Lieve allemaal,

een eerste berichtje vanuit Zuid-Afrika, Hammanskraal. Het is erg leuk hier! Woensdagavond veilig geland op Johannesburg (met gitaar!) en daar stond Mark Harding, de mannelijke helft van het eigenaarskoppel van het weeshuis (eigenlijk eerder een childrens home, want een drietal kids heeft nog ouders maar zij hebben om financiele, sociale of onbekende redenen hun kids achtergelaten) mij op te wachten met mijn naam op z'n hoofd. Dus ik had hem snel herkend:) Na een uur rijden waren we bij Tshepo Ya Bana aangekomen, hebben een kopje thee gehad van de vrouw van Mark, Chris, en toen maar gelijk slapen in het volunteers cottage want het was laat en vliegen toch wel vermoeiend. Maar heb het vliegen echt ontzettend leuk gevonden! Soms beetje spannend, was bijvoorbeeld vergeten dat zo'n vliegtuig ook wel eens een ' bochtje' maakt en dan hang je dus beetje schuin:P haha Nuja, voor alles een eerste keer he.

Hier zijn nog een Belgische (uit Antwerpen zelfs) volunteer en een Duitse. En nog een achterneef van Chris uit Engeland en een Chinees meisje uit Australie. Ze is hier niet als volunteer om met de kids te werken, maar gaat de kinderen (gratis) brillen aanmeten als ze die nodig hebben want ze is een optometrist (?).

Dit is mn tweede dag echt werken, en t is leuk. Ik werk vooral met de kleintjes, van 6 maanden tot 3,5 jaar en ze zijn stuk voor stuk echt erg lief en hebben echt een eigen karaktertje dat na 2 dagen al zo duidelijk naar voren komt. Pfff, maar die namen! Ben er nog dag en nacht op aan het oefenen:) Kamakelo, Nngklakla, Tetelo, Botsnale, etc. Echt namen om je tong over te breken! En in het begin kon ik al de donkere koppie echt niet uit elkaar houden, ze leken allemaal hetzelfde. Net als met chinezen, heb nog steeds het idee dat China volzit met klonen:P

Gisteren mocht ik meteen al mee naar een township, even de ' echte'Zuid-Afrikaanse wereld in en dat is toch wel een pijnlijke realiteit. Tshepo Ya Bana is zo westers in verhouding met wat ik gezien heb. In de township wonen mensen in ' huizen' niet groter dan onze koken die gemaakt zijn van het goedkoopste dakbedekkingsmateriaal dat je pij de Praxis koopt voor je schuurtje.. En tijdens de rit erheen en in de township zelf uiteraard heb ik echt alleen maar zwarte mensen gezien. IK voelde me een beetje out of place.. We zijn bij een ander kindertehuis wezen kijken in het township, mama Catherine is de vrouw die dat heeft opgezet en ze is de enige die werkzaam is daar. De omstandigheden zijn er verschrikkelijk! Als alle kids terug uit school zijn, zijn er 250 kids en enkel deze vrouw om voor ze te zorgen. Er is de helft aan ruimte dan we hier hebben, en wij hebben maar 20 kids. Er is geen speelgoed voor de kinderen, en de kids dragen vuile en grotendeels kapotte kleren. Ze hebben stoeltjes, een stuk of 30, een speelplaats die levensgevaarlijk is met overal scherpe ijzeren uitsteeksels en veel stof en zand.. Er is geen geld, dus de kids krijgen 2 maaltijden op een dag. De eerste maaltijd krijgen ze om 11uur, om geld uit te sparen want dan kunnen ze breakfast en lunch tesamen pakken.Verschrikkelijk! '' Onze' kids krijgen gewoon drie maaltijden, t is misschien niet het meest exclusieve eten waar ze hebben het verschrikkelijk goed naar ZuidAfrikaanse begrippen. Wat niet wegneemt dat de kindjes hier bij ons ook echt treurige achtergronden hebben. Zo hebben we op het moment een babytje binnengekregen waarvan de moeder geestelijk gestoord is; ze hoorde een stem die haar zei dat ze het kind op straat moest achterlaten, dus dat heeft ze gedaan... Er is ook een jongetje, dat echt pikzwart is en daarom waarschijnlijk niet eens uit ZuidAfrika komt, waarvan we de leeftijd niet weten. Hij is ergens in 2008 geboren...

Het schijnt dat de grote wilde dieren hier echt op loopafstand te zien zijn, maar heb ze nog niet echt kunnen spotten omdat ik erg druk ben met nappies verschonen, kids in bad stoppen, vele toddler-fights op te lossen. Echt, wat heb je toch een zwaar leven als toddler! Je kunt overal van overstuur raken! En nog terecht ook. want soms gunnen ze elkaar het daglicht niet! Vandaag bewerkte er eentje een ander kind met een houten spatel... Maargoed, andere keren, bijvoorbeeld wanneer ik gitaar met ze speel en zing, dan liggen ze als tamme wolfjes vredig naast elkaar:)

De kinderen hebben vooral erg veel liefde nodig, gewoon liefde. En aandacht. Een ander jongetje van 3 is gevonden in een kamer waar hij samen met zijn brusjes vanaf zijn geboorte de grootste tijd van z'n leven had doorgebracht. Hij was dan ook een half dier toen hij hier dit jaar kwam en hij kon nog niet praten. Nu nog steeds niet, maar hij begint klanken te vormen en je ziet gewoon hoe hij steeds meer humaniseerd (is dat een nederlands woord?).

Ah, ik heb wel al wat klein gedierte gezien. Een kleine slang en een aantal dieren die verdacht veel weg hadden van kleine hagedissen. Jammie! haha, maar ik moet zeggen dat ik vooral ontzettend nieuwsgierig ben naar alles! Ik wil alles weten, zien, leren; over de kids, het land, de cultuur, de mensen, de natuur... o, drie maanden gaat te kort zijn! :P En heel veel time off heb ik natuurlijk niet, maar dat geeft niet, want ik ben hier in de eerste plaats voor de kids! En ze zijn echt je energie en liefde waard!!

Ok, ik houd het hierbij:) Een beetje een los-vast verhaal en ik heb niet de tijd om het nog echt over te lezen want internet is erg traag hier en ook erg duur.

Bedankt voor al jullie lieve berichtjes, doet me erg goed. Helaas kan ik dus niet vaak op internet, maar mn gsm staat wel aan (om smsjes te ontvangen, want als ik de telefoon opneem voor enkele minuten ben ik vele euro's kwijt ontdekte ik gister). Maar ik heb een zuidafrikaans nummer, maar heb ik nu niet bij de hand, komt de volgende keer.

Bid maar voor deze lieve kids, van Tshepo Ya Bana, maar ook van Mama Caterine. En dat ik en de andere volunteers de energie en geduld voor de kids mogen behouden, ook als we moe zijn:) Juist dan:)

Veel liefs!