Hey allemaal!

inmiddels hebben jullie het vast allemaal al gezien, eindelijk heb ik wat foto's kunnen oploaden, een paar dubbele zag ik, maar heb een snelle selectie gemaakt want het gaat allemaal erg traag hier dus als je ff snel internet hebt moet je er als de kippen bij zijn:) Paps was zo lief om het allemaal erop te zetten.

Afgelopen week was erg hectisch. Een van de eenjarige peuters is naar een pleeggezin gegaan, Tswara. O en dat meisje had zo'n hemelse glimlach! Heb nog nooit een baby zo prachtig zien lachen. Haar moeder en een tante kwamen haar ophalen. Een triest verhaal; de mama is nog maar 17 en is verkracht geweest. Ze kon Tswara niet onderhouden en daardoor kwam ze bij ons terecht. Maar nu wil ze toch erg graag, samen met haar tante, voor haar zorgen. Ik noem haar een ' genade-kindje' . Omdat uit een afschuwelijke daad zo'n prachtig meisje komt, en dat niet omdat de mensen zo goed zijn (ze zijn soms zelfs verschrikkelijk slecht...), maar omdat God zo goed is en boven alle immoraliteit en zonde van de wereld staat.

Zondagavond hebben we een nieuwe zwaar ondervoed jongetje binnengekregen. We schatten dat hij zeker over een jaar moet zijn, maar hij is zo afschuwelijk mager! Vel over been. Heb nog nooit zo'n uitgemergeld kindje gezien (gelukkig). Hij lag weg te teren in het ziekenhuis waar hij welliswaar 3 maaltijden per dag voorgeschoteld kreeg, maar omdat er veel te veel kinderen in 1 kamer lagen en er gewoon tekort is aan personeel krijgen de kinderen die zichzelf niet kunnen voeden niets binnen. Zo ook dit jongetje, hij kan zichzelf niet voeden want kan geen lepel vasthouden. Eerst hadden ze hem naar het kindertehuis van mama Catherine gebracht, maar zij zei zelf al dat ze absoluut niet de voorzieningen noch het eten heeft om dit kindje te verzorgen dus heeft Chris het zondag opgehaald om bij ons te komen. We gaven m babyvoeding, maar daar had ie al gauw genoeg van. Hij wilde echt eten! Drie borden spagetti gingen erin! En nu elke dag nog krijgt hij minstens twee keer een bordje warm eten, z'n hele lichaampje schijnt te schreeuwen: 'groeien, ik wil groeien!' En dat moet ie ook echt, k vond het in het begin gewoon eng om m vast te houden, straks breek ik iets! Inmiddels kan hij echt huilen; de eerste dagen had hij daar gewoon de kracht niet voor en was het een zacht gekreun.

Zoals sommigen van jullie terecht opmerken lijkt het op de foto's allemaal best modern. En dat is gewoon weer zo typisch; die mega tegenstellingen in Zuid-Afrika. Het is natuurlijk zo dat Mark en Chris ontzettend veel connecties in Europa hebben en daardoor veel giften krijgen, daardoor kunnen de kinderen naar school en is er geld om wippertjes en kinderstoelen te kopen. Als je op enige foto Zwitsal producten o.id. ziet staan; dat wordt allemaal door Nederlandse vrijwilligers meegenomen:)

Ik voel me nog steeds goed, en iedereen is hier weer beter, dus ik geloof dat ik de dans ontsprongen heb en niet ziek ga worden, halleluja! Heb wel erg last van mn rug gehad van het vele optillen van de kids. Heb het dan ook twee dagen simpelweg niet kunnen doen, maar nu gaat het weer. Soms ben ik wel echt ontzettend moe, t is best afmattend soms. Je bent hele dagen druk met die kindertjes en je loopt, tilt, bukt, praat, troost, roept, speelt, verschoont, baddert, wordt boos, wijst terecht....continu! Moet dus beetje om mezelf denken soms, want merk dat ik anders een beetje labiel wordt. Alleja, das wel een erg groot woord, maar als ik moe ben ga ik gewoon snel huilen. Om kleine dingen. Ach, en aan de andere kant is het heerlijk en kan ik me dan even zo vereenzelvigen met de toddlers. Toe maar, huil maar, het komt allemaal wel weer goed. En zo is het ook.

O, ik kan boeken schrijven over wat die kids allemaal doen en hoe ze zijn. Ze zijn zo intens grappig!! haha, echt waar, het zijn net kleine leeuwtjes. Ze spelen, proberen alles uit, zijn stout, dagen je uit. Als de een de ander prikt met z'n vinger, is die volledig overstuur. Met de armpjes omhoog loopt het naar een van de auntie's (ik benAuntie Elise, of 'lise) toe en je sust het wereldleed en dan kunnen ze weer verder met hun leventjes. Het lijkt een saai bestaan wat die toddlers leiden, sommigen zullen ze zien als rondwandelende poepluiers (wat ze soms ook zijn...), maar ze hebben echt een zwaar leven hoor! haha! 's Ochtends om 6 uur begint het, dan gillen of huilen ze elkaar wakker. Eentje begint een van de andere kidste roepen, rechtop in z'n ledikant: 'Tshepang!!! Tshepang!!' En voor je het weet liggen ze allemaal iets te gillen. Meestal de namen van de andere kids of 'auntie, auntie'. En dan de rest van de dag door gebeuren er continu afschuwelijke dingen die hen emotioneel erg uit balans brengen:P Je valt van een schommel, een ander laat z'n tuitbeker op je hoofd vallen, je krijgt zand in je ogen (wat je zelf omhoog gooide), je brood valt op de grond (wat je meestal ook zelf doet), een ander loopt je gewoon in de weg terwijl jij, als 2 jarige, een wandelingetje aan het maken bent. Het is allemaal dik en droef. Als ze dan voor een middagdutje gaan, zijn ze vaak uitgeteld (en ik ook!).

Ik heb blijkbaar echt m'n eigen manier om hen terecht te wijzen en ze dingen duidelijk te maken, want twee van de kinderen doen me na! haha! Zo grappig! Als ik boos op ze ben, dan loop ik naar het specifieke kind toe en ga pas als ik er tegenover zit met m spreken, of als ik te ver weg ben dan wijs ik naar ze zodat ze weten dat ik ze bedoel. En nu zie ik Lerato, een van de toddlers, telkens mijn rol vervullen. Als ze ziet dat een van de kids iets doen wat niet mag, stuift ze er op af, wijst naar hem en zegt: 'don't do that!' t Is echt fantastisch om te zien. De andere kant zie ik ook in ze terug; als ze verdrietig zijn dan aai ik een poosje over hun ruggetjes of bolletjes (de pedagoog in mij weet dat lichaamscontact snelle troost brengt omdat oxitocine vrijkomt dan) en dan worden ze rustig en daardoor weten ze ook dat je een veilige plek bent om heen te gaan in ' nood' . Dus nu zie ik de toddlers onderling het zelfde doen! Ze aaien en wrijven elkaar als er een huilt; niet al te zachtzinnig soms dus dan moet ik er alsnog bij komen, maar t is leuk om te zien.

Ach, ik kan zoveel meer vertellen maar t is zo wel goed:) Heb vandaag btw een vrije dag, na 7 dagen werken. Even uitblazen. Bijkomen. En ben met Chris meegeweest om boodschappen te doen in Pretoria. Heb een bijbel in het Afrikaans aangeschaft. t Kost toch nix hier:) Even voor een impressie daarvan, Genesis1: 'in die begin het God die ganse heelal gemaak, die hemel daarbo en die aarde hieronder. Maar die aarde was 'n vormlose, onbewoonbare massa, en die diep waters was toegevou in duisternis. Tog het die kragtige, skeppende Gees van God oor die oppervlakte van die water gesweef. Toe beveel God: ' laat daar lig wees!' en dit was so. Die lig was vir God goed. Daarop het God die lig en die donkerte van mekaar geskei. God het die lig ' dag' genoem en die donkerte ' nag'. Dit alles het op die eerste ag gebeur.

Voila! Nice he! k Lees nu zelfs boeken in t Afrikaans, t is niet lastig om te lezen. Maar wel om te verstaan, want ze spreken vaak snel. In de winkels spreken de blanke mensen me in t Afrikaans aan, omdat ze denken dat ik vandaar ben. Maar dan maak ik maar duidelijk dat ik nog niet zo gevorderd ben:P

Big hug, bedankt voor jullie bemoedigingen. God is goed, voel me heel erg op de juiste plaats hier, werkend met deze kinderen en ze loads of love te geven. They need it, that's for sure. Puleng, de 4 jarige die lange tijd opgesloten heeft gezeten in een kamer onder verschrikkelijke omstandigheden en nog niet echt kan praten maar ik leer hem nu wat woorden uitspreken, is een voorbeeld. Vaak is ie ondeugend en stout. Maar als ik in z'n ogen kijk, die zwarte ogen, zie ik een zieltje die hunkert naar liefde en bevestiging. Als hij verdriet heeft of moe is komt hij vaak eerst gewoon naast me staan, en als ik hem dan oppak gaat ie tegen me aanliggen en maakt zich een nestje van mijn armen en schoot. Love is (still) a worthy cause!! (lyric, Sara Groves)

O, heb gisteren ook heeel veel giraffen gezien! Prachtig! En een paar aapjes! O, ik wist niet dat ik zo van dieren hield, maar ik ben er echt helemaal gek van! Het zijn allemaal zulke mooie dieren, neem de giraffe. Ik geloof dat het het mooiste dier is wat ik ooit gezien heb, zo'n prachtige vorm. Kan er uren naar kijken. Hoop in mn week vakantie in oktober een backpackerstour te maken en daarbij o.a. in het Krugerpark te gaan verblijven.

Trouwens, dit is echt het laatste, er leeft een leguaan boven het plafond van mn slaapkamer. Een hele grote van zo'n 50cm, en hij maakt vaak snachts een hels kabaal! Als ik m vandaag of morgen tegenkom, ga ik eens een hartig woordje met m spreken!:)