Your courage asks me what I'm afraid of...

Dag lieve mensen,

tijd voor een (poging tot een korte) update vanuit het zonnige Antwerpen! Waar zal ik beginnen? Allereerst, mijn voorbereiding voor de reis naar Zuid-Afrika zijn grotendeels rond. Mijn paspoort heb ik een paar weekjes geleden opgehaald in Zwolle, en voor het eerst met een pasfoto die ook nog toonbaar is voor de buitenwereld! haha! t Was ff oefenen voor de spiegel om een glimlach met je mond dicht te voorschijn te toveren die er toch nog soort van spontaan uitziet... Wist je dat je in Belgie nog gewoon écht spontaan mag lachen met je tanden bloot? Ik ga het missen hier:P Ah, en ik moet toch nog een vaccinatie tegen Gele Koorts halen...

Op de bijna 3 maanden dat ik daar ben krijg ik 1 week vakantie hoorde ik, een week om wat te gaan zien van de omgeving. Hoe dat precies in zijn werk gaat gaan is vooralsnog nog erg onduidelijk omdat het niet erg raadzaam is om alleen op stap te gaan. Wellicht ga ik samen met een andere vrijwilligster erop uit. Een Zuid-Afrikaanse jongen die ik hier in de kerk heb ontmoet woont in Pretoria en hem ga ik waarschijnlijk daar meeten. Na mijn tentamens, over 2 weken, ga ik daar verder plannen voor maken. Ik las iets over rommelmarkten in Zuid-Afrika, dusseh het lijkt me duidelijk dat ik daar heen moet:) En ik zou ook heel graag een wildpark bezoeken. Nu hoeft dat niet een probleem te zijn, want ik geloof dat die in onze'achtertuin' zit!

Ik hoop van harte mijn gitaar mee te kunnen nemen, maar ik vrees er een beetje voor. De afmetingen zijn wellicht te groot waardoor hij niet als tweede koffer meekan en dan zou ik er extra voor moeten betalen. t Lijkt me gewoon heerlijk om met de kinderen te kunnen zingen (opwekking for kids is simpel in het Engelse te vertalen) en stiekem is het ook een beetje mijn eigen uitlaapklep. Misschien maar bidden dat ze de regels van de KLM aan gaan passen? haha, ik word steeds vrijmoediger geloof ik, nu ik op allerlei manieren merk dat bidden zóveel effect heeft en absoluut een krachtig middel is!

Het was mijn bedoeling om, als het een beetje mogelijk zou zijn, vóór mijn vertrek naar Zuid-Afrika te gaan verhuizen naar Leiden. Nu is dat opzich niet zo ambitieus als je elke kamer wel best vindt, maar ik had toch al een en ander gezien waar ik spontaan depressief van werd. Dus ben ik begonnen aan het gevreesde 'hospiteren'; dat is een Nederlandse uitvinding dat eigenlijk gewoon 'solliciteren op een kot' is. Een prachtige kamer, waar ik van tevoren al foto's van had gezien! Oh, wat wilde ik graag die mooie kamer! Een zolderkamer van 16m2, met inbouwkasten, veel ramen, in een prachtig huis... Dus hup, zondagavond 6 juni sprong ik in het diepe en ben gaan hospiteren. Uiteraard heb ik zelf al wel enige voor-selectie gedaan, want bij advertenties van kamers waar ik 15 dames in bikini zag met 15 jongens in nog iets minder met véél bier heb ik maar even overgeslagen. Ik wil verder niet preuts zijn hoor, maar ik wil een kamer en geen Hawaii-party haha (maar een goed biertje gaat het bij mij ook altijd wel in alleen niet (meer) met 10 tegelijk haha. Als u vragen daarover heeft verwijs ik naar het contactformulier :P)

Nuja, om een lang verhaal kort te houden (de korte update is toch al mislukt :P), heb ik deze prachtige kamer gekregen!! Dezelfde avond nog werd ik gebeld of ik in de kamer wil komen wonen en ik ben zooo blij! Over 3-4 weekjes ga ik dus verhuizen naar Leiden en zeg ik dit Antwerpen-avontuur vaarwel. Met pijn in mijn hart, dat zeker, want ik kan onmogelijk uitleggen wat dit hier allemaal met mij heeft gedaan. Hoeveel ik geleerd heb, gelachen heb, gedroomd heb, gehuild heb, boos geweest ben, omringd geweest ben door zoveel lieve mensen, alleen geweest ben, een rijk gevulde tafel had (met mensen én eten); kortom hoeveel ik gegroeid ben! En daar ben ik ontzettend dankbaar voor! Maar dat neemt niet weg dat het tijd is om verder te gaan en dingen achter me te latendie ik stiekem misschien al eerder had moeten achterlaten, maar dat is achteraf redeneren. Nu is het juiste moment; om te genieten van al het mooie, het schone aan figuurlijke vaasjes en schilderijen. En het is ook tijdom de scherven van een paar andere vaasjes weg tevegenomdat in elkaar lijmen niet veelnut meer heeft. Een harde les, vooral innederigheid. Wanthet doet me beseffen dat ik er werkelijk niets over te zeggen heb hoe mijn leven loopt... mijndromen (en nachtmerries) ten spijt. Maar weet je? Ik begindit te ervaren: 'het maakt ergens ook allemaal niet uit'. En dat bedoel ik niet op een onverschillige manier, maar ik bedoel dat er in dit leven maar Eén persoon is en nodig is die besluit welke vaasjes gebroken mogen worden en welke weer in elkaar gelijmd moeten worden. En Hij weet het beter dan ik! Zoveel beter!

Ah, en waarom vertel ik dat allemaal? Wel, omdat Antwerpen, Zwolle, Leiden en Zuid-Afrika dichter bij elkaar liggen dan je denkt. Antwerpen wakkerde het verlangen naar (Zuid-)Afrika dat er in Zwolle al was toen ik nog erg jong was weer aan. En nu zal Zuid-Afrika de brug tussen Antwerpen en Leiden vormen. Het gaat allemaal om emotionele/psychologische verbindingen hier:)

Wel, nog 48 dagen te gaan voordat ik vertrek naar een nieuw avontuur! Wat heerlijk! Ik ben zo benieuwd naar de kinderen, wie ze zijn, wat ze voelen, waar ze behoefte aan hebben. Ik bid God dat ik hen gewoon precies kan geven wat ze nodig hebben. Of het nou een schone luier, een knuffel, een lied, een verhaal, een spel of een gebed is of nog iets heel anders...

Tot ik vertrek zal er nog één update van mij komen en de updates daarna zullen dus vanuit the-place-to-be zijn. DV.

Een zin in een lied van Sara Groves laat me al weken lang niet los: 'Your courage asks me what I'm afraid of...' (van het lied I saw what I saw). Vraag het jullie allemaal maar af, het is een priemende vraag, maar het relativeert je angst of terughoudendheid om eender wat te doen. Onze twijfel, angst om dingen te doen, om af te gaan of te falen, zijn allemaal zo relatief wanneer we ons bewust zijn van de moed van Jezus. (mocht je het filmpje op youtube bekijken dan zie je ook de dubbele meaning van het lied. Het gaat ook over de moed van onze medemensen. Klinkt nog heel vaag allemaal. Misschien zal het me duidelijker worden over een paar weken/maanden. We zullen zien).

Liefs

PS. geloven jullie me als ik zeg dat de volgende update echt kort gaat zijn? :)

Wonder? Wonder!

Het laatste waar ik rekening mee zou kunnen houden, is gebeurd!

Zoals de meesten van jullie wel weten heb ik twee jaar geleden voor een half jaar bij de Di (parfumerie/drogisterij) gewerkt hier in Antwerpen toen ik gestopt was met studeren. En ergens in een vaag verleden heb ik daarvan eens belastingpapieren ingevuld en opgestuurd. Nooit ermee rekening gehouden hebbende (dat klinkt vreemd!) dat ik er iets van terug zou horen; laat staan het bericht dat ik afgelopen week via de post kreeg... Namelijk dat ik bijna 1200 euro van de belasting terugkrijg!! Dat is toch een wonder?! Mijn vliegticket is daarmee in één keer betaald! Ik kan het nog steeds niet geloven! En eigenlijk heb ik zoiets van 'eerst zien dan geloven' (waarbij een stemmetje in mijn achterhoofd dan weer zegt: 'Gij kleingelovige!'); maar tegelijk wil ik gewoon vertrouwen dat het gewoon is wat het is en dankbaar zijn. Wauwie! God is echt goed; zo bijzonder hoe dit dan precies op het juiste moment weer komt. Ben er echt sprakeloos van...

Dit betekent natuurlijk dat de sponsoring van mij op dit moment geen prioriteit meer heeft. Maar het opent deuren naar de sponsoring van het weeshuis, Tshepo Ya Bana! En dat is natuurlijk veel leuker voor jullie om te sponsoren!:)

Daarover volgt binnenkort meer.

Dank jullie wel voor alle enthousiaste en bemoedigende berichtjes!:) Doet me erg goed datjullie zo achter me staan. Nu moet ik het allemaal nog maar waar gaan maken he haha. Maar dat gaat helemaal goed komen. He leadeth me so far... He'll lead me on! (combi van oud-Engels en Amy Grant:))

Welkom!!

Dag lieve allemaal,

Een eerste berichtje over een avontuur naarZuid-Afrikadat nu nog ver weg lijkt maar tegelijkertijd al zoveel echter is dan het ooit was.Een droomen vooral een uitdagingdie de laatste weken telkens iets meer reailiteit aan het worden is.

Eind juli hoop ik voor bijna drie maanden naar Zuid-Afrikate vertrekken om daar te gaan werken in een weeshuis, Tshepo Ya Bana. Dat betekent 'hoop voor kinderen'. Het is een relatief klein weeshuis met doorgaans een maximum van 15 kinderen. De visie van het koppel dat het weeshuis in 2003 gestart is, is om de kinderen zoveel mogelijk een 'gezinservaring' te geven. En tja, als toekomstig pedagoog kan ik de juistheid daarvan natuurlijk enkel beamen:)De meeste kinderen zijn wees geworden doordat hun ouders stierven aan HIV. Een deel van de kindjes is er dan zelf ook mee besmet.

Ikben zo blij en dankbaar dat ik een paar weken geleden gehoord heb dat het doorgaat. Dat was allemaal nog best spannend eigenlijk; want als je iets zo heel graag wilt gaat dat gepaart met toch de angst dat het misschien niet doorgaat... Daarheen te mogen gaan om voor de kinderen iets te betekenen is echt iets waar ik nu al dankbaar voor ben en wat me eigenlijk ook nu al blij maakt. Iets te mogen doorgeven waar ik zelf elke dag zoveel van ontvang uit een Eeuwige Bron die nooit leeg raakt: liefde. Het doet me denken aan een kinderliedje: 'ja God is goed, ja God is goed, ja God is goed; God is goed voor mij!'. Als we ons daar allemaal elke dag maar bewust van zouden zijn, zou de wereld er heel anders uitzien:) Dus laat ik me dat vandaag, hier in Antwerpen achter mn bureautje, maar weeral eens realiseren...

Inmiddels heb ik mijn vliegticket geboekt, verzekeringen geregeld en vaccinaties gehad (dat was niet veel; enkel buiktyfus en een herhaling DTP omdat ik Hepatitus A en B al had). Een paspoort moet ik nog regelen en een visa card. Omdat mijn verblijf in Zuid-Afrika korter dan 90 dagen duurt, hoef ik geen visum aan te vragen en krijg ik bij aankomstop Johannesburg een toeristenvisum. Langer dan 90 dagen wegblijven zou overigens ook geen optie zijn, want dat zou studievertraging betekenen.

Als je graagmeer wilt weten over het weeshuis (wat jullie natuurlijk allemaal willen!) bekijkhun website eens: www.tshepo.org.Er staan een aantal verhalen op van hoe kinderen bij Tshepo Ya Bana terecht zijn gekomen... ontzettend trieste verhalen. En tegelijk heel hoopvol omdat een groot deel van de kinderen overleeft en in het weeshuis de kans op een liefdevol leven en goede ontwikkeling krijgt.

Voorlopig zal er weinig bijkomen op deze site, misschien af en toe een update over hoe het staat met de voorbereidingen (zowel materieel als immaterieel:P).

Alleszins mogen jullie samen met mij blij zijn (voor zoverje dat al niet washaha)dat ik deze geweldige mogelijkheid 'zomaar' krijg en mogen jullie mee bidden voor wijsheidbij het maken van beslissingen en de (financiële) voorbereidingen.

Ah, dan nog dit: (een copy-paste van deze website):

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Onder de rubriek 'profiel' vinden jullie nog wat informatie.

Liefs, Elise