Soms voelt het leven als één groot afscheidsfeest. Vandaag zijn twee van de vrijwilligers vertrokken,de Chinese optometriste uit Australië en het Duitse meisje. Zwaai, aai, mis you, hope to see you again,blessings...allemaal zo gemeend, maar tegelijk soms zo onwerkelijk. Je ontmoet mensen, leert ze kennen, deelt een deel van je leven met ze (maar 3 weken in dit geval, maar wel een van de belangrijkste 3 weken van m'n leven ongetwijfeld), and they leave again. Back to their homes, families, (boy)friends. En da's goed, zo hoort het te zijn, maar t is toch altijd even slikken. Ook voor de achterblijvers. En weggaan zonder tranen van Tshepo Ya Bana is een onmogelijkheid, dus ja, we hadden weer een reden om te huilen:P haha, nee hoor, zo erg was het niet. Het mooie is dat je (vaak) weet: one day we will meet again!

Zondagavond gingen we ‘ter ere van' het afscheid met de vrijwilligers uit eten bij Derek. Hij heeft een lodge vrij dichtbij hier in de game reserve en er wordt heerlijk eten aan keigoedkope prijzen verkocht! Dat was genietenJ

Gisteren heb ik zoiets GAAAFS gedaan, heb gevlogen in een microlight! Wauwie, heb nog nooit zoiets heerlijks gedaan! Up above a bird so high, like a diamont in the sky! (you know that kids'song?). We vlogen 100m boven de grond en konden zoveel dieren zien! Zebra's, impala's, nijlpaarden, een giraf, kudu's, blissbokken, wrattenzwijnen en een nijlpaard. Wat een vrijheidsgevoel daar in de lucht! Zalig! En t is veel leuker dan een echt vliegtuig, want daar zie je niet zoveel en zit je gewoon binnen; terwijl in een microlight vlieg je met je haren in de wind, bril op, microfoon en koptelefoon op zodat je kunt praten met de piloot. En die piloot praat alleen maar over Jezus! Haha! Heerlijk, kon op dat halfuur twee van m'n grote liefdes delen met deze man: Jezus en de natuur!

Dit bevrijdende uitje op mn vrije dag gisteren was ontzettend welkom. De afgelopen dagen kan ik met kort maar krachtig benoemen: erg zwaar. Denk dat ik misschien een beetje heimwee gekregen heb, niet dat ik terug naar huis wil hoor, zeker niet, maar na 3 weken ga je het vertrouwde aan mensen en omgeving missen. En dat wordt versterkt door de vermoeidheid. Heb extra vrij gekregen eergister omdat ik het gewoon niet meer trok. De ontdekking dat ik gewoon ik blijf ook aan de andere kant van de wereld is soms lastig en tegelijk zo te verwachten. En in the end is het ook helemaal niet erg, zolang je dat maar kunt accepteren en dat leer ik nu. Beetje bij beetje. T Is zo'n ontzettende leerschool, na 3 weken al! Maar ik wist dat het niet makkelijk zou worden, maar dat wilde ik ook, want anders had ik wel voor een strandvakantie naar Hawaii gekozen. Maar op de een of andere manier ligt daar mijn hart niet zo:P En hier wel. De kinderen, Afrika, de natuur. En het is zegen om op de plek te zijn waar je wilt zijn, ook al is het soms moeilijk. God maakte me gisteren echt duidelijk dat Hij me al zo ver gebracht had, en dat er geen enkele reden voor me is om nu ineens te gaan twijfelen dat Hij me niet verder zal brengen. Hij belooft mij, iedereen!, te zullen brengen op de plek waar je hoort, thuishoor. En dat is bij Hem, dicht aan Zijn hart. Voorlopig hier op deze wereld, voor het moment in Afrika, maar in de toekomst in heaven. Heerlijk! We know where we are going! Haha, k vroeg gister aan een van de kids: 'do you know who lives in Heaven?' en hij zei: 'yeah, Microlight!' Heerlijk!!

Vrijdagavond vierden we de verjaardag van Violinda, de 15-jarige dochter van mama Joy. We hebben een klein feestje georganiseerd; al de kinderen die geen toddler meer zijn mochten komen. We hadden een kampvuur gemaakt en pizza voor alle kids en de rest en we hadden een heerlijke avond. Hebben heel veel gezongen met de gitaar, was echt heerlijk zo met z'n allen. En toch een hoera voor Hillsong want doordat hun nummers internationaal bekend zijn konden we allemaal meezingen! Of je nu uit ZuidAfrika, Engeland, Zimbabwe, Australie, Duitsland, Belgie of Nederland komt; doen't matter, everyone knows hillsong! De afrikaanse kids hebben er trouwens wel typische afrikaanse stukjes tussenin gestopt haha, k kan het niet nadoen, maar ze zingen dan iets in het Tswana.

Hoe de komende dagen eruit zullen zien? Ik heb geen idee. Het is altijd een verassing hier. Alleja, je weet dat je moet werken, maar er kan zomaar van alles veranderen. Vandaag of morgen (maar het kan ook een maand zijn...das Afrika) worden 3 kinderen naar een pleeggezin gebracht omdat het (half)brusjes zijn (maar dat weten ze niet van elkaar...). Eergisteren hebben we een 18-jarige jongen die normaal bij mama Catherine verblijft gekregen om hier een poosje te verblijven. Ja, 18 jaar. Best raar, normaal gebeurt dat ook niet. Maar er waren ‘familiale omstandigheden' waardoor dit de meest wenselijke oplossing was. T Is een heel rustige jongen, een beetje té als je t mij vraagt, en hij gaat z'n gang wel hier. Hij eet mee met de volwassenen.

Gisteren werd ik nog maar weer eens bepaald bij de grote verschillen tussen arm en rijk hier. Naar Afrikaanse begrippen is Tshepo Ya Bana steenrijk. Naar Europese begrippen niet zoJ Maar toen ik gisteren met Mama Mina, een 62-jarige zwarte vrouw die hier elke dag hard werkt met de baby's en in de huishouding, sprak over de microlight en ik terloops vroeg of ze al eens zoiets gedaan had, vertelde ze me dat haar man van 65 doodziek is en alleen maar op bed kan liggen. En dat zij (op haar leeftijd!) degene is die het geld moet verdienen om hen te onderhouden want zoiets als sociale zekerheid bestaat hier niet, en zeker niet voor deze bevolkingsgroep. Dus terwijl de een decadent zit te zijn in een microlight vliegtuigje om van de surroundings te genieten (naar onze westerse maatstaven was het goedkoop hoor) verdient deze zwarte vrouw het geld omdat het niet anders kan. Het is een hard bestaan voor deze vrouw. Toch is ze vol liefde en vrolijkheid en komt ze me elke ochtend dansend een hug geven: 'Hello Auntie!' En haar hele uitstraling schijnt te zeggen: 'Jesus is alive!'

Het zijn veel gelovige mensen hier, dat is zo mooi. Zondag in de Afrikaanse kerk vertelde mama Joy dat tijdens haar doopdienst er een man ook gedoopt ging worden maar vlak voordat het zover was rende hij weg. Even later kwam hij terug gerend, met zijn portemonnee in zijn hand. Hij was m vergeten. Maar hij wilde met portemonnee en al gedoopt worden, want zei Hij; 'ik geef ALLES aan Jezus, heel mijn leven en dus ook mijn geld!' wauwie he; ook zijn geld zou een symbolisch nieuw leven in gaan (haha en ik vermoed dat de centen die hij daadwerkelijk op zak had letterlijk een nieuw leven ingingen:P). Daar krijg je toch even kippenvel van, want zó is het! Je geeft alles aan Jezus, niet alleen dat stukje dat je kwijt wilt, maar alles. It's eternal life or no life at all! En het is aan ons om een keuze te maken. En waarbij niet kiezen evengoed een keuze is...

Maargoed, dat blijft een keiharde leerschool voor iedereen, elke dag opnieuw. Maar t is mooi er maar weer eens bij bepaald te worden hoe het echt allemaal zit!

Ben een beetje plannen aan het maken voor mn week vakantie in oktober. Planning is om te gaan backpacken in het oosten. Liefst zou ik naar Kaapstap gaan, maar daar is een week eigenlijk te kort voor en het Oosten schijnt ook echt prachtig te zijn, dus Kaapstap bewaar ik maar voor een volgende keerJ Want die komt er absoluut. De wereld is zo mooi, en ik zou er zo graag nog zoveel meer van willen zien!

Met de zogenaamde 'BAZbus' reis je als backpacker heel veilig en word je opgehaald en gebracht van hostel naar hostel dus das heel safe. Ik hoop via Johannesburg naar Durban te reizen en dan door Swaziland naar het Kruger en hopelijk nog een dag de grens over met Mozambique en dan terug naar Pretoria. Maargoed, das allemaal nog ver weg hoor en misschien veranderen de plannen nog wel.

Als je wilt mogen jullie bidden voor energie en geduld voor mij, dat ik het volhoud en echt kan blijven genieten van het werk dat ik doe. En de lieve kindjes kunnen ook altijd gebed gebruiken; dat heeft een grote uitwerking, veel groter dan je denkt, op hun jonge leventjes. Tijdens de YoY-zomerkampen heb ik dat echt geleerd en ik zie het hier ook. En ook al denken sommigen dat de microlight in de hemel woont in plaats van God, diep in hun hartjes ligt de waarheid verborgen!

Ah btw, paar dagen geleden stonden er giraffen achter het hek! We hebben gauw alle kids die in de buurt waren opgetrommeld en meengenomen naar het hek. Onvoorstelbaar, staan er ineens een half dozijn giraffen voor je snufferd. What a life!

En gister, o ik blijf schrijven maar dat komt omdat ik de verhalen van te voren op mn laptop typ omdat ik anders te lang op internet ben en zo schrijf ik er elke dag weer wat nieuws bij haha. Oja, gister dusJ Wel, ik wilde gaan wandelen maar mocht niet alleen gaan van Mark omdat er wat onrust was in de game reserve. Mensen hebben geprobeert de auto van Derek (hij woont op de property verderop en heeft een restaurant en lodge waar we soms met vrijwilligers heen gaan om ff wat te drinken of te eten en t is heerlijk eten voor heel weinig geld) te stelen en daarna waren we op een andere farm ook ongure figuren. Maar Dennis, een 50-jarige Indier uit Engeland die elk jaar een paar weken komt klussen hier was mijn wandelcompagnon. T Werd geen normale wandeling, want we kwamen Derek in z'n safari auto tegen omdat ie aan het rondrijden was om te zien of hij iets zag wat niet hoorde. Uiteindelijk hadden we gewoon een gamedrive! Heb een heel mooi stuk natuur weer gezien en zebra's, impala's, struisvogels, blessbokken etc.

En for those who can appreciate hymns, ik las zo'n prachtige eergisteren in al mijn verwardheid:

Be still, my soul! The Lord is on thy side;

Bear patiently the cross of grief and pain;

Leave to thy God to order and provide;

In every change He faithful will remain.

Be still,my soul! Thy best, thy heavenly Friend

Through thorny ways leads to a joyful end.

Be still, my soul! Thy God doth undertake

To guide the future as He has the past.

Thy hope, thy confidence let nothing shake;

All now mysterious shall be bright at last.

Be still, my soul! The waves and winds still know

His voice who ruled the while He dwelt below.

Be still, my soul! The hout is hastening on

When we shall be forever with the Lord,

When disappointment, grief, and fear are gone,

Sorrow forgot, love's purest joys restored

Be still, my soul! When change and tears are past,

All safe and blessed we shall meet at last.

(Katharina Amalia Von Schlegel)