Lieve allemaal,

Lies is weer thuis!! Whaaaah! heerlijk om weer hier te zijn, en ook nog wel een beetje raar wantmijn hoofd zit nog half in Afrika! Alles voelt zo raar nog, en tegelijk zo vertrouwd. Ik praat alleen nog de hele tijd Engels in plaats van Nederland hihi. Kwam het buurjongetje gister tegen en begon allemaal lieve dingen tegen m te zegen in het Engels en het arme kind keek me aan van: 'Wie is dat enge mens?' hihi

Had het heerlijkste welkom dat een mens zich kan wensen. Paps en vier vriendinnen stonden me op te wachten met open armen. Heerlijk! Wat fijn om weer bekende gezichten te zien! We hebben lekker een kop warme choco gedronken. Werd ook door het weer hartelijk verwelkomd terug in Nederland: ik stapte het vliegtuig uit en liep door de slurf heen en tadaaa: een oerhollandse hagelbui!! En toen ik later buitenkwam zou ik haast prompt bevriezen, het was 7 graden!! Ik vertrok bij een temperatuur van 34 graden! Ik denk dat ik snipverkouden ga worden de komende dagen, want het is zo'n omslag ineens en bovendien was ik ook niet echt goed voorbereid op dit weer... liep met blote benen het vliegtuig uit. Had misschien toch beter even het weerbericht gelezen:P En al mn winterkleren liggen in Leiden, dus dat wordt shoppen vandaag hihi. O zalig, lekker op de fiets naar de tweedehands winkels! This is life! Raar he, hoe je zulke dagelijkse dingen zo gaat missen... Nuja, het komt natuurlijk omdat ik er achter kwam dat die dagelijkse dingen eigenlijk helemaal niet zo gewoon zijn als dat ik altijd dacht. Het is eigenlijk juist heel bijzonder dat het mogelijk is dát ik op m'n fietsje naar de winkels kan en dat ik geld heb om wat nieuws te kopen!

O, en ik moet ook maar even bij de kapper binnenspringen, want m'n haar is net stro. Haha, ik kom jullie gauw foto's laten zien en op de koffie enzo, maar moet eerst mezelf een beetje toonbaar maken naar Nederlandse maatstaven:P

Het afscheid nemen was niet heel makkelijk, hoewel het op de echte laatste dag wel mee viel. Het was juist een paar dagen eerder dat ik me echt besefte dat ik al die lieve kindjes achter zou moeten laten, los zou moeten laten. Dat was moeilijk. De dag zelf heb de kleinste kids voor de laatste keer geknuffeld, pyama's aangetrokken, de fles gegeven en naar bed gebracht. Heb er verder geen drama van gemaakt, want die kleintjes snappen het toch niet. Heb ze gewoon lekker een nachtknuffel gegeven en sleep well. Auntie loves you! Als we de toddlers overdag vroegen: 'who is going on the airplane?' zeiden ze wel allemaal 'auntie ‘Lise!'

De oudere kids beseffen veel beter wat er gebeurd en voor hen is afscheid nemen dan ook veel moeilijker. Ze hebben het jammer genoeg ook al zo vaak moeten doen en dat hakt er toch wel in. Toch heb ik van ze allemaal een knuffel gehad. En ik heb ze mijn elfde gebod nog eens goed op het hart gedrukt: 'don't bullshit your aunties!' haha

Afscheid van de mama's, de zwarte vrouwen die dagelijk meehelpen in de huishouding en de zorg voor de baby's, was niet makkelijk. Heb deze vrouwen zo vaak gezien, mee samen gewerkt en met de meeste van hen ook veel gesproken. Het zijn heel sterke vrouwen met een hart van goud en een groot geloof. Altijd knuffelen en ze zijn vaak een terugvalbasis geweest wanneer ik het even niet meer zag zitten. Heb ontzettend veel respect voor deze vrouwen! Zoals ik een groot respect heb voor iedereen die bij Tshepo Ya Bana werkt en een hart heeft voor dit goede werk met de kids. Het is bijzonder. Het is een wereld op zich. En het is soms best zwaar. Heb ook zo'n groot respect voor Mark en Chris die hun ‘oude dagen' invullen alsof ze 25 zijn en dag in dag uit, nacht in nacht uit, zich ontfermen over vele kinderen. Amazing people!

Gisteren op het vliegveld nog even een stressvol moment gehad. Ik stapte de arrivals deur uit, iedereen knuffelen, en toen zei Esther: ‘jij hebt weinig bagage mee voor drie maanden'. En ineens besefte ik shit! Ik heb een tas van mijn handbagage in het vliegtuig laten liggen! Dus we hebben nog wat uren rondgedoold over schiphol, van het kastje naar de muur gestuurd want niemand schijnt de procedure voor het zoekraken van handbagage te weten. Het was erg ontmoedigend...waarom moest ik die tast in the first place vergeten met mn duffe kop?! Uiteindelijk kwam er een vrouw van de inlichtingenbalie achter mee aangehold: 'Elise Hoogendoorn! Ben jij dat? We hebben je tas gevonden!' Ik zei: 'Ik ben Elise Hoogenboom, maar dat is vast mijn tas!' Ik was helemaal verbaasd dat ze wist dat ik dat was, want ik had mijn naam en paspoort niet aan haar gegeven. 'Tja,' zei ze, 'ik dacht je ziet er gewoon uit als een Elise. Die tas moet van haar zijn!' haha, hoe kan ik er nu uitzien als een echt Elise?! Nuja, het feit dat het zo is is wel mijn geluk geweest die dag!

Probleempje was alleen dat de tas op de airside was en ik was alweer door de douane geweest en was op de landside. Het is erg moeilijk, eigenlijk onmogelijk vanwege veiligheidsredenen, om weer terug te gaan omdat je je paspoort en een geldige boarding pass moet voorleggen om weer doorheen de controle naar de airside te kunnen. Dus tja, ik ben even wezen slijmen met drie mannen van de marechaussee en die waren wonderlijk allemaal heel erg bereid om me te helpen hihi. Ik kreeg m'n persoonlijke escorte mee en daar liep ik met een geuniformd heerschap naast me terug naar de airside:P Yes, ik had mn tas terug! En de volgende keer zal ik toch echt wat meer wakkerheid tevoorschijn moeten tonen wanneer ik na een nachtvlucht het vliegtuig uitstap. Nuja, achteraf toch ook weer een leuke ervaring.

Afscheid van Mark en Chris was goed, lekker geknuffeld en gedag gezegd. En Mark bracht me natuurlijk naar the airport en heeft me tot aan de bagage drop off gebracht en daarna hebben we eerst nog lekker een kop warme choco gedronken. En toen moest ik gedag zeggen tegen mijn ‘opa'.. Big hug en blessings. Hope to see you again! Heb geen promises gemaakt, want je weet nooit if you can keep them. Maar heb gezegd: 'if money and circumstances allow it, I will see you again!' En waarschjijnlijk komen ze volgend jaar zelf een paar dagen naar Nederland wanneer ze naar Engeland reizen voor familiebezoek, dus waarschijnlijk zullen money and circumsances het wel allowen! Haha

Mmm het is een beetje een hak op de tak verhaal geloof ik, maar het is wel representatief voor hoe ik me voel op dit moment haha.

Al met al kan ik zeggen over de afgelopen drie maanden dat ik een ontzettend goede en leerzame tijd heb gehad. Het fantastische mensen en kinderen mogen leren kennen. Heb werk mogen doen dat zo leerzaam is in alle opzichten. Heb mijn ogen uitgekeken en soms mn ogen kunnen uitkrabben. Heb me bovenal zo gedragen en gezegend gevoeld door God, vaak op een heel andere manier dan ik verwacht had, maar daar gaat het natuurlijk juist omJ God, en niet ik, weet wat goed is. Alle eer aan de Heer!

Ok, ik ga verder met acclimatiseren hihi. Jullie horen gauw van me/zien me gauw.