Dag lieve allemaal,

Laatste berichtje vanuit Zuid-Afrika!! Whaah, time flies!
We hebben weer zeer enerverende weken achter de rugJ Laat ik eerst de highlights pakken die me nu meteen te binnen schieten, of eigenlijk als sneeuwballen van een berg door mijn hoofd heen rollen haha.

Twee weken geleden kregen we een telefoontje van de politie dat ze een jongetje van twee jaar 's avonds bij ons zouden komen brengen. Hij was die avond gevonden, helemaal alleen, bij een shoppingcentre aan een drukke weg. Om half negen hoorden we even kort de sirene van de politie voor ons hek, en we hebben ze binnengelaten. Een doodvermoeid en ontzettend stinkend meisje van minstens vier jaar tilde Chris uit het politiebusje. Hoe ze erbij kwamen dat het een jongetje van twee was?! Het meisje viel meteen in slaap eigenlijk, dus we hebben haar maar laten slapen. Ze heeft de hele nacht doorgeslapen. 's Ochtends heeft Chris haar in bad gestopt(samen met Puleng, want die was zo lief voor haar! Hij gaf haar speelgoed en wilde haar echt op haar gemak stellen. Prachtig, dat is beginnende ontwikkeling van empathie en pro-sociaal gedrag!). Het bad was ontzettend hard nodig... het meisje had een heel weëige lucht om zich heen, waarschijnlijk heeft ze in de uren dat ze alleen was een paar keer in haar broek geplast en dat was weer opgedroogd.

Een heel mooi meisje! Maar verder wisten we helemaal niets van haar. Het kon zijn dat het meisje die dan nog werd opgehaald of dat ze hier over drie jaar nog is. Je weet het gewoon niet. Maar in dit geval werd het meisje dezelfde dag nog opgehaald door de ouders, een vriend en oma. Het was maar een raar gebeuren. De oma was zichtbaar blij het meisje weer te zien en het meisje was eveneens heel blij haar oma terug te zijn. Dat zat wel goed. Maar de twee mensen die zich ‘ouders' noemen....ik heb nog nooit zoveel passiviteit gezien! Ze zaten daar alleen maar. Zeiden amper iets. En ze zeiden niets, helemaal niets, tegen het kind en haalden haar niet eens aan. De moeder blijkt erg jong te zijn, ze is van 1992 (we moesten haar geboortedatum en identiteitsgegevens noteren). En pa-lief, die wel tegen de 30 loopt, bleek de avond van te voren een wilde avond gehad te hebben waar ie erg dronken is geworden en zijn dochter simpelweg vergeten is! Menslieve, het is toch te gek voor woorden! In Nederland zou er eerst een onderzoek door de kinderbescherming plaatsvinden, maar hier is men al lang blij dat er mensen bereid zijn het kind weer op te halen en (een poging doen) ervoor te zorgen.

Het is inmiddels al weer meer dan drie weken geleden, maar we hadden een paar hectische dagen omdat Mark een paar dagen in het ziekenhuis heeft gelegen vanwege een te snelle hartslag en bloeddruk. Maar het gaat inmiddels weer helemaal goed met hem hoorJ

Kom erachter dat er onder de traditionele Afrikaanse bevolking nog best wat bijgeloof is. Tswarelo, een van onze baby's, is op de stoep van het ziekenhuis achtergelaten omdat de moeder een stem van een geest/voorvader meende te horen dat ze haar kind moest achterlaten. En een van de oudere kinderen kan niet, wil niet, terug naar zijn familie omdat die ervan overtuigd is dat hij behekst is. Ze hebben hem zelfs proberen te vergiftigen. Ook lees ik nu een boek, Three Letter Plague, dat voornamelijk over de betekenis (en de grote ontkenning van) het HIV-virus in Zuid-Afrika en dat er nog steeds ook massaal gedacht word dat de ziekte naast door seks ook door voorvaderen en kwade geesten bij mensen gebracht wordt. Zij zouden de mensen in hun slaap injecteren met het virus. En aanvankelijk werd in heel veel gebieden gedacht dat de blanke Europese artsen die met antiretrovirale behandeling voor HIV kwamen de mensen niet kwamen helpen maar juist het virus kwamen injecteren in de zwarte bevolking om zo de blanke overheersing in Afrika te bereiken. Bizar! Maar ergens misschien ook niet helemaal...

Hier in Tshepo Ya Bana hebben we 5 HIV-positieve kinderen. Das ongeveer 1:4 hier, en dat is redelijk representatief voor Zuid-Afrika. Ontzettend veel dus! Van de oudere kids met HIV hebben ze ook bijna allemaal leer/concentratieproblemen. Het blijkt dat het HIV-virus bij kinderen al in een heel vroeg stadium de hersenen aantast. Een virus dat de kinderen, de jeugd, zo verzwakt. En dat terwijl het kenmerk van de kinderen hun kracht is!! (aldus Prediker). Een van de kids hier was lichamelijk zo ontzettend zwak en vatbaar voordat hij met antiretrovirale medicatie begon dat hij eigenlijk alleen maar aan het overleven was. Zijn lichaam vocht zo hard, dat hij continu doodmoe was en gewoon helemaal niet toekwam aan leren lezen en rekenen. Daardoor liep hij een flinke achterstand op, maar nu hij medicatie gebruikt heeft hij veel meer energie en maakt grote sprongen in zijn ontwikkeling. Men start medicatie wanneer de CD4-count, een indicatie voor de mate van immuniteit van het lichaam die bij gezonde mensen boven de 1000 ligt, onder de 200 komt. De impact op het leven, de ontwikkeling van HIV op de kinderen intrigeert me ontzettend en ik zou er graag onderzoek naar doen met als doel om die negatieve impact weg te nemen of om te buigen. Mijn hersenen zijn hier al wekenlang over aan het nadenken en ik heb nog geen idee waar het uiteindelijk op uit zal draaien, maar we zullen zien. Voor nu lees ik me goed in en als ik weer terug in Nederland ben wil ik eens gaan zien wat de mogelijkheden voor functioneel onderzoek en vooral ‘goed werk' (om het maar even zo te noemen:P) met betrekking tot deze specifieke doelgroep is. Tot zover de pedagogen-bla-bla haha.

Hoewel niet zo nobel als het voorgaande, toch leuk om te vertellen: vorige week ben ik op vakantie geweest! Beetje backpacken en touren in het noordenoosten van het land. Heb de eerste avond en nacht in een backpackers hostel in Pretoria doorgebracht om de volgende ochtend aldaar door de BazBus (backpackersbus die je bij het hostel oppikt en je ook weer dropt bij een hostel) opgepikt te worden. Het was een heel gezellige en leuke avond met, welja, Nederlanders! Haha! Veel studenten en backpackers gesproken onder genot van een biertje. De volgende twee dagen in Nelspruit doorgebracht, maar dat was rather boring... wel mensen ontmoet en beetje geshopt maar niet helemaal je-van-het. Hoewel het bezoek aan het chimpansee-reservaat wel erg leuk was! Bizar intelligente dieren, net kinderenJ Woensdagnacht toen vetrokken met een tour naar Kruger samen met een Israëlisch koppel en een guide. Heel gave tijd gehad! Prachtige en heel veel dieren gezien in het Krügerpark. 's Ochtends vroeg vetrokken we altijd al, want dan zie je de meeste dieren en ben je vaak ook de eerste en enige die ze spot. En 's ochtends liggen de dieren vaak gewoon op de weg omdat die nog warm is van de dag ervoor. Zo zagen we in ons eerste halfuurtje in Kruger al 3 van de Big5: olifant, neushoorn en leeuw! Echt bizar. En in de daaropvolgende dagen hebben we zowel bij licht als donker (dat waren de nightdrives en dan ga je met grote spotlampen doorheen de bushbush en zie je overal oogjes oplichten van dieren die naar je kijken en soms sta je ineens oog in oog met een giraffe of olifant!) veel dieren gezien. Begon er gewoon helemaal op te kicken als we weer een ‘nieuw' dier zagen of in een andere formatie. Uiteindelijk hebben we na 1 dag de hele big 5 al kunnen afvinken. We hadden heel veel geluk gehad, want soms rijden meensen dagen door Kruger en zien ze maar 2 of 3 van de big5. We hebben ook hyena's, wildehonden, een serval, slangen en veel soorten antilopen gezien. En prachtige vogels! En 's avonds hadden we telkens een heerlijke braai met ons vieren under African skiesJ De laatste dag van de tour hebben we de Panorama route gedaan, oftewel een groot deel van het prachtige natuur- en bergschoon dat ZuidAfrika rijk is: Gods Window, Blyde river canyon, Lisbon falls, Bourke's patholes en nog wat. Was erg indrukwekkend, ookal was het erg bewolkt en waren er een aantal uitzichtspunten waar ik gewoon niets kon zien omdat we middenin de wolken stonden. Maar das ook een ervaringJ De nachten brachten we door in heuse afrikaanse rondavels in een kamp in het Krüger aan de Sabie river. Krokodillen en nijpaarden kon ik zo ongeveer vanuit mn bedje zien. Nice!

En de laatste dagen heb ik in Hazyview doorgebracht in een backpackers hostel. Wederom Nederlanders ontmoet...haha, het zijn net mieren! Hazyview opzich is weinig bijzonders, maar er is veel te doen aan outdoor activiteiten aldaar. Zodoende ben ik gaan olifantrijden en heb lekker ‘geknuffeld' met de olifanten. Heb zelfs een vette zuigzoen van z'n slurf gehad! Whaaah! En heb op een quad gereden! Dat was echt heel vet! Moest eerst ff wennen aan dat schakelen met je voet, maar ging eigenlijk prima en toen door de bushbush gecrosst. Dat was echt wel een adrenaline kick zeg, als je zo stijl omhoog klimt of juist naar beneden sjeest. En ook erg spannendJ

En heb ook een skyway trail gedaan. Dat houdt in dat er een ijzeren kabel van 1,5 km (met tussenstops) gespannen is boven een vallei en daar hang je dan aan met een paar riempjes en kabeltjes en een helm en dan ZOEFF! Soms 40 meter boven de grond met een snelheid van 50-60km per uur. Ook eerst erg spannend, helemaal als je naar beneden kijkt en daarna letterlijk de sprong in het diepe maakt, maar opnieuw een fantastische ervaring! En dan heb ik toch ook maar een wat meer oude trutten onderneming gedaan: naar het oude mijnstadje Pelgrim's Rest gegaan en daar wat musea en winkeltjes bezocht. Nuja, das eigenlijk niet echt oude-truttig, maar in verhouding met het voorgaande natuurlijk welJ Desalniettemin was ook dat een zalige middag!

Maar was toch ook wel weer heel blij toen Mark me maandagavond op het station van Pretoria kwam oppikken na een 6-urige busreis op een van de warmste dagen van het jaar zonder airconditioning. Dat was denk ik even om me eraan te herinneren dat ik toch nog steeds in Afrika bivakeer:P Het was heerlijk om de kinderen weer te zien en die lekker slaapkoppies en stinkluiers meer dichtbij me te hebben. Ondanks de heerlijke vakantie miste ik dat toch wel heel erg, ‘mijn' kindjes. En ze waren zo blij me weer te zien: 'auntie!! Auntie!!'

Over een weekje ben ik alweer thuis...ik kan er niet bij hoe snel de tijd gaat! En de tweede helft van de drie maanden ben ik me echt gaan thuisvoelen hier en heb ik eigenlijk bijna geen heimwee meer gehad. Heb vooral erg genotenJ Mark voelt echt als mijn opa, Chris als mijn tante (omdat ik haar in alles wat ze doet jong vind en gewoon geen oma kan noemen), alle mama's voelen ook als tantes en de vrijwilligers een beetje als zusjes. Ik denk dat je die band met elkaar snel ontwikkelt omdat je zo ongeveer dag en nacht samen bent. Je leert elkaar heel snel kennen. En dat is leerzaamJ En daardoor voelde het na de vakantie ook een beetje als thuiskomen. Haha, ik geloof echt dat ik een glimlach van oor tot oor had toen ik Mark weer zag daar op het busstation!

Voordat ik vertrok op vakantie zag ik het echt even niet meer zitten, dus toen moest Mark me een beetje oplappen moed inspreken. En tijdens de vakantie wilde hij zo nu en dan even weten hoe het met me ging enzo. Hij zei dat het een beetje voelde alsof z'n dochter even weg was en hij was heel blij dat ze nu weer terug bij hem thuis was. O zo lief! Net als mijn eigen paps, hoewel die natuurlijk wel veel toffer is!:P

Over een paar weekjes zit ik gewoon weer in de collegebanken! Dat is aan de ene kant nog even niet zo goed voor te stellen vanuit deze plaats en aan de andere kant zie ik er toch ook wel weer naar uit om weer wat te leren. Alleja, mijn drie maanden ZuidAfrika waren natuurlijk oneindig leerzaam en vormend, maar op een heel andere manier dan de universiteit. Ik blijf toch ook wel een beetje een bolleboosJ Maar heb geen stress om weer te beginnen, want het vorig jaar extra vakken gevolgd om tot oktober in Afrika te kunnen blijven. Heb doordoor afgelopen jaar 70 in plaats van 60 ECTS gehaald en dit jaar moet ik er nog 5 bij doen, dus 65. Gaat goedkomen!

Gisteravond met Mark en Chris uit eten geweest. Dat doen ze met alle vrijwilligers die bijna weggaan én die voor een aanzienlijke tijd zijn gekomen. Drie maanden is een aanzienlijke tijd:)

De zomer begint langzaamaan... en hoe wordt die bovenal gekenmerkt? Door de ene stroomuitval na de andere! Gisteravond hebben we heel knus alles met olielampen gedaan. Ach, ze zijn er hier op voorbereid want dat gebeurt nu eenmaal. Het krijg een steeds hoger Kleine Huis op de Prairie-gehalte hier! Misschien voel ik me daarom zo thuis:P

Oke, dat was het ‘alweer'. Wellicht volgt er nog een 'nawee' als ik eenmaal weer thuis ben, maar dit is in elk geval het laatste bericht vanuit het Afrikaanse continent (wat deze reis betreft dan:). Dinsdagavond vlieg ik vanuit Johannesburg terug en hoop 's ochtends ergens tussen 10 en 11 safe and sound op schiphol aan te komen. Met heledikke wallen na een nachtvlucht:P

Voor een deel was deze onderneming ook een beetje een aftasten van of het reizen, (zendings)werk, het Afrikaanse leven en de mensen inderdaad bij mij passen ook op lange termijn opdat dat misschien een beetje richting kan geven aan mijn toekomst. Conclusie? Die heb ik nog niet. Ik heb een heerlijk, ontzettend leerzame tijd hier gehad en het reizen op zich en het ontmoeten van nieuwe mensen uit een heel andere cultuur hebben we ontzettend gefascineerd en uitgedaagd en ik heb er heel erg van genoten. Ik kan niet zeggen dat ik nu spontaan een roeping van Boven ervaar om mn biezen voorgoed te pakken, maar het tegenovergestelde kan ik eveneens niet bevestigen. Dus we zullen maar zien wat het leven (lees: God. Want Hij is mijn leven!)voor mij in petto heeft. Ik ben open minded en dat wil ik graag blijven omdat ik geloof dat je als mens dan het meest ontvankelijk bent voor wat voor ‘roeping' dan ook. Met andere woorden: door 'gewoon' de kansen te grijpendie er op je pad komen en interesse in en liefde voorde mensen die jeontmoet te hebben zul je altijd op de plaats zijn waar je moet zijn. Meer is er niet voor nodig.

haha, maarja dat is natuurlijk heel mooi gezegd en nu de praktijk:) Maar dat is precies waarvoor mensen elkaar nodig hebben: om elkaar scherp te houden en elkaar te herinneren welke dingen in het leven echt ons streven, geloven en hopen waard zijn.

Trouwens, ik bedacht mij op vakantie ineens dat ik sommigen van jullie misschien erg teleurgesteld heb.....ik heb namelijk geen enkele ansichtkaart verstuurd! En misschien hadden jullie dat wel verwacht. Hoewel ik echt van kaarten en brieven schrijven houd, ben ik geen vakantie-kaartjes-schrijver. Maar als ik terug ben zal ik de mogelijke schade die hierdoor mogelijk ontstaan is gauw weer herstellen! haha! Ik moet ook wel zeggen, das een zwak excuus aangezien ik al erkent heb dat ik nietzo vanvakantiekaartjes schrijven houd, maar het postkantoor is niet bepaald in de buurt! ;) Enne, per slot van rekening waren de afgelopen drie maanden geen vakantie, althans niet in de zin van een 'holiday' . Nee, het was zelfs nog veel beter dan welke vakantie ook!!!!!

Een laatste knuffel vanuit ZuidAfrika, en bedenk je wederom de prachtige kindjes met hun grote ogen en hemelse glimlachjes en al hun lieve geluidjes en je dag is ineens een stuk brighter en de zorgen die je mogelijk had zijn voor een moment niet meer het belangrijkste.

Baie dankie voor al jullie steun, bemoedigingen, gebed, meeleven, meelachen de afgelopen maanden zowel vooraf als tijdens mijn verblijf hier. Ik hoef het niet meer te herhalen, maar toch: ik heb er ontzettend veel aan gehad!

Liefss