Lieve allemaal,

We hebben weer internet, precies een dag na mijn vorige bericht hield het internet ermee op. Niet dat ik er erg veel van gemerkt heb, want meestal heb ik wel wat beters te doen, maar tochJ Weer zoveel te vertellen, maar tegelijk zo weinig. Ik bedoel, je beleeft zoveel. Zowel letterlijke ervaringen als de ervaringen van alles binnenin mezelf. Alles laat vaak nogal een indruk achter bij mij en dat is soms moeilijk te vangen in woorden. Maar ik zal toch een poging wagen omdat ik het tegelijk heerlijk vind om die indrukken te delen.

Op mijn vorige vrije dag ben ik met Dennis naar Pretoia gegaan en hebben we de regeringsgebouwen bezocht. Erg mooi, vooral de grote tuin ervoor. En het mooiste was eigenlijk nog het uitzicht op de stad Pretoria omdat de regeringsgebouwen bovenop een heuvel liggen. Pretoria, een grote en beetje lelijke stad. Zoals veel stedenJ Maar desalniettemin intrigerend, zoals eveneens elke stad. Op een kleine markt heb ik was spulletjes gekocht en eerst voelde ik me er wel veilig, maar toen het later drukker werd op die markt en Dennis een stuk bij me vandaan liep begon een vrouw aan mn arm en mn tas te trekken en begonnen er aantal mensen tegen me te praten en toen voelde ik me niet meer zo safe. Mark heeft ons echt op het hart gedrukt erg op te passen wanneer mensen tegen ons praten wanneer het erg druk is, want vaak proberen ze je af te leiden om je tas en camera te stelen. En helaas is het zo dat wanneer dat gebeurt de omgeving het vaak oogluikend toeziet en niemand je te hulp schiet. Maargoed, uiteindelijk is er niets gebeurd hoor. Realiseerde me gewoon wat een groot goed de vrijheid en veiligheid is die we in Nederland en Belgie kennen. Dat onderschat je vaak als je het verschil niet kent. Tegelijkertijd moeten we ook realistisch zijn; in the end kan je overal ter wereld iets overkomen en zijn er overal mensen die niet het goede met je voorhebben. En vooralsnog zijn ook de meeste mensen in ZuidAfrika mensen met goede intentiesJ

O, weet je wat ik het meest mis? (naast jullie natuurlijk:P Maar das zo cliché), mn fiets!!! O, wat zou het zalig zijn met mn donkergroene Batavus door de bushbush te rijden. Veel dieren zou ik niet zien, elk dier zou schrikken van m'n knalroze fietstassen haha. Maar gewoon het idee.. zwijmel, zwijmel.

Ik vind het nog steeds fijn om hier te zijn. De kinderen maken me aan het lachen! Dennis en Josh zijn inmiddels weer vertrokken naar Engeland allebei. Het is een komen en gaan van mensen hier, das soms wel moeilijk. Maar tegelijk ook weer zo mooi omdat je heel verschillende mensen ontmoet en toch op de een of andere manier een band met de meeste aangaat en zal moeten aangaan omdat je niet de luxe hebt om hier zelf de mensen uit te kiezen met wie je omgaat. Met Dennis klikte ik erg goed, heel vrolijke man en ondernemend. Deed me een beetje denken aan mijn pa:)

Met een van de vrijwilligers heb ik twee keer ruzie gehad...was wel pittig. Je wordt vooral erg met jezelf geconfronteerd. En het is niet omdat ze zo'n verschrikkelijk mens is hoor, integendeel, maar onze persoonlijkheden matchen gewoon niet altijd zo goed. En als je dan 24/7 in elkaars omgeving bent en elkaar ook meemaakt als je moe bent of het gewoon even zat bent, kan dat escaleren. Dat is soms gewoon het lastige hier; je bent de ganse dag met mensen samen maar soms dus ook met mensen die je als je kon kiezen niet zou uitkiezen om de hele tijd in je buurt te zijn. Maar hier heb je die keuze niet en zul je een weg moeten vinden. En dat is heel leerzaam. En gelukkig hebben deze vrijwilliger en ik wat dat betreft echt wel dezelfde instelling. Tja, dus voor diegenen die dachten dat ik hier een uber-geestelijk bestaan leidt, ik zal jullie moeten teleurstellen::P Soms ben ik gewoon moe, chagrijnig en maak ik ruzie. Hihi, normal life dus. Ook in Afrika:) Maar wat ik wel beter besef als ooit is dat ‘geestelijk leven' net zoveel te maken heeft met dat soort dagelijkse down-to-earth dingen als ruzie maken en chagrijnig zijn als een mooie aanbiddingsdienst meemaken. Dit laatste zien we vaak als per definitie geestelijk. Maar in the end wordt je karakter gevormd, maakt God ons dingen duidelijk en wil Hij ons vormen gewoon door de dagelijkse dingen heen omdat dát ons leven is (het leven dat door geloof in Hem verandert wordt). Door ruzies heen, momenten van falen, verdriet of heimwee leert Hij ons zoveel van wie Hij is. En het leert mij zo ontzettend dat ik het echt niet van mezelf hoef te verwachten, maar des te meer van boven. Ik ben helaas vaak niet die milde, zachtaardige en barmhartige persoonlijkheid. Maar door Hem kan ik soms (niet altijd dus...haha) meer geduld en mildheid opbrengen dan je voor mogelijk zou houden!

De momenten van het er-echt-doorheen-zitten worden steeds minder frequent en ik voel dat ik het beter trek allemaal. Wellicht omdat ik gewoon gewend begin te raken aan het ritme, het werk en dat de omgeving niet meer zo nieuw is. En dat is fijn, want de komende twee weken zijn we maak met twee vrijwilligers voor de kids. Dat wordt hands on, maar t zal wel goed gaan. We zijn flink ingewerkt en kunnen zelfs met onze ogen dicht billen wassen, nappies omknopen en babyvoeding maken haha.

Alleen lunchtime...ooit een lunch proberen te hebben met 7 toddlers? Begin er noooit aan, zeker niet in je uppie! Het begint allemaal nog wel redelijk gestructureerd. Vaak krijg ik ze nog op hun stoeltjes, zingen we een liedje en geef ik ze allen een stukje brood in de hand. Maar vanaf dat moment zijn de Filistijnen over je... boterhammen worden aan stukken gereten, door de lucht gegooid, aan de hond gevoerd. Ze stelen elkaars brood of water. Huilen, huilen en weer troosten. Fatsoenlijk drinken uit een normale beker is nog lastig, maar omdat lunchtime buiten is proberen we het ze daar te leren en krijgen ze dus geen tuitbeker. Gevolg: al het brood sopt lekker in al het water op de tafel waar ze een groot waterparadijs van maken, want wat is er mooier dan brood dat gesopt is in water lekker te kneden met je handen en bij voorkeur in de haren van je buurman te smeren?! Voila! Just imagine it! En dan heb je nog het probleem dat ze CONTINU van hun stoeltjes weglopen en iets anders beginnen doen.. Soms kom je gewoon ogen tekort. Soms ben ik ineens de appels kwijt die ik aan het schillen was, dan hebben ze ontdekt dat je die ook erg leuk over de grond kunt rollen.

Tja, lunch is, voor mij althans, het meest hectische moment van de dag. En ik kom er vooral achter wat een controlefreak ik toch eigenlijk ben, want ik wil zo graag dat ze allemaal netjes op hun stoel zitten en ik ben continu al het gemorste spul aan het opvegen... misschien dat ik er over een paar dagen de brui aan geef en gewoon lekker mee ga doen met brood en water gooien haha.
Nuja, stiekem hoop ik toch dat ik nu wat extra punten verdien voor het latere moederschap haha. Hoewel ik er echt nog even heeeel goed over na ga denken:P Ik bedoel, dat andermans huis naar vieze nappies en kots stinkt is tot daaraan toe, maar mijn huis?! Ach, en tegelijk is het allemaal zo heerlijk. Om een onverwachte manier ga je echt houden van die dingen, heel raar. Ja want weet je, als die schatjes uit bad komen zijn ze helemaal schoon en dan wrijf je er een lekkere laag zwitsal over en dan heb je die kleine wolfjeslichaampjes tegen je aan en het is het mooiste in de wereld. Je bent alles voor ze. Ze klemmen hun beentjes om je heen en leggen die heerlijke zwarte kroeskoppies tegen je schouder aan. En je bent...in heaven! Het maakt al de rest meteen weer goed:)

Ik heb Lerato, een van de 2,5 jarigen en het enige meisje, geleerd te zeggen 'I am beautiful'. Dus nu als ik haar vraag 'Lerato, what are you?' she says 'I am beautiful!'. Je kunt niet vroeg genoeg beginnen met het opbouwen van een gezond zelfbeeld zullen we maar zeggen, want er zullen in haar leventje, zoals in ieders leven want dat hoort er nu eenmaal bij, nog genoeg dingen gebeuren die haar daar erg aan doen zullen twijfelen.

Kamogelo, het ondervoede jongetje dat 4 weken geleden kwam, groeit als kool! Er is niks mis met z'n vetopslag. Heerlijk om te zien dat het zo goed met m gaat. En hij lacht zo ontzettend mooi! Als ie lacht is z'n hele wezentje erbij betrokken. Das het fantastische aan kinderen, ze doen niet alsof. Ze zijn gewoon wie ze zijn. Als ze lachen, zijn ze blij. Als ze huilen, zijn ze verdrietig. Als ze een ander kind met speelgoed op het hoofd timmeren, zijn ze naughty. Het zijn, zoals ik al eerder zei, echt kleine wolfjes. Het ene moment zo lief en dan aaien, troosten en knuffelen ze elkaar. Een ander moment slaan, knijpen en krabben ze elkaar en moet deze auntie ze maar weer op de een of andere manier duidelijk maken dat dat geen geciviliseerd gedrag is, haha. Een hele uitdaging dus, elke dag opnieuw.

De kids zijn het ene moment aardsvijanden van elkaar en het volgende weer dikke vrienden. Het leven is zo simpel:) En volledig onbewust tonen deze kids wat het inhoudt om 7x70 maal te vergeven! Haha, en geloof me ze hebben elkaar een hele boel te vergeven elke dag weer. We kunnen er als grote mensen wat van leren! Da's het mooie aan kids, ze kunnen makkelijk vergeven omdat een gevoel als trots nog niet zo ontwikkelt is. Een reden temeer wellicht waarom Jezus zegt dat we moeten worden als de kids:)

Zondag ben ik met Dennis en de 18-jarige Tshepo (= hoop) naar de Temba Baptist Church geweest. Een échte Afrikaanse kerk! De derde kerk die ik tot nu toe bezocht heb, en ik heb besloten bij deze kerk te blijven zolang ik hier nog ben. Helaas kan ik nooit elke week naar de kerk omdat ook op zondag er voor de kids gezorgd moet worden, maar probeer eens per twee weken te gaan.

De kerk van afgelopen zondag...het was zo heerlijk! Vanaf het moment dat je binnenkomt (en eigenlijk vóór de deur al) voel je je opgenomen in een familie. Iedereen is zo hartelijk en vriendelijk en zo blij! Ik was natuurlijk weer de enige blanke....echt waar, ik zou best zo'n zwart velletje willen hebben zo nu en dan want nu ben ik me vaak zo akelig bewust van mijn andere uiterlijk hier. En ik moet zeggen dat ik het zwarte velletje en het kroeshaar van de mensen hier met heel andere ogen ben gaan zien en ik vind het echt heel mooi!

Het zingen in de kerk was prachtig, echt van die luide melodieuze Afrikaanse stemmen hebben de zwarte vrouwen. En dansen! De polonaise doorheen de kerk! Maar tegelijk ook veel ruimte voor aanbidding en worship op een, naar mijn idee, heel gezonde manier. Ik heb zelden Gods Geest zo gevoeld binnen een kerk als hier. En ookal kon ik lang niet alles verstaan, God was hier. In de mensen, in de prediking, in de muziek. En deze mensen hier, ze zien er allemaal ook gewoon zo wedergeboren uit! Heerlijk! Ik voel me vaak alles behalve dat, maar dan zie ik deze mensen en word ik weer herinnert aan waar mijn hele geloof en relatie met God op gebouwd is. Het feit dat ik een nieuw leven met Hem ben ingegaan en dat dat ondenkbaar verstrekkende gevolgen heeft (positief!). Lees er nu ook een erg mooi boek over, 'An exciting new life' door Andrew Murray. Aanrader!

Een paar dagen geleden was er een heel grote bushfire vlakbij onze farm. In de winter, das deze tijd van het jaar hoewel het vandaag lente geworden is, zijn er vaak bosbranden die door de eigenaren van de farms in de game reserve zelf geblust worden omdat er geen brandweer hier is. Waar je normaal geen kip tegenkomt in de bushbush verzameld zich dan iedereen om elkaar farm te beschermen voor het vuur. Zo ook deze keer. Terwijl de brand er was en we het heel sterk roken was ik met de kids. Mark ging weg met de kleine blusmachien die we hebben en nam paar van de oudere kids mee om het vuur te helpen stoppen. Pas later toen de brand voorbij was en we van de farm afgingen zag ik hoe ontzettend dichtbij het geweest is... Dat zet je echt weer even met beide voeten op de grond zeg. Als de wind iets harder gewaaid had of als het vuur gewoon eigenwijs geweest was, was onze farm nu in rook opgegaan. Het klinkt nu vast allemaal als een stripverhaal zoals ik het vertel, maar als je langs het verbrandde gebied rijdt dan word je gewoon sprakeloos. De grond en alles wat daar groeide is zwartgeblakend. De vele metershoge cactussen staan er zielig en zwart bij. Alleen de meeste bomen staan er nog gewoon, dat is heel bijzonder. Maar Mark vertelde me dat de meeste bomen in Afrika fireproof zijn! Een mooi stukje natuurkunst, want anders zou er geen boom meer staan in Afrika met al die branden. Het positieve van een verbrand gebied is dat er over 2 weken veel nieuw groen gras opgroeit en dat is nu heel erg schaars in het gebied om het winter is en dus kurkdroog. Overal is stof. Zebra's en alle andere dieren komen meteen af op dat verse groen dus ik verwacht de komende weken vele zebra's en ander spul in onze ‘achtertuin' te kunnen gaan zien.

Niet zo positief voor ons ras, maar ik vind de blanke mensen hier in ZuidAfrika....(hoe ga ik dit subtiel zeggen..) alles behalve aantrekkelijk. Helaas doen de meesten me denken aan Amerikanen die teveel naar McDonalds zijn geweest. De zwarte Afrikaanse mensen gaan meestal erg stijlvol gekleed. Maar de blanken...ik kan niet zeggen dat het uit de mode is wat ze dragen (dat maakt me echt niets uit) maar wat ze dragen is vaak gewoon compleet stijlloos en is zelfs nooit in de mode geweest! Ok, ik besef dat dit een heeel grote veralgemenisering is en dat het absoluut niet opgaat voor elke blanke ZuidAfrikaan(se), maar mijn indrukken na 5 weken zijn toch deze... Waarmee ik overigens niets zeg over wie ze zijn, want tot nu heb ik enkel heel aardige en open blanke ZuidAfrikanen ontmoet. Ok, dat moest ik even kwijt. Vergeef me:)

Neem de zwarte mensen daarentegen, ik had nooit verwacht deze mensen zo mooi en authentiek te zullen vinden. Ik heb echt al een aantal BLOEDMOOIE zwarte mannen en vrouwen gezien. En niet omdat ze maatje 34 hebben en een klein achterwerk haha, maar uitstraling! Veel van deze mensen schitteren gewoon!

Had ik trouwens maar een dik achterwerk en een grote voorgevel... heb deze week met Kamogelo op mn rug in een draagdoek gelopen zoals het een echt Afrikaanse vrouw betaamd, en 't was erg fijn hoor, maar ik heb gewoon te weinig ‘volume' aan beide kanten waardoor die doek continu afzakt en het kind van mn kont glijdt haha.

Tot slot nog even iets over het weer. Toen ik hier kwam zaten we nog midden in het winterseizoen. Wat betekent kurkdroog, geen regen, koud 's nachts (k sliep met drie dekens) en soms zelfs nachtvorst en wind. Nu begint het lente en zomer te worden en inmiddels is het overdag al 30 graden en zijn de nachten niet bepaald koud meer. Eén t-shirt en één deken is genoeg. Binnen een paar dagen verdwijnt de wind voor een half jaar. Wel zullen we over 4 weken ofzo eindelijk de eerste regenbui kunnen verwachten. Ben heel erg benieuwd, want het schijnt in niets te lijken op de regenbuien zoals wij die kennen. Ben al wel voorbereid, zodra het regent hier valt alle stroom uit. Er staan dan ook overal olielampen. Wat trouwens raar is, dat hebben we nu al eens gehad, zodra het bewolkt is hebben we geen internet... stel je eens voor dat we dat in Nederland/Belgie zouden hebben haha, dan zouden we nog een heel primitief volkje zijn:)

Ah, and I saw the real African sun! It turns orange like I've never seen it before in Holland or Belgium! Echt prachtig! '...and I think to myself: what a wonderful world!'

Ok, dat was het weer! Haha, als jullie tot zover zijn gekomen met lezen, neem ik mn petje voor jullie af want t is weer een heel verhaal:) Een heeeel dikke knuffel aan jullie allemaal van dit simpele blondje meisje dat ook in Afrika gewoon blijft wie ze is en tegelijk zoveel krijgt van wat ze zelf niet is van Boven!! Een gestolen zinsnede van iemand van Ichtus Antwerpen, maar o zo waar: Alle eer aan de Heer!

En een heel gemeend dank je wel voor jullie ontzettend lieve en bemoedigende berichtjes, smsjes, emails (ik heb ze kunnen uitprinten dus ik kan ze lezen!). Het maakt me echt blij:)

Van een aantal van jullie weet ik wel een beetje hoe het gaat, en ook als ik het niet weet hoop en bid ik echt dat het goed met jullie gaatJ Denk je in een knuffel van een zwart lijfje tegen je aan dat hoe dan ook van je houdt omdat je er gewoon bent, en je voelt je stukken beter!

En tot slot mijn adres voor diegenen die erom gevraagd hadden:

PO Box 2642

Hammanskraal, 0400

South Africa

Dada! xx