Dag lieve allemaal,

Tijd voor weer een berichtje vanuit Zuid-Afrika. Aangezien ik elk gevoel voor chronologie verloren ben, alles gaat gewoon allemaal veel te snel hier, vertel ik het maar in de volgorde dat dingen in me opkomen. Te beginnen met vandaagJ Ben samen met Tine, de vlaamse vrijwilliger, wezen paardrijden! Zalig, op een paard door de bushbush. Haha en erg grappig in t begin, had nooit eerder een paard bestegen om het daadwerkelijk te gaan berijden dus in het begin was het een beetje gillen enzo, maar al heel gauw voelde ik me helemaal happy daarboven. Wat een raar iets toch eigenlijk, dat je bovenop een dier zit dat je als een auto overal heen kunt sturen door met je hakken in z'n buik te porren, met de teugels richting aan te geven, met je tong te klakken, het paard soms een pets op z'n achterste te geven en er wat lieve woordjes tegen te spreken en het sinaasappelschillen te voeren. Net een kind:P Ja, dit was echt helemaal mijn ding. Ben al aan t bezien of t haalbaar is om als ik weer terug ben te gaan paardrijden Het galopperen vond ik nog wel een beetje eng. Nuja, das eigenlijk niet juist. D'r was opzich niks engs aan, maar ik moet een heel nieuw evenwicht zien te vinden bovenop zo'n wiebelend oppervlak en je voelt je dan toch enigszins een losse flodder. Maar t was een heerlijke ervaring! (special note mbt Dik en Droef; this was a real McLeods Daughters moment. Ik heb je gemist!)

T Is alweer een paar weekjes geleden maar ik heb wormen gegeten! En weet je wat, ik geloof dat ik ze lekker vond! Alleja, ik heb mn hele bord leeggegeten, alleen was ik toen wel zo verkouden dat ik weinig nog proeven haha. Maargoed, met dat soort rare dingen is het meestal niet zozeer de smaak maar de vreemde textuur die mensen kan doen kokhalzen. Ach, ik stop(te) altijd alles in mn mond, tot de kattenbrokjes van de poes van oma aan toe, dus dit was niet zo heel bijzonder:P Ze waren trouwens wel dood hoor toen ik ze at, hoewel ik ze ervoor wel in een andere hoedanigheid gezien heb.

Maandag (das trouwens inmiddels vandaag gebeurt, maar toen ik dit typte was het nog een paar dagen ervoor) gaan drie van onze kinderen weg... Sibusiso, Nozipho en Lerato. Twee zusjes en een broertje. Ze gaan bij een tante wonen in fostercare. Ze zijn hier jaren geweest, dus dat gaat heel heftig zijn, voor iedereen. Maar natuurlijk in eerste plaats voor de kids. Ze verlaten een vertrouwde omgeving om naar een tante te gaan die ze nog nooit gezien hebben! Alleen Nozipho schijnt haar vaag te kennen. Dat gaat zo'n klap voor ze zijn, die bij elk van de kinderen een bepaalde reactie zal uitlokken. Lerato, een van ‘mijn' toddlers, ze kan heel stil en teruggetrokken worden (ik zie haar al stilletjes in een hoekje zitten met haar duimpje in haar mond) of ze kan heel ongeremd om aandacht gaan vragen. Ik hoop dat ze dit ‘trauma' te boven zullen komen, maar met goede en liefdevolle zorg is het perspectief uiteraard heel erg goed! Chris gaat maandag mee met social worker naar Nelspruit om ze weg te brengen.

Toen Chris het me vertelde dat ze weggaan begon ik al bijna spontaan te huilen. Het voelt alsof ‘mijn' kinderen weggaan! Ja het klinkt sommigen misschien bizar in de oren, maar als je dag en nacht bij die kids bent dan ga je zo snel echt van ze houden. En je leert ze zo goed kennen. En nou moet ik ze gaan uitzwaaien... zonder te weten waar ze heen gaan, of het goed met ze zal gaan... Ik vind het verschrikkelijk. Misschien heel arrogant, maar nu weet ik dat het goed met ze gaat omdat ik er ben als ze huilen, boos zijn, moe zijn, honger hebben. Ik ben absoluut geen super nanny hoor, maar ik weet gewoon dat ze hier alles krijgen dat ze nodig hebben. Maar hoe zal het daar voor ze zijn? Tuurlijk moet ik een beetje vertrouwen en is uiteindelijk een gezinssituatie gezonder voor kids om in op te groeien. Maar toch..

Ja, ik merk dat ik er erg veel moeite mee heb om ‘mijn' kinderen los te laten. Niet alleen deze drie, maar allemaal. Inmiddels zijn er twee nieuwe vrijwilligers bijgekomen, een Amerikaans en een Duits meisje. Heel leuke meiden. Maar ergens voelt het alsof ze mijn territorium binnenkomen en ik voel me als een moedervogel die alle indringers meteen uit het nest wil schoppen. Om het even heel grof te zeggen, denk ik in het begin bij al die nieuwe mensen: 'blijf met je tengels van mijn kids af!' Ja, het is verschrikkelijk. Ik weet het. En gelukkig is het enkel wat ik denk en gedraag ik me zeker wel tegenover de nieuwe mensen en ik merk al dat ik ze met de dag meer kan tolereren. En het komt ook allemaal helemaal goed, want ik zie dat de nieuwe meiden erg goed met de kids zijn. Maar het is gewoon mijn eigen trotsheid of beschermingsdrang of hoe je het ook wilt noemen dat er ontzettend tegen in opstand komt. Mmm... weeral ontzettend leerzaam dus! Menslieve, je zou hier nog overspannen raken van alle ontelbare leermomenten! hihi

Tja, zoals ik al vaker gezegd heb is het ontzettend inherent aan het werken met kids dat je jezelf verschrikkelijk tegenkomt. Je staat continu voor de spiegel als het ware, met al je mooie maar ook al je lelijke eigenschappen. En hier op deze plek is er geen plaats om jezelf illusies te maken. Je werkt hard, met kids, bent soms gewoon alles ontzettend zat. Dus je leert jezelf kennen zoals je écht bent (en zo leren de mensen rondom je je ook kennen). Al je eigenschappen, good and bad, komen aan het licht en alles in het kwadraat omdat, zoals ik al zei, je er hier gewoon niet toe komt om wie je bent een beetje leuker aan te kleden met een velletje cadeaupapier en een lintje. Het is gewoon jij, ruw, puur. Zonder sausje, lintje, of andere opsmuk.

Ok, dat was het filosofische stuk. Haha.

Ben aan het bakken geslagen! Twee week geleden begonnen, aanvankelijk omdat ik merkte dat m'n pauzes zwaar voor me werden omdat ik dan tijd had om na te denken en erg heimwee had. Maar de boterkoeken, pannekoeken en zelfs een appeltaart lijken als bloemetjes uit de grond uit mijn mouwen geschud te worden haha. En alles kneed ik lekker met mn vingers, niks geen mixer, maar puur natuur. Ik geloof dat het allemaal erg therapeutisch is. Voor diegenen die nog nooit een appeltaart van mij hebben geproefd (geloof het of niet, maar dat bakken deed ik thuis ook al hoor. Hoewel de mensen in Antwerpen dat hoofdstuk waarschijnlijk niet helemaal hebben meegekregen. Zoals wel meer hoofdstukkenJ He bah, ik word een beetje flauw zo laat op de avond. Vergeef me:P)

Met de dag hebben we meer ongenode gasten in ons huisje. Het begon met een slang, 1.20m lang en 2 cm dik, een kleintje dus maar voor mij is elke slang in huis er een te veel. Ik heb hem letterlijk met een pollepel de deur uitgeslingerd. En voor diegenen met een levendige verbeelding, het is precies zoals je het je voorstelt. Het lieve dier vloog letterlijk het huis door tot ie de deur uit was. Toen kwam ik op een ochtend twee vogels tegen in de huiskamer. Heel gezellig. Gelukkig vlogen ze gauw weer weg. Een ochtend later stond er een pauw in de living room (er lopen hier een tiental pauwen rond op de property) maar nadat ik hem vriendelijk verzocht het pand te verlaten koos ie het ruime sopJ Het aantal spinnen, sprinkhanen, kakkerlakken, kleine hagedisjes en ander spul dat ik moeillijk kan thuisbrengen, neemt met de dag toe. En oo wat ben ik blij dat ik veilig onder mijn muskietennet slaap als ik een kakkerlak van 3 cm op de muur zie zitten haha. Zoals je al begrijpt gebruik ik het net dus niet voor de muskieten:P Tine vond paar dagen geleden een schorpioen in dr bed! Aargh! En het dier zit nu al 72 uur in een afgesloten glazen pot maar het leeft nog steeds!

Maakte vanochtend trouwens een wandelingetje en kwam weer eens een struisvogel tegen en deze keer ook een buffelo. GezellieJ

Had vrijdag een dag vrij en heb echt een heerlijke, weliswaar erg westerse, dag gehad! Kon met Chris meerijden naar Pretorio. We zijn onderweg bij dde school van de kids gestopt en mocht er eens even lekker rondkijken. Heb mn ogen uitgekeken! Deed me een beetje denken aan Belgie vanwege de uniformpjesJ De kids zitten op Prestige College hier in Hammanskraal. Een erg goede school en sinds een paar jaar kunnen de kdis erheen omdat sponsors uit Europa de schoolfees betalen. Het ziet er allemaal erg gestructureerd uit. Eigenlijk alleen maar zwarte kinderen, hoewel een enkel ‘verdwaald' wit koppie. De docenten zijn zowel zwart als blank.

Uiteindelijk had ik tijd om paar uurtjes in een winkelcentrum door te brengen, letterlijk en figuurlijk weer de andere kant van de wereld. Voelde me haast schuldig dat ik even aan het shoppen was met Chris en geld uitgeven aan wat nieuwe shirts (ik krijg m'n shirts haast niet meer schoon door al het stof, kots en andere substanties die erop terecht komen elke dag:P en we kunnen hier alleen koud wassen). Maargoed, nu zie ik er weer een beetje fatsoenlijk uit:P Chris moest een outfit hebben voor de bruiloft. Vrijdag trouwt haar kleindochter hier in de bushbush een paar honderd meter verderop. Ik weet niet precies hoe het in z'n werk gaat, maar ik geloof dat er iemand van de burgerlijke stand gewoon hierheen komt om het koppel hier midden in de game reserve te trouwen. Met een beetje geluk hebben ze nog wat leuke trouwshots met wat impala's of giraffenJ

Zo lief. Als er nieuwe mensen komen dan kijken de kids altijd eerst een goed de kat uit de boom. Niet allemaal, maar de meesten toch wel. En dan komen ze zo dicht mogelijk bij me staan en leggen hun handjes ergens op mijn benen of waar ook, en vanuit die veilige plek observeren ze de nieuwe persoon. Zolang ze maar dat lichaamscontact met mij hebben. En langzaamaan zie je dat als ze er van overtuigt zijn dat die nieuwe persoon een goede is, ze mij loslaten en naar de persoon toegaan om te ontdekken wie het is. Zo lief! En ergens ben ik gewoon zo blij dat ik blijkbaar voor de kids kan zijn wat ik zo graag voor ze wil zijn. Niet altijd hoor, maar ik doe mn best (en God doet de rest)!

Och en wat zo zalig is, is als ze slapen! Hihi! Ze zijn dan zo ontzettend lief. Die diepe en regelmatige ademhaling. En daar liggen ze dan in hun ledikanten, in de meest bizarre posities omdat ze vaak eerst hebben zitten ronddraaien en huilen. En ik weet niet wat het is, maar elk kind dat ik op mijn buik of borst heb liggen valt in slaap na een poosje. Zo schattig. Dan schurken ze zich helemaal tegen je aan, de wereld kan vergaan maar zij zijn deep asleep. Ja, het is een groot wonder, alles is een groot wonder aan deze schaapjes.

Mijn energielevels gaan van up naar down. Deze week kostte het werk me minder energie dan de week ervoor. En sommige dagen kun je gewoon meer hebben als andere. Het is allemaal zo menselijk. En ik kom er zo achter dat perfectionistisch zijn eigenlijk alleen maar een last is, en je eigen leven onnodig zwaar maakt omdat in the end je het nooooit perfect zal doen/nooit perfect zal zijn. Natuurlijk wist ik dat wel. Maar deze hele ervaring is daar weer een levensgroot bewijs van. Just let it go...(een lyric van Amy Grant: O, I've got to let it go! Got to give up all of my control!)

Over het kindertehuis/weeshuis van Mama Catherine. Vorige week donderdag ben ik er weer heen geweest om met mama Catherine te praten en om met de kids te spelen. Het was erg fijn om er weer te zijn. De kids zijn bijzonder, en ondanks de soms ontzettend primitieve omstandigheden zien de meeste kids er happy uit. Mama Catherine is dan ook een heel moederlijk, warme figuur en je ziet dat al deze kids zo aan haar gehecht zijn. Ze is echt hun steun en toeverlaat, en voor veel kids de moeder die ze zelf niet hebben.

Maar ze moet met zo weinig middelen zorgen voor zoveel kids; ze heeft 47 kids die er permanent zijn en er dus ook slapen. En dan nog 150-200 kids die komen om er te eten en te spelen. Tevens bezoekt ze de child-managed households. Dus huizen waar alleen kinderen (broertjes en zusjes) wonen die voor elkaar zorgen omdat er geen ouders (meer) zijn. Ze probeert hen eten te geven, schooluniformen. Het is zo ontzettend goed werk dat ze doet. Werk dat veel christenen (ze is het zelf niet) of rijke mensen (dat is ze ook niet) vaak laten liggen! En ze zet zich er met hart en ziel voor in. Maar het is soms erg zwaar voor haar. Ik sprak met haar en ze vertelde me dat ze soms zo ontmoedigt is omdat er maar geen verandering en verbetering is. De overheid, zo corrupt als wat, weigert haar subsidie te geven. De aanvankelijke reden was omdat er geen werkende toiletten waren. Duh, hoe kan ze die bouwen als er geen geld is? Dat is nou precies waar ze die overheidssubsidie voor nodig heeft! Maargoed, Mark heeft een jaar ofwat geleden geholpen met het bouwen van toiletten. Die zijn er nu en werken meestal. Maar nog steeds weigert de overheid enige subsidie. Maar er komen wel telkens nieuwe kids bij. Het is zo'n krom beleid. Mark en Chris krijgen soms een grote lading eten wat overschot of beschadigd is van Spar en meestal geven ze het grootste deel ervan aan Mama Catherine omdat zij echt geen cent te makken heeft. Dan laadt ze al dat spul in een aftandse witte Toyota. Als je niet beter zou weten is het een grappig iets. Ik heb eens bij haar in de auto gezeten en menslieve, je mag het amper een auto noemen! Ik kon de weg onder mij zien! Overal gaten in die bodem. Het ding maakt het lawaai van een ophol geslagen heggeschaar. Maargoed, het rijdt! En ze is erg dankbaar een werkende auto te hebben, hoewel ie vaak de geest geeft maar dan gaat de auto op Marks kosten weer eens naar de garage. Ja, Mark en Chris doen zoveel als ze kunnen om haar te ondersteunen.

Voor aldiegenen die mee hebben geholpen geld in te zamelen voor mama Catherine, dat hebben jullie echt voor een ontzettend goed doel gedaan!! Ik bedoel, wat is er een beter doel dan geld geven direct aan een vrouw die eten en kleding kan kopen voor al die kids die het zo hard nodig hebben? Voila! Mama Catherine bevestigde ook weer het meest trieste ding in de wereld; namelijk dat ze de meeste ondersteuning krijgt van arme mensen omdat zij weten wat het is om weinig te hebben en in staat zijn om weg te geven van het weinige dat ze wel hebben. Maar dat rijke mensen te onverschillig en te gierig zijn om weg te geven van wat ze hebben aan mensen die het echt nodig hebben. Het is alsof ze het gewoon niet meer kunnen en zo in zichzelf gekeerd zijn geraakt. En dat vind ik zo triest om te horen. Wat is het toch een rare en nare wereld waar we in leven.

Als het goed is zien jullie vandaag of morgen wat nieuwe foto's verschijnen met ook een map van Mama Catherine.

Ik denk dat ik nog 1 bericht zal typen voordat ik vertrek, over 4,5 week. Nu eerst nog 2 weken werken, dan ga ik een week backpacken en dan nog 1,5 week werken. Deze laatste weken wil ik gewoon volop middenin alles staan wat er hier rondom me is, dus ik ga me op af en toe een email-check na (daar ben ik nu eenmaal te westers voor...)niet meer met het internet bemoeien.

Heel veel liefs vanuit Tshepo Ya Bana! En wederom ontzettend bedankt voor de lieve berichtjes en bemoedigingen.