gitaar meebreng, dus dat is al heel fijn. Wie weet komen er spontane doopdiensten van haha. Hij mailde namelijk dat er laatst een tiental jonge mensen in hun zwembad gedoopt was! Wauwie!

Voor de laatste giften wil ik jullie ook nog heel hartelijk bedanken. Ondanks de grote meevaller van de belastingdienst, is het toch nog wel krap zo vlak van te voren daarom was ik erg dankbaar voor de giften. Mocht je het op je hart hebben het weeshuis of mij nog te steunen terwijl ik daar ben, dan mag je het geld overmaken naar mijn rekening (39.73.16.720 Rabobank, voor iban en bic of andere gegevens kun je mijn vader een mailtje sturen: [email protected]) en erbij vermelden waarvoor het bestemd is. Als het voor het weeshuis is, zal ik er voor zorgen dat het daar terecht komt. Want het weeshuis kan absoluut jullie steun ook gebruiken!

Ik denk dat dit het zo'n beetje was. Veel bijzonders heb ik natuurlijk nog niet te vertellen nu, behalve dus 'ik zit op het puntje van mn stoel, het is zo spannend!'

Jullie mogen bidden, als je wilt, voor een veilige reis erheen, voor inspiratie en energie, veel liefde en geduld en de juiste houding voor het werken met de kinderen, en dat er dus geen aswolk of gebroken been komt de komende 36 uur;)

Jezus houdt van alle kleine kinderen!:) Zelfs van ongeduldige 22-jarigen:P

ENGLISH

Only 36 hours to go before my flight to Johannesburg. I'm very excited by know; can hardly wait! All preparations are made, and I'm so glad I can bring my guitar with me! The only difficult thing about it is that the guitar and it's box weigh 7 kilos and that is part of the 20 kilos of bagage I am allowed to bring. So I need to be a bit 'selective' about wich stuff I pack and wich I leave here. But now I learn to think a bit more practical, and that's a good thing:) I mean, who needs two pairs of All Stars?!

Today I have been busy with translating a few kids-songs in English. Really a nice thing to do, and not very difficult. It requiers only simple language-comprehension, those songs haha.

I want to thank you for the last donations, I'm really happy with them because even though I was tremendously blessed by the money I received back from the tax, the last days and weeks before my depart I had to make a few great expenses. If your heart tells you to make a donation to either me or the orphanage, you can cross the money over to my bank account and mention in the subscription for which cause it is. If the money is for the orphanage I will make sure they get it when I am there because they also really can use the money. For my bankaccount details you can email my father ([email protected]).

Please pray for a safe journey and a lot of love and energy to work with the children. I really can't wait to be there and to meet them! I can't think or speak or dream about anything else right now haha. And I feel blessed just to have this upportunity!