Update mama Catherine
Wat zeker ook interessant voor jullie is om te horen is dat ik al het ingezamelde geld aan mama Catherine heb gegeven! Ik zou eerst met Mark de avondvan vertrek bij haar thuis langsgaan om het te geven, maar toen was ze twee dagen daarvoor ineens bij Tshepo Ya Bana omdat ze nog iets moest ophalen en ze Kamogelo wilde zien (het ondervoeddejongetje dat eerst bij haar was maar ze had niet genoeg geschikt eten om hem erboven op te kunnen brengen). Dus toen heb ik het haar gegeven toen ze bij ons was. Ze was er erg blij! Heb twee dikke knuffels gehad en veel 'thank you's' maar ik heb haar verzekerd dat de thank you's overbodig zijn en dat wij (iedereen die ook geld overgemaakt heeft om deze vrouw en haar werk te steunen) haar ontzettend waarderen en respecterenvoor het goede werk dat ze doet!
Ze vertelde dat ze onlangs van mensen uit Amerika een keuken had gekregen. Iets dat ze heel goed kunnen gebruiken! Alleen de keuken is er nu wel, maar de gas en waterleidingen in de keuken zijn nog niet bepaald daar. Dus daar heeft ze nu geld voor nodig om dat in orde te maken zodat ze de keuken ook daadwerkelijk kunnen installeren en gebruiken! Dus zoals het er naar uit ziet hebben we geld ingezameld zodat zij gas- en waterleidingen kan betalen. Denk er eventjes aan hoe vaak wij die beide elke dag gebruiken, en je beseft je dat dit een geweldig doel voor het geld is!
Super bedankt jullie allemaal om deze vrouw en haar children's home (het heet: Tswaraganang) een warm hart toe te dragen!
Liefs, Elise
PS. wat was het heeeeerlijk om weer te fietsen!!! En wat heb ik al veeeeel pepernoten gegeten! En wat mis ik de kindjes ontzetttttttend! Maar wat ben ik toch ook blij om weer hier te zijnnnnn! Maar wat had ikmijn zwarte koppiesgraag in mijn koffer meegenomen!!!
\
Veilig terug op Nederlandse bodem!
Lieve allemaal,
Lies is weer thuis!! Whaaaah! heerlijk om weer hier te zijn, en ook nog wel een beetje raar wantmijn hoofd zit nog half in Afrika! Alles voelt zo raar nog, en tegelijk zo vertrouwd. Ik praat alleen nog de hele tijd Engels in plaats van Nederland hihi. Kwam het buurjongetje gister tegen en begon allemaal lieve dingen tegen m te zegen in het Engels en het arme kind keek me aan van: 'Wie is dat enge mens?' hihi
Had het heerlijkste welkom dat een mens zich kan wensen. Paps en vier vriendinnen stonden me op te wachten met open armen. Heerlijk! Wat fijn om weer bekende gezichten te zien! We hebben lekker een kop warme choco gedronken. Werd ook door het weer hartelijk verwelkomd terug in Nederland: ik stapte het vliegtuig uit en liep door de slurf heen en tadaaa: een oerhollandse hagelbui!! En toen ik later buitenkwam zou ik haast prompt bevriezen, het was 7 graden!! Ik vertrok bij een temperatuur van 34 graden! Ik denk dat ik snipverkouden ga worden de komende dagen, want het is zo'n omslag ineens en bovendien was ik ook niet echt goed voorbereid op dit weer... liep met blote benen het vliegtuig uit. Had misschien toch beter even het weerbericht gelezen:P En al mn winterkleren liggen in Leiden, dus dat wordt shoppen vandaag hihi. O zalig, lekker op de fiets naar de tweedehands winkels! This is life! Raar he, hoe je zulke dagelijkse dingen zo gaat missen... Nuja, het komt natuurlijk omdat ik er achter kwam dat die dagelijkse dingen eigenlijk helemaal niet zo gewoon zijn als dat ik altijd dacht. Het is eigenlijk juist heel bijzonder dat het mogelijk is dát ik op m'n fietsje naar de winkels kan en dat ik geld heb om wat nieuws te kopen!
O, en ik moet ook maar even bij de kapper binnenspringen, want m'n haar is net stro. Haha, ik kom jullie gauw foto's laten zien en op de koffie enzo, maar moet eerst mezelf een beetje toonbaar maken naar Nederlandse maatstaven:P
Het afscheid nemen was niet heel makkelijk, hoewel het op de echte laatste dag wel mee viel. Het was juist een paar dagen eerder dat ik me echt besefte dat ik al die lieve kindjes achter zou moeten laten, los zou moeten laten. Dat was moeilijk. De dag zelf heb de kleinste kids voor de laatste keer geknuffeld, pyama's aangetrokken, de fles gegeven en naar bed gebracht. Heb er verder geen drama van gemaakt, want die kleintjes snappen het toch niet. Heb ze gewoon lekker een nachtknuffel gegeven en sleep well. Auntie loves you! Als we de toddlers overdag vroegen: 'who is going on the airplane?' zeiden ze wel allemaal 'auntie ‘Lise!'
De oudere kids beseffen veel beter wat er gebeurd en voor hen is afscheid nemen dan ook veel moeilijker. Ze hebben het jammer genoeg ook al zo vaak moeten doen en dat hakt er toch wel in. Toch heb ik van ze allemaal een knuffel gehad. En ik heb ze mijn elfde gebod nog eens goed op het hart gedrukt: 'don't bullshit your aunties!' haha
Afscheid van de mama's, de zwarte vrouwen die dagelijk meehelpen in de huishouding en de zorg voor de baby's, was niet makkelijk. Heb deze vrouwen zo vaak gezien, mee samen gewerkt en met de meeste van hen ook veel gesproken. Het zijn heel sterke vrouwen met een hart van goud en een groot geloof. Altijd knuffelen en ze zijn vaak een terugvalbasis geweest wanneer ik het even niet meer zag zitten. Heb ontzettend veel respect voor deze vrouwen! Zoals ik een groot respect heb voor iedereen die bij Tshepo Ya Bana werkt en een hart heeft voor dit goede werk met de kids. Het is bijzonder. Het is een wereld op zich. En het is soms best zwaar. Heb ook zo'n groot respect voor Mark en Chris die hun ‘oude dagen' invullen alsof ze 25 zijn en dag in dag uit, nacht in nacht uit, zich ontfermen over vele kinderen. Amazing people!
Gisteren op het vliegveld nog even een stressvol moment gehad. Ik stapte de arrivals deur uit, iedereen knuffelen, en toen zei Esther: ‘jij hebt weinig bagage mee voor drie maanden'. En ineens besefte ik shit! Ik heb een tas van mijn handbagage in het vliegtuig laten liggen! Dus we hebben nog wat uren rondgedoold over schiphol, van het kastje naar de muur gestuurd want niemand schijnt de procedure voor het zoekraken van handbagage te weten. Het was erg ontmoedigend...waarom moest ik die tast in the first place vergeten met mn duffe kop?! Uiteindelijk kwam er een vrouw van de inlichtingenbalie achter mee aangehold: 'Elise Hoogendoorn! Ben jij dat? We hebben je tas gevonden!' Ik zei: 'Ik ben Elise Hoogenboom, maar dat is vast mijn tas!' Ik was helemaal verbaasd dat ze wist dat ik dat was, want ik had mijn naam en paspoort niet aan haar gegeven. 'Tja,' zei ze, 'ik dacht je ziet er gewoon uit als een Elise. Die tas moet van haar zijn!' haha, hoe kan ik er nu uitzien als een echt Elise?! Nuja, het feit dat het zo is is wel mijn geluk geweest die dag!
Probleempje was alleen dat de tas op de airside was en ik was alweer door de douane geweest en was op de landside. Het is erg moeilijk, eigenlijk onmogelijk vanwege veiligheidsredenen, om weer terug te gaan omdat je je paspoort en een geldige boarding pass moet voorleggen om weer doorheen de controle naar de airside te kunnen. Dus tja, ik ben even wezen slijmen met drie mannen van de marechaussee en die waren wonderlijk allemaal heel erg bereid om me te helpen hihi. Ik kreeg m'n persoonlijke escorte mee en daar liep ik met een geuniformd heerschap naast me terug naar de airside:P Yes, ik had mn tas terug! En de volgende keer zal ik toch echt wat meer wakkerheid tevoorschijn moeten tonen wanneer ik na een nachtvlucht het vliegtuig uitstap. Nuja, achteraf toch ook weer een leuke ervaring.
Afscheid van Mark en Chris was goed, lekker geknuffeld en gedag gezegd. En Mark bracht me natuurlijk naar the airport en heeft me tot aan de bagage drop off gebracht en daarna hebben we eerst nog lekker een kop warme choco gedronken. En toen moest ik gedag zeggen tegen mijn ‘opa'.. Big hug en blessings. Hope to see you again! Heb geen promises gemaakt, want je weet nooit if you can keep them. Maar heb gezegd: 'if money and circumstances allow it, I will see you again!' En waarschjijnlijk komen ze volgend jaar zelf een paar dagen naar Nederland wanneer ze naar Engeland reizen voor familiebezoek, dus waarschijnlijk zullen money and circumsances het wel allowen! Haha
Mmm het is een beetje een hak op de tak verhaal geloof ik, maar het is wel representatief voor hoe ik me voel op dit moment haha.
Al met al kan ik zeggen over de afgelopen drie maanden dat ik een ontzettend goede en leerzame tijd heb gehad. Het fantastische mensen en kinderen mogen leren kennen. Heb werk mogen doen dat zo leerzaam is in alle opzichten. Heb mijn ogen uitgekeken en soms mn ogen kunnen uitkrabben. Heb me bovenal zo gedragen en gezegend gevoeld door God, vaak op een heel andere manier dan ik verwacht had, maar daar gaat het natuurlijk juist omJ God, en niet ik, weet wat goed is. Alle eer aan de Heer!
Ok, ik ga verder met acclimatiseren hihi. Jullie horen gauw van me/zien me gauw.
Heel veel liefs!Laatste berichtje vanuit Zuid Afrika!
Dag lieve allemaal,
Laatste berichtje vanuit Zuid-Afrika!! Whaah, time flies!
We hebben weer zeer enerverende weken achter de rugJ Laat ik eerst de highlights pakken die me nu meteen te binnen schieten, of eigenlijk als sneeuwballen van een berg door mijn hoofd heen rollen haha.
Twee weken geleden kregen we een telefoontje van de politie dat ze een jongetje van twee jaar 's avonds bij ons zouden komen brengen. Hij was die avond gevonden, helemaal alleen, bij een shoppingcentre aan een drukke weg. Om half negen hoorden we even kort de sirene van de politie voor ons hek, en we hebben ze binnengelaten. Een doodvermoeid en ontzettend stinkend meisje van minstens vier jaar tilde Chris uit het politiebusje. Hoe ze erbij kwamen dat het een jongetje van twee was?! Het meisje viel meteen in slaap eigenlijk, dus we hebben haar maar laten slapen. Ze heeft de hele nacht doorgeslapen. 's Ochtends heeft Chris haar in bad gestopt(samen met Puleng, want die was zo lief voor haar! Hij gaf haar speelgoed en wilde haar echt op haar gemak stellen. Prachtig, dat is beginnende ontwikkeling van empathie en pro-sociaal gedrag!). Het bad was ontzettend hard nodig... het meisje had een heel weëige lucht om zich heen, waarschijnlijk heeft ze in de uren dat ze alleen was een paar keer in haar broek geplast en dat was weer opgedroogd.
Een heel mooi meisje! Maar verder wisten we helemaal niets van haar. Het kon zijn dat het meisje die dan nog werd opgehaald of dat ze hier over drie jaar nog is. Je weet het gewoon niet. Maar in dit geval werd het meisje dezelfde dag nog opgehaald door de ouders, een vriend en oma. Het was maar een raar gebeuren. De oma was zichtbaar blij het meisje weer te zien en het meisje was eveneens heel blij haar oma terug te zijn. Dat zat wel goed. Maar de twee mensen die zich ‘ouders' noemen....ik heb nog nooit zoveel passiviteit gezien! Ze zaten daar alleen maar. Zeiden amper iets. En ze zeiden niets, helemaal niets, tegen het kind en haalden haar niet eens aan. De moeder blijkt erg jong te zijn, ze is van 1992 (we moesten haar geboortedatum en identiteitsgegevens noteren). En pa-lief, die wel tegen de 30 loopt, bleek de avond van te voren een wilde avond gehad te hebben waar ie erg dronken is geworden en zijn dochter simpelweg vergeten is! Menslieve, het is toch te gek voor woorden! In Nederland zou er eerst een onderzoek door de kinderbescherming plaatsvinden, maar hier is men al lang blij dat er mensen bereid zijn het kind weer op te halen en (een poging doen) ervoor te zorgen.
Het is inmiddels al weer meer dan drie weken geleden, maar we hadden een paar hectische dagen omdat Mark een paar dagen in het ziekenhuis heeft gelegen vanwege een te snelle hartslag en bloeddruk. Maar het gaat inmiddels weer helemaal goed met hem hoorJ
Kom erachter dat er onder de traditionele Afrikaanse bevolking nog best wat bijgeloof is. Tswarelo, een van onze baby's, is op de stoep van het ziekenhuis achtergelaten omdat de moeder een stem van een geest/voorvader meende te horen dat ze haar kind moest achterlaten. En een van de oudere kinderen kan niet, wil niet, terug naar zijn familie omdat die ervan overtuigd is dat hij behekst is. Ze hebben hem zelfs proberen te vergiftigen. Ook lees ik nu een boek, Three Letter Plague, dat voornamelijk over de betekenis (en de grote ontkenning van) het HIV-virus in Zuid-Afrika en dat er nog steeds ook massaal gedacht word dat de ziekte naast door seks ook door voorvaderen en kwade geesten bij mensen gebracht wordt. Zij zouden de mensen in hun slaap injecteren met het virus. En aanvankelijk werd in heel veel gebieden gedacht dat de blanke Europese artsen die met antiretrovirale behandeling voor HIV kwamen de mensen niet kwamen helpen maar juist het virus kwamen injecteren in de zwarte bevolking om zo de blanke overheersing in Afrika te bereiken. Bizar! Maar ergens misschien ook niet helemaal...
Hier in Tshepo Ya Bana hebben we 5 HIV-positieve kinderen. Das ongeveer 1:4 hier, en dat is redelijk representatief voor Zuid-Afrika. Ontzettend veel dus! Van de oudere kids met HIV hebben ze ook bijna allemaal leer/concentratieproblemen. Het blijkt dat het HIV-virus bij kinderen al in een heel vroeg stadium de hersenen aantast. Een virus dat de kinderen, de jeugd, zo verzwakt. En dat terwijl het kenmerk van de kinderen hun kracht is!! (aldus Prediker). Een van de kids hier was lichamelijk zo ontzettend zwak en vatbaar voordat hij met antiretrovirale medicatie begon dat hij eigenlijk alleen maar aan het overleven was. Zijn lichaam vocht zo hard, dat hij continu doodmoe was en gewoon helemaal niet toekwam aan leren lezen en rekenen. Daardoor liep hij een flinke achterstand op, maar nu hij medicatie gebruikt heeft hij veel meer energie en maakt grote sprongen in zijn ontwikkeling. Men start medicatie wanneer de CD4-count, een indicatie voor de mate van immuniteit van het lichaam die bij gezonde mensen boven de 1000 ligt, onder de 200 komt. De impact op het leven, de ontwikkeling van HIV op de kinderen intrigeert me ontzettend en ik zou er graag onderzoek naar doen met als doel om die negatieve impact weg te nemen of om te buigen. Mijn hersenen zijn hier al wekenlang over aan het nadenken en ik heb nog geen idee waar het uiteindelijk op uit zal draaien, maar we zullen zien. Voor nu lees ik me goed in en als ik weer terug in Nederland ben wil ik eens gaan zien wat de mogelijkheden voor functioneel onderzoek en vooral ‘goed werk' (om het maar even zo te noemen:P) met betrekking tot deze specifieke doelgroep is. Tot zover de pedagogen-bla-bla haha.
Hoewel niet zo nobel als het voorgaande, toch leuk om te vertellen: vorige week ben ik op vakantie geweest! Beetje backpacken en touren in het noordenoosten van het land. Heb de eerste avond en nacht in een backpackers hostel in Pretoria doorgebracht om de volgende ochtend aldaar door de BazBus (backpackersbus die je bij het hostel oppikt en je ook weer dropt bij een hostel) opgepikt te worden. Het was een heel gezellige en leuke avond met, welja, Nederlanders! Haha! Veel studenten en backpackers gesproken onder genot van een biertje. De volgende twee dagen in Nelspruit doorgebracht, maar dat was rather boring... wel mensen ontmoet en beetje geshopt maar niet helemaal je-van-het. Hoewel het bezoek aan het chimpansee-reservaat wel erg leuk was! Bizar intelligente dieren, net kinderenJ Woensdagnacht toen vetrokken met een tour naar Kruger samen met een Israëlisch koppel en een guide. Heel gave tijd gehad! Prachtige en heel veel dieren gezien in het Krügerpark. 's Ochtends vroeg vetrokken we altijd al, want dan zie je de meeste dieren en ben je vaak ook de eerste en enige die ze spot. En 's ochtends liggen de dieren vaak gewoon op de weg omdat die nog warm is van de dag ervoor. Zo zagen we in ons eerste halfuurtje in Kruger al 3 van de Big5: olifant, neushoorn en leeuw! Echt bizar. En in de daaropvolgende dagen hebben we zowel bij licht als donker (dat waren de nightdrives en dan ga je met grote spotlampen doorheen de bushbush en zie je overal oogjes oplichten van dieren die naar je kijken en soms sta je ineens oog in oog met een giraffe of olifant!) veel dieren gezien. Begon er gewoon helemaal op te kicken als we weer een ‘nieuw' dier zagen of in een andere formatie. Uiteindelijk hebben we na 1 dag de hele big 5 al kunnen afvinken. We hadden heel veel geluk gehad, want soms rijden meensen dagen door Kruger en zien ze maar 2 of 3 van de big5. We hebben ook hyena's, wildehonden, een serval, slangen en veel soorten antilopen gezien. En prachtige vogels! En 's avonds hadden we telkens een heerlijke braai met ons vieren under African skiesJ De laatste dag van de tour hebben we de Panorama route gedaan, oftewel een groot deel van het prachtige natuur- en bergschoon dat ZuidAfrika rijk is: Gods Window, Blyde river canyon, Lisbon falls, Bourke's patholes en nog wat. Was erg indrukwekkend, ookal was het erg bewolkt en waren er een aantal uitzichtspunten waar ik gewoon niets kon zien omdat we middenin de wolken stonden. Maar das ook een ervaringJ De nachten brachten we door in heuse afrikaanse rondavels in een kamp in het Krüger aan de Sabie river. Krokodillen en nijpaarden kon ik zo ongeveer vanuit mn bedje zien. Nice!
En de laatste dagen heb ik in Hazyview doorgebracht in een backpackers hostel. Wederom Nederlanders ontmoet...haha, het zijn net mieren! Hazyview opzich is weinig bijzonders, maar er is veel te doen aan outdoor activiteiten aldaar. Zodoende ben ik gaan olifantrijden en heb lekker ‘geknuffeld' met de olifanten. Heb zelfs een vette zuigzoen van z'n slurf gehad! Whaaah! En heb op een quad gereden! Dat was echt heel vet! Moest eerst ff wennen aan dat schakelen met je voet, maar ging eigenlijk prima en toen door de bushbush gecrosst. Dat was echt wel een adrenaline kick zeg, als je zo stijl omhoog klimt of juist naar beneden sjeest. En ook erg spannendJ
En heb ook een skyway trail gedaan. Dat houdt in dat er een ijzeren kabel van 1,5 km (met tussenstops) gespannen is boven een vallei en daar hang je dan aan met een paar riempjes en kabeltjes en een helm en dan ZOEFF! Soms 40 meter boven de grond met een snelheid van 50-60km per uur. Ook eerst erg spannend, helemaal als je naar beneden kijkt en daarna letterlijk de sprong in het diepe maakt, maar opnieuw een fantastische ervaring! En dan heb ik toch ook maar een wat meer oude trutten onderneming gedaan: naar het oude mijnstadje Pelgrim's Rest gegaan en daar wat musea en winkeltjes bezocht. Nuja, das eigenlijk niet echt oude-truttig, maar in verhouding met het voorgaande natuurlijk welJ Desalniettemin was ook dat een zalige middag!
Maar was toch ook wel weer heel blij toen Mark me maandagavond op het station van Pretoria kwam oppikken na een 6-urige busreis op een van de warmste dagen van het jaar zonder airconditioning. Dat was denk ik even om me eraan te herinneren dat ik toch nog steeds in Afrika bivakeer:P Het was heerlijk om de kinderen weer te zien en die lekker slaapkoppies en stinkluiers meer dichtbij me te hebben. Ondanks de heerlijke vakantie miste ik dat toch wel heel erg, ‘mijn' kindjes. En ze waren zo blij me weer te zien: 'auntie!! Auntie!!'
Over een weekje ben ik alweer thuis...ik kan er niet bij hoe snel de tijd gaat! En de tweede helft van de drie maanden ben ik me echt gaan thuisvoelen hier en heb ik eigenlijk bijna geen heimwee meer gehad. Heb vooral erg genotenJ Mark voelt echt als mijn opa, Chris als mijn tante (omdat ik haar in alles wat ze doet jong vind en gewoon geen oma kan noemen), alle mama's voelen ook als tantes en de vrijwilligers een beetje als zusjes. Ik denk dat je die band met elkaar snel ontwikkelt omdat je zo ongeveer dag en nacht samen bent. Je leert elkaar heel snel kennen. En dat is leerzaamJ En daardoor voelde het na de vakantie ook een beetje als thuiskomen. Haha, ik geloof echt dat ik een glimlach van oor tot oor had toen ik Mark weer zag daar op het busstation!
Voordat ik vertrok op vakantie zag ik het echt even niet meer zitten, dus toen moest Mark me een beetje oplappen moed inspreken. En tijdens de vakantie wilde hij zo nu en dan even weten hoe het met me ging enzo. Hij zei dat het een beetje voelde alsof z'n dochter even weg was en hij was heel blij dat ze nu weer terug bij hem thuis was. O zo lief! Net als mijn eigen paps, hoewel die natuurlijk wel veel toffer is!:P
Over een paar weekjes zit ik gewoon weer in de collegebanken! Dat is aan de ene kant nog even niet zo goed voor te stellen vanuit deze plaats en aan de andere kant zie ik er toch ook wel weer naar uit om weer wat te leren. Alleja, mijn drie maanden ZuidAfrika waren natuurlijk oneindig leerzaam en vormend, maar op een heel andere manier dan de universiteit. Ik blijf toch ook wel een beetje een bolleboosJ Maar heb geen stress om weer te beginnen, want het vorig jaar extra vakken gevolgd om tot oktober in Afrika te kunnen blijven. Heb doordoor afgelopen jaar 70 in plaats van 60 ECTS gehaald en dit jaar moet ik er nog 5 bij doen, dus 65. Gaat goedkomen!
Gisteravond met Mark en Chris uit eten geweest. Dat doen ze met alle vrijwilligers die bijna weggaan én die voor een aanzienlijke tijd zijn gekomen. Drie maanden is een aanzienlijke tijd:)
De zomer begint langzaamaan... en hoe wordt die bovenal gekenmerkt? Door de ene stroomuitval na de andere! Gisteravond hebben we heel knus alles met olielampen gedaan. Ach, ze zijn er hier op voorbereid want dat gebeurt nu eenmaal. Het krijg een steeds hoger Kleine Huis op de Prairie-gehalte hier! Misschien voel ik me daarom zo thuis:P
Oke, dat was het ‘alweer'. Wellicht volgt er nog een 'nawee' als ik eenmaal weer thuis ben, maar dit is in elk geval het laatste bericht vanuit het Afrikaanse continent (wat deze reis betreft dan:). Dinsdagavond vlieg ik vanuit Johannesburg terug en hoop 's ochtends ergens tussen 10 en 11 safe and sound op schiphol aan te komen. Met heledikke wallen na een nachtvlucht:P
Voor een deel was deze onderneming ook een beetje een aftasten van of het reizen, (zendings)werk, het Afrikaanse leven en de mensen inderdaad bij mij passen ook op lange termijn opdat dat misschien een beetje richting kan geven aan mijn toekomst. Conclusie? Die heb ik nog niet. Ik heb een heerlijk, ontzettend leerzame tijd hier gehad en het reizen op zich en het ontmoeten van nieuwe mensen uit een heel andere cultuur hebben we ontzettend gefascineerd en uitgedaagd en ik heb er heel erg van genoten. Ik kan niet zeggen dat ik nu spontaan een roeping van Boven ervaar om mn biezen voorgoed te pakken, maar het tegenovergestelde kan ik eveneens niet bevestigen. Dus we zullen maar zien wat het leven (lees: God. Want Hij is mijn leven!)voor mij in petto heeft. Ik ben open minded en dat wil ik graag blijven omdat ik geloof dat je als mens dan het meest ontvankelijk bent voor wat voor ‘roeping' dan ook. Met andere woorden: door 'gewoon' de kansen te grijpendie er op je pad komen en interesse in en liefde voorde mensen die jeontmoet te hebben zul je altijd op de plaats zijn waar je moet zijn. Meer is er niet voor nodig.
haha, maarja dat is natuurlijk heel mooi gezegd en nu de praktijk:) Maar dat is precies waarvoor mensen elkaar nodig hebben: om elkaar scherp te houden en elkaar te herinneren welke dingen in het leven echt ons streven, geloven en hopen waard zijn.
Trouwens, ik bedacht mij op vakantie ineens dat ik sommigen van jullie misschien erg teleurgesteld heb.....ik heb namelijk geen enkele ansichtkaart verstuurd! En misschien hadden jullie dat wel verwacht. Hoewel ik echt van kaarten en brieven schrijven houd, ben ik geen vakantie-kaartjes-schrijver. Maar als ik terug ben zal ik de mogelijke schade die hierdoor mogelijk ontstaan is gauw weer herstellen! haha! Ik moet ook wel zeggen, das een zwak excuus aangezien ik al erkent heb dat ik nietzo vanvakantiekaartjes schrijven houd, maar het postkantoor is niet bepaald in de buurt! ;) Enne, per slot van rekening waren de afgelopen drie maanden geen vakantie, althans niet in de zin van een 'holiday' . Nee, het was zelfs nog veel beter dan welke vakantie ook!!!!!
Een laatste knuffel vanuit ZuidAfrika, en bedenk je wederom de prachtige kindjes met hun grote ogen en hemelse glimlachjes en al hun lieve geluidjes en je dag is ineens een stuk brighter en de zorgen die je mogelijk had zijn voor een moment niet meer het belangrijkste.
Baie dankie voor al jullie steun, bemoedigingen, gebed, meeleven, meelachen de afgelopen maanden zowel vooraf als tijdens mijn verblijf hier. Ik hoef het niet meer te herhalen, maar toch: ik heb er ontzettend veel aan gehad!
Liefss
Opbrengst actie Mama Catherine
Lieve mensen,
Op 20 september is de actie voor Mama Catherine gestopt.
De afgelopen dagen druppelden er nog wat giften binnen.
Zojuist heb ik het totale bedrag opgeteld en dat is....: € 615 !!
Een heel mooi bedrag waar Mama Catherine veel mee kan doen.
Elise zal het geld, ongeveer 5.700 Zuid-Afrikaanse Rand, op korte termijn persoonlijk aan haar overhandigen.
Allen die hier aan meegedragen hebben, heel hartelijk dank!
Met vriendelijke groeten,
Jolanda Hoogenboom.
Titel? update!
Dag lieve allemaal,
Tijd voor weer een berichtje vanuit Zuid-Afrika. Aangezien ik elk gevoel voor chronologie verloren ben, alles gaat gewoon allemaal veel te snel hier, vertel ik het maar in de volgorde dat dingen in me opkomen. Te beginnen met vandaagJ Ben samen met Tine, de vlaamse vrijwilliger, wezen paardrijden! Zalig, op een paard door de bushbush. Haha en erg grappig in t begin, had nooit eerder een paard bestegen om het daadwerkelijk te gaan berijden dus in het begin was het een beetje gillen enzo, maar al heel gauw voelde ik me helemaal happy daarboven. Wat een raar iets toch eigenlijk, dat je bovenop een dier zit dat je als een auto overal heen kunt sturen door met je hakken in z'n buik te porren, met de teugels richting aan te geven, met je tong te klakken, het paard soms een pets op z'n achterste te geven en er wat lieve woordjes tegen te spreken en het sinaasappelschillen te voeren. Net een kind:P Ja, dit was echt helemaal mijn ding. Ben al aan t bezien of t haalbaar is om als ik weer terug ben te gaan paardrijden Het galopperen vond ik nog wel een beetje eng. Nuja, das eigenlijk niet juist. D'r was opzich niks engs aan, maar ik moet een heel nieuw evenwicht zien te vinden bovenop zo'n wiebelend oppervlak en je voelt je dan toch enigszins een losse flodder. Maar t was een heerlijke ervaring! (special note mbt Dik en Droef; this was a real McLeods Daughters moment. Ik heb je gemist!)
T Is alweer een paar weekjes geleden maar ik heb wormen gegeten! En weet je wat, ik geloof dat ik ze lekker vond! Alleja, ik heb mn hele bord leeggegeten, alleen was ik toen wel zo verkouden dat ik weinig nog proeven haha. Maargoed, met dat soort rare dingen is het meestal niet zozeer de smaak maar de vreemde textuur die mensen kan doen kokhalzen. Ach, ik stop(te) altijd alles in mn mond, tot de kattenbrokjes van de poes van oma aan toe, dus dit was niet zo heel bijzonder:P Ze waren trouwens wel dood hoor toen ik ze at, hoewel ik ze ervoor wel in een andere hoedanigheid gezien heb.
Maandag (das trouwens inmiddels vandaag gebeurt, maar toen ik dit typte was het nog een paar dagen ervoor) gaan drie van onze kinderen weg... Sibusiso, Nozipho en Lerato. Twee zusjes en een broertje. Ze gaan bij een tante wonen in fostercare. Ze zijn hier jaren geweest, dus dat gaat heel heftig zijn, voor iedereen. Maar natuurlijk in eerste plaats voor de kids. Ze verlaten een vertrouwde omgeving om naar een tante te gaan die ze nog nooit gezien hebben! Alleen Nozipho schijnt haar vaag te kennen. Dat gaat zo'n klap voor ze zijn, die bij elk van de kinderen een bepaalde reactie zal uitlokken. Lerato, een van ‘mijn' toddlers, ze kan heel stil en teruggetrokken worden (ik zie haar al stilletjes in een hoekje zitten met haar duimpje in haar mond) of ze kan heel ongeremd om aandacht gaan vragen. Ik hoop dat ze dit ‘trauma' te boven zullen komen, maar met goede en liefdevolle zorg is het perspectief uiteraard heel erg goed! Chris gaat maandag mee met social worker naar Nelspruit om ze weg te brengen.
Toen Chris het me vertelde dat ze weggaan begon ik al bijna spontaan te huilen. Het voelt alsof ‘mijn' kinderen weggaan! Ja het klinkt sommigen misschien bizar in de oren, maar als je dag en nacht bij die kids bent dan ga je zo snel echt van ze houden. En je leert ze zo goed kennen. En nou moet ik ze gaan uitzwaaien... zonder te weten waar ze heen gaan, of het goed met ze zal gaan... Ik vind het verschrikkelijk. Misschien heel arrogant, maar nu weet ik dat het goed met ze gaat omdat ik er ben als ze huilen, boos zijn, moe zijn, honger hebben. Ik ben absoluut geen super nanny hoor, maar ik weet gewoon dat ze hier alles krijgen dat ze nodig hebben. Maar hoe zal het daar voor ze zijn? Tuurlijk moet ik een beetje vertrouwen en is uiteindelijk een gezinssituatie gezonder voor kids om in op te groeien. Maar toch..
Ja, ik merk dat ik er erg veel moeite mee heb om ‘mijn' kinderen los te laten. Niet alleen deze drie, maar allemaal. Inmiddels zijn er twee nieuwe vrijwilligers bijgekomen, een Amerikaans en een Duits meisje. Heel leuke meiden. Maar ergens voelt het alsof ze mijn territorium binnenkomen en ik voel me als een moedervogel die alle indringers meteen uit het nest wil schoppen. Om het even heel grof te zeggen, denk ik in het begin bij al die nieuwe mensen: 'blijf met je tengels van mijn kids af!' Ja, het is verschrikkelijk. Ik weet het. En gelukkig is het enkel wat ik denk en gedraag ik me zeker wel tegenover de nieuwe mensen en ik merk al dat ik ze met de dag meer kan tolereren. En het komt ook allemaal helemaal goed, want ik zie dat de nieuwe meiden erg goed met de kids zijn. Maar het is gewoon mijn eigen trotsheid of beschermingsdrang of hoe je het ook wilt noemen dat er ontzettend tegen in opstand komt. Mmm... weeral ontzettend leerzaam dus! Menslieve, je zou hier nog overspannen raken van alle ontelbare leermomenten! hihi
Tja, zoals ik al vaker gezegd heb is het ontzettend inherent aan het werken met kids dat je jezelf verschrikkelijk tegenkomt. Je staat continu voor de spiegel als het ware, met al je mooie maar ook al je lelijke eigenschappen. En hier op deze plek is er geen plaats om jezelf illusies te maken. Je werkt hard, met kids, bent soms gewoon alles ontzettend zat. Dus je leert jezelf kennen zoals je écht bent (en zo leren de mensen rondom je je ook kennen). Al je eigenschappen, good and bad, komen aan het licht en alles in het kwadraat omdat, zoals ik al zei, je er hier gewoon niet toe komt om wie je bent een beetje leuker aan te kleden met een velletje cadeaupapier en een lintje. Het is gewoon jij, ruw, puur. Zonder sausje, lintje, of andere opsmuk.
Ok, dat was het filosofische stuk. Haha.
Ben aan het bakken geslagen! Twee week geleden begonnen, aanvankelijk omdat ik merkte dat m'n pauzes zwaar voor me werden omdat ik dan tijd had om na te denken en erg heimwee had. Maar de boterkoeken, pannekoeken en zelfs een appeltaart lijken als bloemetjes uit de grond uit mijn mouwen geschud te worden haha. En alles kneed ik lekker met mn vingers, niks geen mixer, maar puur natuur. Ik geloof dat het allemaal erg therapeutisch is. Voor diegenen die nog nooit een appeltaart van mij hebben geproefd (geloof het of niet, maar dat bakken deed ik thuis ook al hoor. Hoewel de mensen in Antwerpen dat hoofdstuk waarschijnlijk niet helemaal hebben meegekregen. Zoals wel meer hoofdstukkenJ He bah, ik word een beetje flauw zo laat op de avond. Vergeef me:P)
Met de dag hebben we meer ongenode gasten in ons huisje. Het begon met een slang, 1.20m lang en 2 cm dik, een kleintje dus maar voor mij is elke slang in huis er een te veel. Ik heb hem letterlijk met een pollepel de deur uitgeslingerd. En voor diegenen met een levendige verbeelding, het is precies zoals je het je voorstelt. Het lieve dier vloog letterlijk het huis door tot ie de deur uit was. Toen kwam ik op een ochtend twee vogels tegen in de huiskamer. Heel gezellig. Gelukkig vlogen ze gauw weer weg. Een ochtend later stond er een pauw in de living room (er lopen hier een tiental pauwen rond op de property) maar nadat ik hem vriendelijk verzocht het pand te verlaten koos ie het ruime sopJ Het aantal spinnen, sprinkhanen, kakkerlakken, kleine hagedisjes en ander spul dat ik moeillijk kan thuisbrengen, neemt met de dag toe. En oo wat ben ik blij dat ik veilig onder mijn muskietennet slaap als ik een kakkerlak van 3 cm op de muur zie zitten haha. Zoals je al begrijpt gebruik ik het net dus niet voor de muskieten:P Tine vond paar dagen geleden een schorpioen in dr bed! Aargh! En het dier zit nu al 72 uur in een afgesloten glazen pot maar het leeft nog steeds!
Maakte vanochtend trouwens een wandelingetje en kwam weer eens een struisvogel tegen en deze keer ook een buffelo. GezellieJ
Had vrijdag een dag vrij en heb echt een heerlijke, weliswaar erg westerse, dag gehad! Kon met Chris meerijden naar Pretorio. We zijn onderweg bij dde school van de kids gestopt en mocht er eens even lekker rondkijken. Heb mn ogen uitgekeken! Deed me een beetje denken aan Belgie vanwege de uniformpjesJ De kids zitten op Prestige College hier in Hammanskraal. Een erg goede school en sinds een paar jaar kunnen de kdis erheen omdat sponsors uit Europa de schoolfees betalen. Het ziet er allemaal erg gestructureerd uit. Eigenlijk alleen maar zwarte kinderen, hoewel een enkel ‘verdwaald' wit koppie. De docenten zijn zowel zwart als blank.
Uiteindelijk had ik tijd om paar uurtjes in een winkelcentrum door te brengen, letterlijk en figuurlijk weer de andere kant van de wereld. Voelde me haast schuldig dat ik even aan het shoppen was met Chris en geld uitgeven aan wat nieuwe shirts (ik krijg m'n shirts haast niet meer schoon door al het stof, kots en andere substanties die erop terecht komen elke dag:P en we kunnen hier alleen koud wassen). Maargoed, nu zie ik er weer een beetje fatsoenlijk uit:P Chris moest een outfit hebben voor de bruiloft. Vrijdag trouwt haar kleindochter hier in de bushbush een paar honderd meter verderop. Ik weet niet precies hoe het in z'n werk gaat, maar ik geloof dat er iemand van de burgerlijke stand gewoon hierheen komt om het koppel hier midden in de game reserve te trouwen. Met een beetje geluk hebben ze nog wat leuke trouwshots met wat impala's of giraffenJ
Zo lief. Als er nieuwe mensen komen dan kijken de kids altijd eerst een goed de kat uit de boom. Niet allemaal, maar de meesten toch wel. En dan komen ze zo dicht mogelijk bij me staan en leggen hun handjes ergens op mijn benen of waar ook, en vanuit die veilige plek observeren ze de nieuwe persoon. Zolang ze maar dat lichaamscontact met mij hebben. En langzaamaan zie je dat als ze er van overtuigt zijn dat die nieuwe persoon een goede is, ze mij loslaten en naar de persoon toegaan om te ontdekken wie het is. Zo lief! En ergens ben ik gewoon zo blij dat ik blijkbaar voor de kids kan zijn wat ik zo graag voor ze wil zijn. Niet altijd hoor, maar ik doe mn best (en God doet de rest)!
Och en wat zo zalig is, is als ze slapen! Hihi! Ze zijn dan zo ontzettend lief. Die diepe en regelmatige ademhaling. En daar liggen ze dan in hun ledikanten, in de meest bizarre posities omdat ze vaak eerst hebben zitten ronddraaien en huilen. En ik weet niet wat het is, maar elk kind dat ik op mijn buik of borst heb liggen valt in slaap na een poosje. Zo schattig. Dan schurken ze zich helemaal tegen je aan, de wereld kan vergaan maar zij zijn deep asleep. Ja, het is een groot wonder, alles is een groot wonder aan deze schaapjes.
Mijn energielevels gaan van up naar down. Deze week kostte het werk me minder energie dan de week ervoor. En sommige dagen kun je gewoon meer hebben als andere. Het is allemaal zo menselijk. En ik kom er zo achter dat perfectionistisch zijn eigenlijk alleen maar een last is, en je eigen leven onnodig zwaar maakt omdat in the end je het nooooit perfect zal doen/nooit perfect zal zijn. Natuurlijk wist ik dat wel. Maar deze hele ervaring is daar weer een levensgroot bewijs van. Just let it go...(een lyric van Amy Grant: O, I've got to let it go! Got to give up all of my control!)
Over het kindertehuis/weeshuis van Mama Catherine. Vorige week donderdag ben ik er weer heen geweest om met mama Catherine te praten en om met de kids te spelen. Het was erg fijn om er weer te zijn. De kids zijn bijzonder, en ondanks de soms ontzettend primitieve omstandigheden zien de meeste kids er happy uit. Mama Catherine is dan ook een heel moederlijk, warme figuur en je ziet dat al deze kids zo aan haar gehecht zijn. Ze is echt hun steun en toeverlaat, en voor veel kids de moeder die ze zelf niet hebben.
Maar ze moet met zo weinig middelen zorgen voor zoveel kids; ze heeft 47 kids die er permanent zijn en er dus ook slapen. En dan nog 150-200 kids die komen om er te eten en te spelen. Tevens bezoekt ze de child-managed households. Dus huizen waar alleen kinderen (broertjes en zusjes) wonen die voor elkaar zorgen omdat er geen ouders (meer) zijn. Ze probeert hen eten te geven, schooluniformen. Het is zo ontzettend goed werk dat ze doet. Werk dat veel christenen (ze is het zelf niet) of rijke mensen (dat is ze ook niet) vaak laten liggen! En ze zet zich er met hart en ziel voor in. Maar het is soms erg zwaar voor haar. Ik sprak met haar en ze vertelde me dat ze soms zo ontmoedigt is omdat er maar geen verandering en verbetering is. De overheid, zo corrupt als wat, weigert haar subsidie te geven. De aanvankelijke reden was omdat er geen werkende toiletten waren. Duh, hoe kan ze die bouwen als er geen geld is? Dat is nou precies waar ze die overheidssubsidie voor nodig heeft! Maargoed, Mark heeft een jaar ofwat geleden geholpen met het bouwen van toiletten. Die zijn er nu en werken meestal. Maar nog steeds weigert de overheid enige subsidie. Maar er komen wel telkens nieuwe kids bij. Het is zo'n krom beleid. Mark en Chris krijgen soms een grote lading eten wat overschot of beschadigd is van Spar en meestal geven ze het grootste deel ervan aan Mama Catherine omdat zij echt geen cent te makken heeft. Dan laadt ze al dat spul in een aftandse witte Toyota. Als je niet beter zou weten is het een grappig iets. Ik heb eens bij haar in de auto gezeten en menslieve, je mag het amper een auto noemen! Ik kon de weg onder mij zien! Overal gaten in die bodem. Het ding maakt het lawaai van een ophol geslagen heggeschaar. Maargoed, het rijdt! En ze is erg dankbaar een werkende auto te hebben, hoewel ie vaak de geest geeft maar dan gaat de auto op Marks kosten weer eens naar de garage. Ja, Mark en Chris doen zoveel als ze kunnen om haar te ondersteunen.
Voor aldiegenen die mee hebben geholpen geld in te zamelen voor mama Catherine, dat hebben jullie echt voor een ontzettend goed doel gedaan!! Ik bedoel, wat is er een beter doel dan geld geven direct aan een vrouw die eten en kleding kan kopen voor al die kids die het zo hard nodig hebben? Voila! Mama Catherine bevestigde ook weer het meest trieste ding in de wereld; namelijk dat ze de meeste ondersteuning krijgt van arme mensen omdat zij weten wat het is om weinig te hebben en in staat zijn om weg te geven van het weinige dat ze wel hebben. Maar dat rijke mensen te onverschillig en te gierig zijn om weg te geven van wat ze hebben aan mensen die het echt nodig hebben. Het is alsof ze het gewoon niet meer kunnen en zo in zichzelf gekeerd zijn geraakt. En dat vind ik zo triest om te horen. Wat is het toch een rare en nare wereld waar we in leven.
Als het goed is zien jullie vandaag of morgen wat nieuwe foto's verschijnen met ook een map van Mama Catherine.
Ik denk dat ik nog 1 bericht zal typen voordat ik vertrek, over 4,5 week. Nu eerst nog 2 weken werken, dan ga ik een week backpacken en dan nog 1,5 week werken. Deze laatste weken wil ik gewoon volop middenin alles staan wat er hier rondom me is, dus ik ga me op af en toe een email-check na (daar ben ik nu eenmaal te westers voor...)niet meer met het internet bemoeien.
Heel veel liefs vanuit Tshepo Ya Bana! En wederom ontzettend bedankt voor de lieve berichtjes en bemoedigingen.
Update actie voor Mama Catherine
Dag volgers van Elise's blog!
Een aantal weken geleden heb ik jullie een email gestuurd over de situatie van Mama Catherine. Elise heeft in een van haar verhalen hierover geschreven. De bedoeling is om geld in te zamelen voor deze vrouw die de zorg heeft voor vele kinderen. Inmiddels zijn er van diverse mensen giften binnengekomen. Het totale bedrag is op dit moment € 365.
Met vriendelijke groeten , Jolanda Hoogenboom
mmmm...kots!
Lieve allemaal,
We hebben weer internet, precies een dag na mijn vorige bericht hield het internet ermee op. Niet dat ik er erg veel van gemerkt heb, want meestal heb ik wel wat beters te doen, maar tochJ Weer zoveel te vertellen, maar tegelijk zo weinig. Ik bedoel, je beleeft zoveel. Zowel letterlijke ervaringen als de ervaringen van alles binnenin mezelf. Alles laat vaak nogal een indruk achter bij mij en dat is soms moeilijk te vangen in woorden. Maar ik zal toch een poging wagen omdat ik het tegelijk heerlijk vind om die indrukken te delen.
Op mijn vorige vrije dag ben ik met Dennis naar Pretoia gegaan en hebben we de regeringsgebouwen bezocht. Erg mooi, vooral de grote tuin ervoor. En het mooiste was eigenlijk nog het uitzicht op de stad Pretoria omdat de regeringsgebouwen bovenop een heuvel liggen. Pretoria, een grote en beetje lelijke stad. Zoals veel stedenJ Maar desalniettemin intrigerend, zoals eveneens elke stad. Op een kleine markt heb ik was spulletjes gekocht en eerst voelde ik me er wel veilig, maar toen het later drukker werd op die markt en Dennis een stuk bij me vandaan liep begon een vrouw aan mn arm en mn tas te trekken en begonnen er aantal mensen tegen me te praten en toen voelde ik me niet meer zo safe. Mark heeft ons echt op het hart gedrukt erg op te passen wanneer mensen tegen ons praten wanneer het erg druk is, want vaak proberen ze je af te leiden om je tas en camera te stelen. En helaas is het zo dat wanneer dat gebeurt de omgeving het vaak oogluikend toeziet en niemand je te hulp schiet. Maargoed, uiteindelijk is er niets gebeurd hoor. Realiseerde me gewoon wat een groot goed de vrijheid en veiligheid is die we in Nederland en Belgie kennen. Dat onderschat je vaak als je het verschil niet kent. Tegelijkertijd moeten we ook realistisch zijn; in the end kan je overal ter wereld iets overkomen en zijn er overal mensen die niet het goede met je voorhebben. En vooralsnog zijn ook de meeste mensen in ZuidAfrika mensen met goede intentiesJ
O, weet je wat ik het meest mis? (naast jullie natuurlijk:P Maar das zo cliché), mn fiets!!! O, wat zou het zalig zijn met mn donkergroene Batavus door de bushbush te rijden. Veel dieren zou ik niet zien, elk dier zou schrikken van m'n knalroze fietstassen haha. Maar gewoon het idee.. zwijmel, zwijmel.
Ik vind het nog steeds fijn om hier te zijn. De kinderen maken me aan het lachen! Dennis en Josh zijn inmiddels weer vertrokken naar Engeland allebei. Het is een komen en gaan van mensen hier, das soms wel moeilijk. Maar tegelijk ook weer zo mooi omdat je heel verschillende mensen ontmoet en toch op de een of andere manier een band met de meeste aangaat en zal moeten aangaan omdat je niet de luxe hebt om hier zelf de mensen uit te kiezen met wie je omgaat. Met Dennis klikte ik erg goed, heel vrolijke man en ondernemend. Deed me een beetje denken aan mijn pa:)
Met een van de vrijwilligers heb ik twee keer ruzie gehad...was wel pittig. Je wordt vooral erg met jezelf geconfronteerd. En het is niet omdat ze zo'n verschrikkelijk mens is hoor, integendeel, maar onze persoonlijkheden matchen gewoon niet altijd zo goed. En als je dan 24/7 in elkaars omgeving bent en elkaar ook meemaakt als je moe bent of het gewoon even zat bent, kan dat escaleren. Dat is soms gewoon het lastige hier; je bent de ganse dag met mensen samen maar soms dus ook met mensen die je als je kon kiezen niet zou uitkiezen om de hele tijd in je buurt te zijn. Maar hier heb je die keuze niet en zul je een weg moeten vinden. En dat is heel leerzaam. En gelukkig hebben deze vrijwilliger en ik wat dat betreft echt wel dezelfde instelling. Tja, dus voor diegenen die dachten dat ik hier een uber-geestelijk bestaan leidt, ik zal jullie moeten teleurstellen::P Soms ben ik gewoon moe, chagrijnig en maak ik ruzie. Hihi, normal life dus. Ook in Afrika:) Maar wat ik wel beter besef als ooit is dat ‘geestelijk leven' net zoveel te maken heeft met dat soort dagelijkse down-to-earth dingen als ruzie maken en chagrijnig zijn als een mooie aanbiddingsdienst meemaken. Dit laatste zien we vaak als per definitie geestelijk. Maar in the end wordt je karakter gevormd, maakt God ons dingen duidelijk en wil Hij ons vormen gewoon door de dagelijkse dingen heen omdat dát ons leven is (het leven dat door geloof in Hem verandert wordt). Door ruzies heen, momenten van falen, verdriet of heimwee leert Hij ons zoveel van wie Hij is. En het leert mij zo ontzettend dat ik het echt niet van mezelf hoef te verwachten, maar des te meer van boven. Ik ben helaas vaak niet die milde, zachtaardige en barmhartige persoonlijkheid. Maar door Hem kan ik soms (niet altijd dus...haha) meer geduld en mildheid opbrengen dan je voor mogelijk zou houden!
De momenten van het er-echt-doorheen-zitten worden steeds minder frequent en ik voel dat ik het beter trek allemaal. Wellicht omdat ik gewoon gewend begin te raken aan het ritme, het werk en dat de omgeving niet meer zo nieuw is. En dat is fijn, want de komende twee weken zijn we maak met twee vrijwilligers voor de kids. Dat wordt hands on, maar t zal wel goed gaan. We zijn flink ingewerkt en kunnen zelfs met onze ogen dicht billen wassen, nappies omknopen en babyvoeding maken haha.
Alleen lunchtime...ooit een lunch proberen te hebben met 7 toddlers? Begin er noooit aan, zeker niet in je uppie! Het begint allemaal nog wel redelijk gestructureerd. Vaak krijg ik ze nog op hun stoeltjes, zingen we een liedje en geef ik ze allen een stukje brood in de hand. Maar vanaf dat moment zijn de Filistijnen over je... boterhammen worden aan stukken gereten, door de lucht gegooid, aan de hond gevoerd. Ze stelen elkaars brood of water. Huilen, huilen en weer troosten. Fatsoenlijk drinken uit een normale beker is nog lastig, maar omdat lunchtime buiten is proberen we het ze daar te leren en krijgen ze dus geen tuitbeker. Gevolg: al het brood sopt lekker in al het water op de tafel waar ze een groot waterparadijs van maken, want wat is er mooier dan brood dat gesopt is in water lekker te kneden met je handen en bij voorkeur in de haren van je buurman te smeren?! Voila! Just imagine it! En dan heb je nog het probleem dat ze CONTINU van hun stoeltjes weglopen en iets anders beginnen doen.. Soms kom je gewoon ogen tekort. Soms ben ik ineens de appels kwijt die ik aan het schillen was, dan hebben ze ontdekt dat je die ook erg leuk over de grond kunt rollen.
Tja, lunch is, voor mij althans, het meest hectische moment van de dag. En ik kom er vooral achter wat een controlefreak ik toch eigenlijk ben, want ik wil zo graag dat ze allemaal netjes op hun stoel zitten en ik ben continu al het gemorste spul aan het opvegen... misschien dat ik er over een paar dagen de brui aan geef en gewoon lekker mee ga doen met brood en water gooien haha.
Nuja, stiekem hoop ik toch dat ik nu wat extra punten verdien voor het latere moederschap haha. Hoewel ik er echt nog even heeeel goed over na ga denken:P Ik bedoel, dat andermans huis naar vieze nappies en kots stinkt is tot daaraan toe, maar mijn huis?! Ach, en tegelijk is het allemaal zo heerlijk. Om een onverwachte manier ga je echt houden van die dingen, heel raar. Ja want weet je, als die schatjes uit bad komen zijn ze helemaal schoon en dan wrijf je er een lekkere laag zwitsal over en dan heb je die kleine wolfjeslichaampjes tegen je aan en het is het mooiste in de wereld. Je bent alles voor ze. Ze klemmen hun beentjes om je heen en leggen die heerlijke zwarte kroeskoppies tegen je schouder aan. En je bent...in heaven! Het maakt al de rest meteen weer goed:)
Ik heb Lerato, een van de 2,5 jarigen en het enige meisje, geleerd te zeggen 'I am beautiful'. Dus nu als ik haar vraag 'Lerato, what are you?' she says 'I am beautiful!'. Je kunt niet vroeg genoeg beginnen met het opbouwen van een gezond zelfbeeld zullen we maar zeggen, want er zullen in haar leventje, zoals in ieders leven want dat hoort er nu eenmaal bij, nog genoeg dingen gebeuren die haar daar erg aan doen zullen twijfelen.
Kamogelo, het ondervoede jongetje dat 4 weken geleden kwam, groeit als kool! Er is niks mis met z'n vetopslag. Heerlijk om te zien dat het zo goed met m gaat. En hij lacht zo ontzettend mooi! Als ie lacht is z'n hele wezentje erbij betrokken. Das het fantastische aan kinderen, ze doen niet alsof. Ze zijn gewoon wie ze zijn. Als ze lachen, zijn ze blij. Als ze huilen, zijn ze verdrietig. Als ze een ander kind met speelgoed op het hoofd timmeren, zijn ze naughty. Het zijn, zoals ik al eerder zei, echt kleine wolfjes. Het ene moment zo lief en dan aaien, troosten en knuffelen ze elkaar. Een ander moment slaan, knijpen en krabben ze elkaar en moet deze auntie ze maar weer op de een of andere manier duidelijk maken dat dat geen geciviliseerd gedrag is, haha. Een hele uitdaging dus, elke dag opnieuw.
De kids zijn het ene moment aardsvijanden van elkaar en het volgende weer dikke vrienden. Het leven is zo simpel:) En volledig onbewust tonen deze kids wat het inhoudt om 7x70 maal te vergeven! Haha, en geloof me ze hebben elkaar een hele boel te vergeven elke dag weer. We kunnen er als grote mensen wat van leren! Da's het mooie aan kids, ze kunnen makkelijk vergeven omdat een gevoel als trots nog niet zo ontwikkelt is. Een reden temeer wellicht waarom Jezus zegt dat we moeten worden als de kids:)
Zondag ben ik met Dennis en de 18-jarige Tshepo (= hoop) naar de Temba Baptist Church geweest. Een échte Afrikaanse kerk! De derde kerk die ik tot nu toe bezocht heb, en ik heb besloten bij deze kerk te blijven zolang ik hier nog ben. Helaas kan ik nooit elke week naar de kerk omdat ook op zondag er voor de kids gezorgd moet worden, maar probeer eens per twee weken te gaan.
De kerk van afgelopen zondag...het was zo heerlijk! Vanaf het moment dat je binnenkomt (en eigenlijk vóór de deur al) voel je je opgenomen in een familie. Iedereen is zo hartelijk en vriendelijk en zo blij! Ik was natuurlijk weer de enige blanke....echt waar, ik zou best zo'n zwart velletje willen hebben zo nu en dan want nu ben ik me vaak zo akelig bewust van mijn andere uiterlijk hier. En ik moet zeggen dat ik het zwarte velletje en het kroeshaar van de mensen hier met heel andere ogen ben gaan zien en ik vind het echt heel mooi!
Het zingen in de kerk was prachtig, echt van die luide melodieuze Afrikaanse stemmen hebben de zwarte vrouwen. En dansen! De polonaise doorheen de kerk! Maar tegelijk ook veel ruimte voor aanbidding en worship op een, naar mijn idee, heel gezonde manier. Ik heb zelden Gods Geest zo gevoeld binnen een kerk als hier. En ookal kon ik lang niet alles verstaan, God was hier. In de mensen, in de prediking, in de muziek. En deze mensen hier, ze zien er allemaal ook gewoon zo wedergeboren uit! Heerlijk! Ik voel me vaak alles behalve dat, maar dan zie ik deze mensen en word ik weer herinnert aan waar mijn hele geloof en relatie met God op gebouwd is. Het feit dat ik een nieuw leven met Hem ben ingegaan en dat dat ondenkbaar verstrekkende gevolgen heeft (positief!). Lees er nu ook een erg mooi boek over, 'An exciting new life' door Andrew Murray. Aanrader!
Een paar dagen geleden was er een heel grote bushfire vlakbij onze farm. In de winter, das deze tijd van het jaar hoewel het vandaag lente geworden is, zijn er vaak bosbranden die door de eigenaren van de farms in de game reserve zelf geblust worden omdat er geen brandweer hier is. Waar je normaal geen kip tegenkomt in de bushbush verzameld zich dan iedereen om elkaar farm te beschermen voor het vuur. Zo ook deze keer. Terwijl de brand er was en we het heel sterk roken was ik met de kids. Mark ging weg met de kleine blusmachien die we hebben en nam paar van de oudere kids mee om het vuur te helpen stoppen. Pas later toen de brand voorbij was en we van de farm afgingen zag ik hoe ontzettend dichtbij het geweest is... Dat zet je echt weer even met beide voeten op de grond zeg. Als de wind iets harder gewaaid had of als het vuur gewoon eigenwijs geweest was, was onze farm nu in rook opgegaan. Het klinkt nu vast allemaal als een stripverhaal zoals ik het vertel, maar als je langs het verbrandde gebied rijdt dan word je gewoon sprakeloos. De grond en alles wat daar groeide is zwartgeblakend. De vele metershoge cactussen staan er zielig en zwart bij. Alleen de meeste bomen staan er nog gewoon, dat is heel bijzonder. Maar Mark vertelde me dat de meeste bomen in Afrika fireproof zijn! Een mooi stukje natuurkunst, want anders zou er geen boom meer staan in Afrika met al die branden. Het positieve van een verbrand gebied is dat er over 2 weken veel nieuw groen gras opgroeit en dat is nu heel erg schaars in het gebied om het winter is en dus kurkdroog. Overal is stof. Zebra's en alle andere dieren komen meteen af op dat verse groen dus ik verwacht de komende weken vele zebra's en ander spul in onze ‘achtertuin' te kunnen gaan zien.
Niet zo positief voor ons ras, maar ik vind de blanke mensen hier in ZuidAfrika....(hoe ga ik dit subtiel zeggen..) alles behalve aantrekkelijk. Helaas doen de meesten me denken aan Amerikanen die teveel naar McDonalds zijn geweest. De zwarte Afrikaanse mensen gaan meestal erg stijlvol gekleed. Maar de blanken...ik kan niet zeggen dat het uit de mode is wat ze dragen (dat maakt me echt niets uit) maar wat ze dragen is vaak gewoon compleet stijlloos en is zelfs nooit in de mode geweest! Ok, ik besef dat dit een heeel grote veralgemenisering is en dat het absoluut niet opgaat voor elke blanke ZuidAfrikaan(se), maar mijn indrukken na 5 weken zijn toch deze... Waarmee ik overigens niets zeg over wie ze zijn, want tot nu heb ik enkel heel aardige en open blanke ZuidAfrikanen ontmoet. Ok, dat moest ik even kwijt. Vergeef me:)
Neem de zwarte mensen daarentegen, ik had nooit verwacht deze mensen zo mooi en authentiek te zullen vinden. Ik heb echt al een aantal BLOEDMOOIE zwarte mannen en vrouwen gezien. En niet omdat ze maatje 34 hebben en een klein achterwerk haha, maar uitstraling! Veel van deze mensen schitteren gewoon!
Had ik trouwens maar een dik achterwerk en een grote voorgevel... heb deze week met Kamogelo op mn rug in een draagdoek gelopen zoals het een echt Afrikaanse vrouw betaamd, en 't was erg fijn hoor, maar ik heb gewoon te weinig ‘volume' aan beide kanten waardoor die doek continu afzakt en het kind van mn kont glijdt haha.
Tot slot nog even iets over het weer. Toen ik hier kwam zaten we nog midden in het winterseizoen. Wat betekent kurkdroog, geen regen, koud 's nachts (k sliep met drie dekens) en soms zelfs nachtvorst en wind. Nu begint het lente en zomer te worden en inmiddels is het overdag al 30 graden en zijn de nachten niet bepaald koud meer. Eén t-shirt en één deken is genoeg. Binnen een paar dagen verdwijnt de wind voor een half jaar. Wel zullen we over 4 weken ofzo eindelijk de eerste regenbui kunnen verwachten. Ben heel erg benieuwd, want het schijnt in niets te lijken op de regenbuien zoals wij die kennen. Ben al wel voorbereid, zodra het regent hier valt alle stroom uit. Er staan dan ook overal olielampen. Wat trouwens raar is, dat hebben we nu al eens gehad, zodra het bewolkt is hebben we geen internet... stel je eens voor dat we dat in Nederland/Belgie zouden hebben haha, dan zouden we nog een heel primitief volkje zijn:)
Ah, and I saw the real African sun! It turns orange like I've never seen it before in Holland or Belgium! Echt prachtig! '...and I think to myself: what a wonderful world!'
Ok, dat was het weer! Haha, als jullie tot zover zijn gekomen met lezen, neem ik mn petje voor jullie af want t is weer een heel verhaal:) Een heeeel dikke knuffel aan jullie allemaal van dit simpele blondje meisje dat ook in Afrika gewoon blijft wie ze is en tegelijk zoveel krijgt van wat ze zelf niet is van Boven!! Een gestolen zinsnede van iemand van Ichtus Antwerpen, maar o zo waar: Alle eer aan de Heer!
En een heel gemeend dank je wel voor jullie ontzettend lieve en bemoedigende berichtjes, smsjes, emails (ik heb ze kunnen uitprinten dus ik kan ze lezen!). Het maakt me echt blij:)
Van een aantal van jullie weet ik wel een beetje hoe het gaat, en ook als ik het niet weet hoop en bid ik echt dat het goed met jullie gaatJ Denk je in een knuffel van een zwart lijfje tegen je aan dat hoe dan ook van je houdt omdat je er gewoon bent, en je voelt je stukken beter!
En tot slot mijn adres voor diegenen die erom gevraagd hadden:
PO Box 2642
Hammanskraal, 0400
South Africa
Dada! xx